Timmie TV

Nintendo thumb
(nin.TEN.doh thum; th as in thin) n. A repetitive stress injury that causes swelling at the base of the thumb due to overuse of video games.

Ik moet uitkijken. Op D.’s verjaardag zaterdag kregen we Grand Theft Auto III voor de Playstation 2 te leen.

Ik weet er maar twee. Ik kan me nu prima inleven in Jenny. Ik moet er mee leren leven. In mijn eigen quiz zou ik hooguit een middenmoter zijn.

"Maar dan kan ik mijn kadootje niet geven", speelde Anneloes haar laatste troef uit. Ik knikte. Had al een vermoeden. Liet me uiteindelijk overhalen om in ieder geval mee de stad in te gaan.

We parkeerden de auto in het centrum. Anneloes gooide wat eurocenten in de automaat. Genoeg voor een kwartiertje. We wandelden richting stadhuis. Zonder de mooie rode luiken ditmaal. Renovatie.

Naarmate we de markt naderden werd Anneloes nerveuzer. Ze vertoonde thuis al tekenen, wat mijn vermoedens alleen maar bevestigde. Op de trap voor het stadhuis zaten drie meisjes te praten. Anneloes liep door. Ik liep mee.

Achter het stadhuis draalde ze wat. Toen ze stopte en me wat wilde vragen, zei ik: "Niet hier. Niet zo. Dan gaan we wel uit eten".

Na het eten en het kadootje had meneer agent ook een presentje achtergelaten, onder de ruitenwisser.

Koningin Beatrix is met Willem en Máxima op staatsbezoek in Brazilië. Dat Máxima in de schaduw probeert te blijven, maar toch de show steelt is logisch. Dat de bewoners van São Paulo de publiciteit aangrijpen om te protesteren kan ik ook heel goed begrijpen. Maar dat de krant terloops meldt dat "het gesprek verliep volgens de oude regel dat de koningin niet mag worden geciteerd", daar kan ik niet bij.

Ten eerste braakt madam niets anders dan gemeenplaatsen uit, dus wat voor kwaad kan het? Ten tweede mag dat hoge voetstuk in deze geëmancipeerde tijd wel eens onder haar vandaan getrokken worden. En ten derde wordt madam ieder jaar minimaal één keer letterlijk geciteerd, en wel een pagina vol in de krant. "Van harte spreek ik de wens uit dat u uw verantwoordelijke taken met toewijding en grote inzet zult vervullen, in het vertrouwen dat velen met mij u wijsheid toewensen en om zegen voor u bidden." Klaag me maar aan.

Rond dezelfde tijd hoorde ik een leuk liedje op de radio. Ik kende de groep niet. Ik had zelfs nog nooit een liedje van de groep gehoord. Een groep nota bene die veel mensen tot hun favoriet blijken te bestempelen. Verbaasd vroeg ik me af of ik de enige was.

Dankzij Kazaa leerde ik ze beter kennen. Misschien dat ik binnenkort een CD’tje van de Counting Crows koop.

(Ter informatie: het absolute maximum schijnt 550 te zijn)

De show werd misschien wel gestolen door Michael Moore, met zijn fameuze woorden: Shame on you, Mr. Bush, shame on you.

Update: Kate had the line of the evening. After Roman Polanski won, she quipped, "Ah, Hollywood. If you diddle a 13-year-old, you get a standing ovation, but if you criticize the President, you get booed."

Door verschillende redenen heeft u hier de afgelopen 48 uur niets nieuws kunnen lezen. Een ervan was simpelweg dat we niet thuis waren, maar op zich mag dat in deze tijd van mobiel internet geen probleem zijn. De belangrijkste reden is dan ook een andere.

We moesten een geheim bewaren.

Slechts enkele keren komt het in een mensenleven voor dat je bepaalde zaken persoonlijk moet overbrengen. Dat geldt voor sommige negatieve en sommige positieve dingen. Normaal gesproken krijg je bijvoorbeeld alleen in een persoonlijk gesprek te horen dat je de baan hebt of ontslagen wordt. De dokter zal de berichten uit je bloedtest niet op het antwoordapparaat achterlaten. Dick Advocaat zal eerst Edgar Davids persoonlijk zeggen dat hij niet speelt alvorens dat aan de pers te melden.

Ook wij wilden eerst onze ouders verwittigen. Afgelopen vrijdag kenden we elkaar precies tien jaar. Anneloes vond dat ze lang genoeg had gewacht op mijn vraag. We gaan trouwen.

