Timmie TV

Jammer dat Elmer zo’n waardeloze timing heeft.

Op het moment dat ik de DVD te leen kreeg, zei ik al dat ik niet van haaienfilms hield. En horror doet me ook weinig. Nu was Deep Blue Sea zo onecht dat ik nog het meest overstuur raakte van een injectienaald. De vissen in een gemiddelde Disney-film zijn nog realistischer.

Ik haat het als mensen de plot verraden. Ik doe het toch omdat ik de film absoluut niet aanraad. Dus als u ’m toch niet gaat kijken valt er ook niets te verraden, nietwaar? En anders kan ik niet het enige écht positieve punt van de film vertellen. Het eindigde namelijk gelukkig niet met een Hollywood love story. Alle vrouwen in de film gingen dood. En waar dat normaal gesproken wellicht niet fijn is, kon ik er nu wel mee leven. Hoera, geen doorsnee eind.

Uiteindelijk bleef ik met één gedachte zitten. Zou Samuel L. Jackson zich niet hebben afgevraagd of hij leukere dingen had kunnen doen? Ik wel. En dat mag u op twee manieren interpreteren.

Dat was niet aardig.

Sinds dat moment vroeg ik me wel af waarom ik die opmerking maakte. Natuurlijk was-ie niet persoonlijk aan die vriendin gericht. Maar helaas zijn het doorgaans dure, Duitse auto’s die in mijn achterbak kruipen.

Gelukkig is mijn eigen ervaring dat bumperkleven géén groeiend fenomeen is. Het komt steeds minder voor dat ik in de spiegel kan zien of de bestuurder zich die ochtend geschoren heeft. Maar toevallig had ik gisteren zo’n dag waarop ik liefst drie keer de adem van een gloednieuwe Duitse auto in mijn nek voelde. Een ervan vond het zelfs nodig om op het laatst te remmen en mij met lichtsignalen te seinen. En dat terwijl ik zelf echt niet met honderd over de snelweg tuf. Wel typisch dat zo’n chauffeur dan boos wordt als ik demonstratief het gas loslaat, vindt u niet?

Natuurlijk had mijnheer Pininfarina daar zijn redenen voor. Aerodynamica, sportief uiterlijk, noem maar op. Mensen met een hernia zullen zich echter niet in de Testarossa weten te wurmen. En mijn waarde vrienden L. en R., beide ruim boven de 1 meter 90, evenmin. Ik vraag mij zelfs af of ik met mijn matige 1 meter 77 comfortabel in een Ferrari Testarossa zou passen.

Overigens wil ik dat nog steeds. Ik wil dolgraag nog een keer in een Ferrari Testarossa rijden. Ondanks de lelijkheid. Ondanks het kabouter-imago dat het nu heeft wat mij betreft. En die wens komt deels vanwege de Brusselse ringweg.

Op een verloren avond scheurde ik met mijn goudkleurige Golf om de Belgische hoofdstad. Het was een uur of acht, de zon deed nog volop z’n best en ik had wat uurtjes te doden.

Soms ging ik voor de lol een eind rijden, naar Waterloo bijvoorbeeld, waar Napoleon - terecht vanuit zijn oogpunt - nauwelijks sporen achterliet voor mij.

Of ik reed door de grauwe dorpjes ten oosten van Brussel, waar tractoren door de stoffige landerijen ploegden, waar de boerderijen waren gemaakt van grote grijze keien en werden bewaakt door bloeddorstige Dobermanns met enge ogen en waar ieder afgelegen schuurtje me deed denken aan Julie en Melissa.

Of ik reed door de buitenwijken van Brussel, waar mannen in colbert het keurig gemaaide gezon bijknipten, waar oudjes met een stok en een fez zich verzamelden voor een winkel met Arabische neon-reclame en waar statige herenhuizen wachtten op EU-parlementariërs die nooit kwamen opdagen.