Ik ben benieuwd of mijn vader volgend jaar mei voor het eerst sinds 1971 een pak zal dragen.

Zij stond boven en keek neer op de dansvloer. Ze zag mij. Ik zag haar niet.

R.’s blik viel op twee jonge meisjes. We waren met z’n drieën, maar B. was in geen velden of wegen te bekennen. Hij stond vast ergens in een hoekje een eenarmige bandiet te vullen.

R. liep de dansvloer op, in de richting van de twee meisjes. Ik volgde hem. Vlak voordat we bij de twee meisjes arriveerden, zag ik haar. Ze was naar beneden gekomen toen ik haar opviel. Nu viel ze mij ook op. Zonder aarzelen greep ik R. bij zijn arm en knikte met mijn hoofd in haar richting.

Om onverklaarbare redenen werd ik vannacht wakker rond vier uur - precies tien jaar later - en kon ik de slaap niet meer vatten.

Van 4 tot 7 april gaan Anneloes en ik op bezoek bij Wendy in Manchester. We vliegen vanaf Brussel naar Liverpool en terug, met Ryanair. Da’s 78 euro voor twee tickets, inclusief bijkomende kosten en belastingen.

Eén ding heeft onze grote vriend Bush tenminste teweeg gebracht. Je bent voor of tegen. Er is geen tussenweg.

Of toch? Ik twijfel nog steeds. Saddam moet weg. Bush moet ook weg. Irak is agressief en een gevaar voor andere landen. Amerika is agressief en een gevaar voor andere landen. Onschuldige mensen worden getroffen door zowel terroristen als bommen en granaten. Oorlog is per definitie fout, of toch soms noodzakelijk?

Saddam liegt. Bush liegt. Saddam heeft gelijk. Bush heeft gelijk. Saddam is een crimineel. Bush is een crimineel. Wie berecht beiden als deze rotzooi is opgeruimd?

Hebben mathematici dan de beslissing genomen? Een oorlog levert x slachtoffers op. Niets doen levert y slachtoffers op. Hoeveel is x min y?

Olie. Osama bin Laden. Amerikaanse wapenindustrie. Iraakse chemische wapens. Kiezers. Koerden. Dreigende veto’s. Menselijke schilden. Vriendjespolitiek. Godsdienst.

Waarom weet iedereen zo haarfijn waarom deze oorlog goed danwel fout is?ƒ

1. Resolutie 1441 was slecht opgesteld, want voor meerdere interpretaties vatbaar.
2. Amerika en Engeland onderschatten de Franse tegenstand van meet af aan.
3. Engels bewijs van Iraaks uranium-bezit bleek vervalst.
4. Powell maakte geen indruk.
5. De wapeninspecteurs vonden weinig tastbaars.

Ieder jaar begint de vakantie al met de voorpret, dus onze vakantie is al min of meer begonnen. Eigenlijk was het al op Bali dat we ons afvroegen waarheen de reis dit jaar zou leiden. Het moest in ieder geval weer een verre reis worden, besloten we.

We hadden al tijdenlang een lijstje van landen (met name in Latijns Amerika) paraat, dus het was gewoon kiezen. Maar inmiddels zijn we driekwart jaar verder en we weten het nog steeds niet. De opties op een rij.

Brazilië. Het moet een erg mooi land zijn, maar het is tegelijk vreselijk groot. Als we bijvoorbeeld zowel Rio de Janeiro als het Amazone-gebied willen zien, moeten we binnen Brazilië - bij wijze van vergelijking - reizen van noord-Nederland naar de zuidpunt van de Italiaanse laars. Niettemin probeert Eduardo ons naar Itajaí te lokken sinds ik hem heb verteld dat we overwegen naar Brazilië te gaan, dus wie weet!

Ecuador. Veel cultuur, veel natuur en veel authentiek dorpsleven op een klein oppervlak, hetgeen precies is wat we zoeken in een vakantie. Bovendien is het een goedkoop land en kunnen we aan het eind uitrusten aan het strand, al zal de kust niet te vergelijken zijn met bijvoorbeeld Rio.

Dominicaanse Republiek. Naar dit deel van een Caribische eiland gaan redelijk goedkope charters. Waar de meeste eilanden al gauw te klein voor ons zijn, is de Dominicaanse Republiek (nog zonder Haïti op de andere helft) even groot als Nederland. Wel is het een typische strandbestemming, dus ik vraag me af of het genoeg voor ons te bieden heeft.

Kamperen in Zuid-Europa. Gek genoeg heb ik sinds de vorige vakantie in hotels, nu weer zin in een tentje. Het volpakken van de auto en wegrijden richting de zon is voor mij nog altijd het summum van vakantie-gevoel. Ik vind het heerlijk om zulke stukken te rijden, zeker met deze auto, en het chaotische stadsverkeer van de Mediterrannée is iets dat me nu al achter het stuur doet willen kruipen.

Je ziet het, dilemma’s te over. Hebben jullie aanbevelingen (of juist niet) die de keuze wat kunnen vergemakkelijken?

In de buurt van Gouda zou leuk zijn, maar als je een geweldig restaurant in een ander deel van het land weet, houd ik me ook aanbevolen, hoor. Zo staat voor deze reeks in ieder geval Parkheuvel in Rotterdam en De Librije in Zwolle al op mijn lijstje. Aan jullie om het aan te vullen.

Alvast bedankt!

Bij binnenkomst zag het er meteen gezellig uit. De service begon toen al goed, aangezien men meteen met heerlijk brood van het huis met olijventapenade, eendenlevermousse en gezouten boter aankwam. Tijdens het uitkiezen van onze gerechten genoten we hier al van.

Naast de kaart heeft Soit ook een dagmenu, waar Ruben voor koos. Vooraf kreeg hij een lekkere carpaccio van Serranoham, als hoofdgerecht eendeborst op aardappelpuree met zuurkool. Daarbij geserveerd kregen we ook nog erg lekkere gebakken aardappeltjes en ratatouille. Toe kreeg Ruben een heerlijk chocoladetaartje met vanille-ijs.

Met mijn voorgerecht wilde ik eindelijk eens afwijken van mijn gewoonte om voor iets bekends en dus veiligs te kiezen. Had ik dat deze keer maar niet gedaan... Kiezen voor een huisgemaakte terrine van eendenlever met toast, terwijl je gewoonlijk niet van lever houdt, is niet erg verstandig, zo bleek. De toast en de erbij geserveerde boter waren lekker, maar de terrine vond ik toch iets te leverachtig van smaak.

Gelukkig vond ik mijn hoofdgerecht erg lekker: kalfs ribeye op lintpasta met rosé en salie. Een perfecte combinatie. Natuurlijk vond ik als toetjesliefhebber het nagerecht ook om te smullen: warme soufflé van pure chocolade met sinaasappel siroop en vanille-ijs.

Na het eten namen we nog koffie en thee. Ook hierbij kregen we iets extra’s geserveerd. Niet alleen kregen we het standaard koekje erbij, maar ook kreeg ik honing bij mijn thee en kregen we zo’n 6 heerlijke chocolaatjes in drie verschillende smaken. Voor mij zijn dit de dingen die me doen terugkomen bij een restaurant. Perfecte service!

Ondanks het mindere voorgerecht raad ik je aan het eten bij Soit eens te proberen.

Het zijn echter niet die gesprekken die me nieuwsgierig maken. Ik ben meer een ontdekkingsreiziger. Ik wil weten wat die Azoren nu eigenlijk zijn.

De Azoren liggen precies midden tussen Europa en de Verenigde Staten, in de Atlantische Oceaan. De negen eilanden zijn onderdeel van Portugal, dat er al sinds de ontdekking in 1427 de scepter zwaait.

Het grootste eiland heet São Miguel, dat bijna twee keer zo groot is als mijn geboorte-eiland Curaçao. Het kleinste eiland heet Corvo en is slechts 17 vierkante kilometers groot. Het is er het hele jaar door lekker warm. Het inwonertal van de Azoren ligt op een kwart miljoen.

Een kaart van de archipel vind je hier.

It seems there is not much room left for such subtleties these days in Washington. "Either you’re with us or you’re against us." Bush’s black-and-white view of the war on terrorism seems to apply to national identity, too. Either you’re French or you’re Churchillian. Either you’re American or you’re an appeaser. Such stereotyping has made it difficult to hold serious transatlantic discussions about Iraq. Even the moderate and generally perceptive columnist, Thomas Friedman of The New York Times, while acknowledging that there are good arguments to be made against the war, writes that he doesn’t buy these very same arguments when they come from France or Germany. When voiced by these countries, he says, these arguments stem from "expedience", "weakness" or "identity crisis", not from real belief.

Dankzij Dieneke vond ik deze verhelderende blik op boycot van Franse frieten en andere ’francophobia’ in de Verenigde Staten. Het volledige artikel Bringing out the animal in us is geschreven door een Franse professor Justin Vaisse, die gespecialiseerd is in het bestuderen van de omgekeerde wereld: anti-Amerikanisme in Europa.