Maar ditmaal reed ik over de E19 richting zuiden. Nog driehonderd kilometer tot Parijs. ’t Zal ergens bij Wezembeek of Kraainem zijn geweest. Schuin rechts voor mij voegde een rode Ferrari Testarossa in. Het was rustig op de weg, maar ook als het druk was geweest had de chauffeur zijn bolide ongetwijfeld direct naar de linkerbaan gestuurd.

Ik dook in zijn spoor. Honderddertig, honderdveertig, honderdvijftig. De Ferrari liet de snelheid gestaag oplopen en ik volgde. De knul had me denk ik nog niet in zijn spiegel gezien. Op de honderdtachtig kon ik nog met hangen en wurgen mee. Toen keek de Ferrari-rijder in zijn spiegel en besloot dat het genoeg was. Hij gaf gas. Binnen een paar seconden had hij een gigantisch gat geslagen. Al snel was de Ferrari niets meer dan een stipje aan de horizon.

Ik hoef maar aan Remco Campert te denken met zijn verlopen jasjes, of aan de eeuwige hippie Jan Wolkers. Of aan mijn held Boudewijn Büch! En ligt het aan mijn verbeelding dat Jan Mulder sinds zijn literaire aspiraties een spook is geworden?

Zelfs een schrijfster zoals Lydia Rood die op basis van haar boeken een begeerlijk wezen zou moeten zijn, ziet er uit als een slons. En Yvonne Kroonenberg meent adviezen over aantrekkingskracht te mogen geven terwijl ze haar kleren zelf op basis van een patroontje uit de Libelle maakt en de buurvrouw van drie hoog achter heur haar laat knippen.

Schrijvers zien er tien jaar ouder uit dan ze zijn. Dat ook Jan Timman aan dat verschijnsel lijdt, geeft al aan dat het uiterst ongezond is de hele dag met jezelf op een zolderkamertje opgesloten te zitten.

Ik vraag me bovendien af of het proces van schrijven de geestelijke gezondheid wel zo bevordert, al zouden Reve, Hermans en Büch in een ander leven waarschijnlijk ook verknipte wezens zijn geweest. Maar ik geef toe, als ze het schrijverschap niet hadden gehad, leurden ze nu misschien wel met de straatkrant onderaan de roltrap van een willekeurig groot winkelcentrum in het midden van het land.

Gezien de aperte fysieke en mentale gevolgen ben ik afkerig van het idee ooit een schrijver te worden. Laat dan dat boek maar zitten. Een weblog is ook leuk.

Omdat ik mij dus gewoontegetrouw met zeventig richting Gouda begaf, moest ik afremmen. Een rijtje auto’s voor mij bewoog zich netjes met vijftig voort. Al snel zag ik de oorzaak van het oponthoud. Koploper van het rijtje was namelijk een Volkswagen Golf met een hoofdletter L op het dak. Ik vond het geen probleem dat-ie zich beschaafd aan de snelheid hield. De chauffeur direct achter de lesser dacht daar anders over. Als een volleerde bumperklever zat hij vrijwel in de achterbak van de Golf, terwijl hij tevens op de middenstreep reed om zijn haast aan te geven.

Ik dacht eerst dat de bumperklever in zo’n kleine Suzuki Alto reed. Maar toen zag ik de sticker op de plek waar normaal gesproken de nummerplaat zit. In het witte rondje met een rode rand stond met zwarte letters: 45.

Even aarzelend als de deurbel vroeg ze of ik wel kinderpostzegels wilde kopen. "Natuurlijk!" zei ik. Vroeger liep ik zelf ook de hele wijk af en wilde ik ook dat iedereen mijn postzegels kocht.

Na het invullen van wat papierwerk en het ontvangen van de welbekende zegel voor op de deur belden ze voorzichtig bij de buurvrouw aan.

Eenmaal binnen troffen we lijn en frans. Ze zaten al aan een tafeltje in het gezellige, kleine restaurantje in Amsterdam centrum. Na een hartelijke begroeting schoven we bij ze aan. Het werd een fijne avond met heerlijke gesprekken en met heerlijk eten.