Zoveel actie - hoe fout het wellicht ook mag zijn - moet mooie plaatjes kunnen opleveren. Dankzij Reactuate kwam ik op het spoor van een mooie foto-reportage van de Herald Sun. Hiernaast een van de foto’s, die bewijst dat Amerikanen niet alleen vertrouwen op raketten, satellieten en Stealths.

1. Intwine - Happy?
2. Christina Aguilera - Beautiful
3. Counting Crows - Big yellow taxi
4. Pink - Family portrait
5. Big Brovaz - Nu flow

(Dankzij Marcel)

Het Smithsonian Institute bewijst waarom het internet geweldig is. Hun expositie over de Ainu is online gezet op een uitstekende website, die doet verlangen naar meer.

(Met dank aan Maggie)

My view is not the popular view. I think that Saddam Hussein has killed a million people, he’s gassed people, he’s had women raped, he’s killed children, and we’re supporting him.

Zo, op deze manier krijg je tenminste aandacht en dat is verrekte handig als je aan een comeback bezig bent.

"Man, he was aggressive. I loved to race with him because you knew when he was in the race, and when the road went uphill, he would lay it all out. Man, was he an attacker!"
Lance Armstrong

Geen van allen wil een helm dragen, dus het moest er eens van komen. De opvolger van Fabio Casartelli heet Andrei Kivilev. Twee jaar geleden nog vierde in de Tour de France, maar nu niet meer in leven. Hij viel dinsdag van zijn fiets, niet eens hard maar wel hard genoeg als je hoofd onbeschermd is. Ook Casartelli - die wel hard viel - had slechts een pet op.

Boudewijn de Groot - Welterusten Mijnheer De President (1966)
Boudewijn de Groot - Jimmy (1973)
Doe Maar - De Bom (1982)
Frank Boeijen Groep - Zwart Wit (1984)
Ilse de Lange - I’m Not So Tough (1998)
Ilse de Lange - World Of Hurt (1998)
Klein Orkest - Over De Muur (1984)

-----Oorspronkelijk bericht-----
Van: Ruben
Verzonden: zondag 9 maart 2003 17:36
Aan: ’jeewee@ai.rug.nl’
Onderwerp: Loglijst

Hoi,

Hoewel ik een geduldig karakter heb, begin ik me inmiddels toch af te vragen of de offline-status van de Loglijst definitieve gestalten gaat aannemen. Kun je me vertellen of de Loglijst ooit weer zal terugkeren in zijn oude vorm?

Groet, Ruben

Ik wist niet eens dat Mick Hucknall nog bestond. Jij? Hij blijkt nog te leven, en maakt zelfs nog muziek met Simply Red.

Nu blijkt de historie vol van mislukte rentrees van vroegere idolen. Het geld is op en nu moet de roem van voorheen alsnog verzilverd worden. Zo ook de soul-Engelsen van Simply Red en dus een truc bedacht.

Hoe lelijk ook uitgevoerd, een cover van een oude hit is tegenwoordig garantie op een nieuwe hit. Zo doorzichtig wilde Simply Red het echter niet aanpakken. Sunrise bestaat daarom uit een aangepaste versie van I can’t go for that van Hall & Oates, met wat flarden van De La Soul’s Say no go. Typische combinatie, maar het werkt wel. ’t Is een aanstekelijk nummer.

1. Robert-Jan Derksen
2. David Coulthard
3. Erben Wennemars

Er zijn meer parallellen. Het gebeurde in de trein. Thijs was in Italië terwijl Merel op weg was naar Toscane. Beide waren al hun spullen kwijt.

Het geluk voor Thijs was dat het op de terugreis gebeurde. Merel was nog niet eens de landsgrens over...

After years of reading books and never really knowing which books were, perhaps, the best out there, and in the meantime getting more and more impressed by sites like the Internet Movie Database, I decided to start a project of my own. I named it the Internet Book List, and now it needs people to vote on books they’ve read, and even more it needs dedicated people to submit books and author information.

Ik klik timmietv, ik hoor Kool & the Gang, ik vul in Kool & the Gang, de oplossing is Kool & the Gang, en toch heb ik 0 punten!
Boehoe!

En lijn was niet de enige met klachten, dus uitleg is nodig. De scores van de muziek-quiz worden af en toe met vertraging bijgewerkt. Vooral als je op een weinig christelijke tijd inzendt, bestaat de kans dat ik pas uren later de punten toeken. Wees dus gerust, eenieder krijgt wat hij/zij verdient.