Restaurateur Jacques heeft er verstand van. Hij weet zijn gasten perfect te behandelen; van fantastische amuses (zelfgemaakte chorizo op krokante toast), lekkere gerechten (alles natuurlijk in het Frans op het menubord geschreven zoals een echte Fransman betaamt) en heerlijke wijn tot een persoonlijk gesprek met zijn gasten. Alles in de juiste proporties; niets te veel en niets te weinig.

Nou ja, behalve de alcohol dan…

Volgens Mijmer hebben ze een verhouding.

Het was een paar meter voor de tunnel en eindelijk durfde hij de gestalte aan te kijken. De grote, donkere vriend keek hem recht aan. Het was inderdaad meer dan een gestalte of een schim geweest. De vriendschappelijke blik die hij had verwacht, bleef echter uit.

De vriend keek eerder gespannen en geïrriteerd, naar zijn gezicht, naar de leeuw op zijn borst die niet langer brulde. "Kom op nou", zei de warme, bekende stem van de grote midvoor. "Even doorlopen, Edje. Je houdt de wedstrijd op."

In zijn ooghoeken kon hij de man zien liggen. Zijn slachtoffer. Kermend van de pijn. Mensen verzamelden zich om de liggende man heen. Maar hij wist dat het niet ernstig was. Hij haatte aanstellers. Maar de wereld schaart zich altijd achter de underdog. Iedereen was nu tegen hem. Het liefst had hij als een dief in de nacht willen verdwijnen.

In plaats daarvan voelde hij opeens een gestalte achter zich. De verleiding was groot het als verbeelding af te doen. Hij wilde wegkruipen voor de wereld, wegkruipen voor de gestalte. Hij wilde met niemand iets te maken hebben. Niet nu. Misschien ook niet later. Maar zeker niet nu.

De gestalte kwam dichterbij. Hij durfde niet om te kijken, maar versnelde zijn pas zodat hij niet langer sjokte. De gestalte versnelde ook. Toen de koude schaduw over hem heenviel, kon hij de rillingen over zijn rug niet beheersen. Toch was hij niet bang. Het voelde vertrouwd. De gestalte voelde niet vreemd aan. Het voelde als een vriend. Het was een vriend.

(wordt vervolgd)

Terwijl de man zo nonchalant mogelijk verder sjokte, smeekte hij tot de Heer dat het leren tuig van de leeuw in de gedaante van een hond niet zou knappen. Dat deed hij vaak, bidden. Niet dat het hielp, want ook het geloof had hem verlaten. Dios ha dejado de ser. God is opgehouden te bestaan.

Ooit was hij succesvol geweest. "Ooit", dacht hij zuur. Het was misschien maar een paar jaar geleden, ook al had hij dezer dagen geen besef meer van tijd. Hoe oud was hij nu. Dertig? Veertig? Hij was een held geweest. Iedereen hield van hem en iedereen wilde z’n beste vriend zijn. Maar nu wist hij als geen ander hoe vergankelijk roem kan zijn. Afschuw viel hem nu ten deel. Hij kreeg een vieze smaak in zijn mond, even smerig als de blikken van eenieder die hem nu aankeek.

De mensen schreeuwden naar hem. Ze leken net zo woedend als de hond met de rood-doorlopen ogen. Met zoveel haat had zijn vrouw naar hem gekeken voordat ze hem definitief verliet. Dat was nog voordat de rest van de wereld hem had bespuugd. Nog voordat hij definitief tot paria werd verklaard. Hij had zin om ze allemaal een opdonder te verkopen. Het liefst wilde hij de hele wereld in elkaar slaan.

(wordt vervolgd)

Maar zes dagen geleden smaakte de witte wijn bij het eten erg goed. Ook Anneloes, lijn en frans waren licht tot zwaar aangeschoten.