Arm meisje, nog geen 2 en dan zo ziek. Via deze weg in ieder geval beterschap, hoor!

Ruben woont in het hart van de Idols-gekte. Hind komt hier uit de woonplaats van Ruben en hij kan op de fiets bij Jamai langs. Volgens de bronnen van Edwin Evers zijn de posters niet aan te slepen. Volgens de ogen van Ruben hangt er geen enkele poster op de route van huis naar werk. Niet één.

Ruben lachte Edwin Evers hard uit vanochtend. En toen zag hij een klein Citroënnetje op de rechterbaan. Jamai grijnsde hem hartelijk toe vanaf de achterruit. Eén zwaluw.

Google is terecht populair omdat het een geweldige zoekmachine is maar ik heb het nooit zo’n fijn bedrijf gevonden. Een voorbeeld is de zogeheten cache-functie van Google. Je kunt daarmee onbereikbare of verdwenen webpagina’s uit het archief van Google vissen. Dat is weliswaar reuzehandig voor journalisten en andere speurneuzen maar ethisch gezien niet zo prettig. Google maakt het mensen en instanties onmogelijk informatie van hun website te verwijderen. Daar zitten kwalijke kanten aan. Er kunnen gegronde redenen zijn om iets aan de openbaarheid te willen onttrekken. Wie is Google om dat te saboteren?
Internet-goeroe Francisco van Jole

Wat een onzin. Van Jole begrijpt niet dat je iets publiceert als je het op internet plaatst. Publiceren komt van publiek, oftewel openbaar. Je maakt iets openbaar, je deelt het met anderen en dat is een proces dat niet tenietgedaan kan worden. Hij doet me denken aan mensen die via de rechter reeds verkochte publicaties willen terughalen.

Hij past prima in het rijtje illustere sportnamen Jan Janssen, Mladen Mladenovic, Sten Stensen, Sverrir Sverrisson. Toen Wolfgang Wolf dan ook trainer werd van Wolfsburg, leek de cirkel rond.

Het perfecte huwelijk vond vandaag echter zijn einde. Reden voor de scheiding? Tegenvallende resultaten. Waar is het respect voor de perfecte match gebleven?

Als ze maar niet pas na de zomer weer voor het eerst met lessen gaan beginnen.

Maar hij mag helemaal niet klagen. Een gallon is 3,8 liter dus Nederlanders betalen zo’n drie tot vier keer meer voor benzine dan Amerikanen. En trouwens, hoe kwam het ook weer dat de olieprijzen zo hoog zijn?

The happiest is the person who suffers the least pain; the most miserable who enjoys the least pleasure.
Jean Jacques Rousseau, Émile (1762)

Na de behandeling door de tandarts van gisteren mocht ik vanochtend bij de dokter op audiëntie. Geen sprake van onderzoek naar mijn evenwichtsorgaan; gewoon stug volhouden met die neusspray. Desnoods een sterkere variant proberen.

Wel wilde ze me laten onderzoeken op allergieën, dus bij al het leed van de afgelopen dagen kwam ook nog eens een uiterst prettige bloedafname. Als het om prikken gaat ben ik een grote lafaard, dus het verbaasde me dat ik de marteling in het ziekenhuis vrij rustig onderging.

Misschien is het wel een voordeel dat ik alleen maar aan die bijzonder pijnlijke kies kan denken.

Op zondagochtend naar de tandarts.

Het taartje van aardappelsalade met runderpastrami en aardappelchips gevolgd door eendenborst met krokant gebakken kaantjes en luchtige koolrabipuree en als nagerecht doorregen gebakken ananas, met vanille roomijs en fritot van crème brulée waren allen weer heerlijk. Ruben genoot eveneens van zijn keuze: gebakken zeeduivel met tempura van slibtongfilets en basilicumolie, daarna gegrilde zwaardvis met krokante inktvis, pasta, courgette en aubergine en als dessert crème brulée met mango en vanille roomijs. Mijn favoriet was het nagerecht en Ruben’s favoriet zijn voorgerecht.

Dit restaurant gevestigd in een voormalige balzaal blijft dus een aanrader.

Het plaatje doet me afvragen wat Eduardo is.

En nog is hij de rijkste man ter wereld.

Overigens blijkt uit gedegen onderzoek dat een W in je naam de kansen aanzienlijk vergroot dat je belachelijk rijk wordt.