Nu voel ik me weer licht in mijn hoofd. Dat komt door Jamie Oliver. Hij heeft óf een typfout gemaakt, óf hij is een alcoholist. Wat mij betreft zat er veel te veel witte wijn in zijn recept voor Chicken Breast Baked in a Bag.

Niko was mijn boezemvriend. Zoals bijna alle Spanjaarden had hij een prachtige naam. Voluit heette hij Nicolás Díaz Severyns. Het was Niko met een k omdat hij Baskisch was en Severyns vanwege zijn Waalse moeder. Niko was in Parijs geboren, maar mijn beroerde Frans was nog beter dan dat van hem.

Ik logeerde bij Yolanda op camping Playa Arenillas in noord-Spanje. Niko’s ouders hadden er ook een caravan. Hij was zeventien geloof ik en hij woonde overduidelijk nog thuis bij mama. We gingen soms ’s middags spaghetti eten bij zijn moeder en ik moest dan zijn sigaretten vasthouden. Op zijn aansteker stond een halfblote vrouw dus die verborg ik op mijn beurt weer voor zijn ouders. Dubbel stiekem.

Ik deed mede zo fanatiek met Niko’s huichelachtigheid mee omdat ik vermoedde dat zijn vader mij toch al niet zo beschaafd vond. Althans, niet meer sinds het incident op de achterbank. Señor Díaz had ons na een buitengewoon interessant avondje kinito en disco met zijn grote terreinwagen opgehaald uit Castro Urdiales. In zijn achteruitkijkspiegel zag hij op een gegeven moment Ainhoa en mij verwikkeld in een zoen. Hij zei niets, maar gaf Niko later op zijn donder. Vaderlijke logica. Arme jongen.

Niko en ik waren denk ik een tijdlang onafscheidelijk. Met een tiental Spaanse vrienden bracht ik sowieso de hele dag door, maar Niko en ik zaten op één lijn. We hadden dezelfde humor, vonden dezelfde onderwerpen interessant en vielen op hetzelfde type vrouw.

We waren beide even gek. Zo besloten we na een dag aan zee een douche te nemen. We namen ieder een douchecabine, omdat het druk was een paar deuren van elkaar verwijderd. Wie van ons startte weet ik niet meer, maar we begonnen Paradise City te zingen. We kenden de tekst uit ons hoofd. Eerst zachtjes. Toen steeds harder. Tot op concert-volume blèrden we tweestemmig where the grass is green and the girls are pretty. Arme mensen in de overige douchecabines.

In Val-Thorens wachtte ik de anderen op aan de zijkant van de piste. Het was redelijk rustig dus een snowboarder besloot rap af te dalen. Zo snel mogelijk. Hij zag mij blijkbaar te laat. Zelfs een beginner zoals ik kon in één oogopslag zien dat zijn matige techniek niet bestand was tegen zijn snelheid. Met zwaaiende armen probeerde hij nog te corrigeren, maar zijn board stoof klapperend verder zonder van richting te willen veranderen. Hij miste me op nog geen halve meter.

In mijn herinneringen - die soms even betrouwbaar zijn als Achitofel - komt naast het schurende geluid van een op hol geslagen snowboard tevens een onmiskenbare alcoholdamp voor.

Toen hij een stuk verder eindelijk tot stilstand kwam, zette hij zijn blitse skibril af en keek naar boven. Zijn suffe muts maakte hem nog idioter dan ik hem al vond. Hij lachte breeduit naar mij, alsof hij wilde zeggen: "Dat heb ik toch nog mooi gedaan!". Ik keek boos terug, met mijn kin ietwat verheven en mijn blik die voordien al vele andere slachtoffers maakte. Ik schudde lichtjes nee.

Ik zette mezelf in gang. Rustig en extra beheerst liet ik mijn ski’s glijden over de sneeuw. Ik passeerde hem, demonstratief op ruim een meter afstand. Ik keek welbewust de vallei in terwijl ik hem in het voorbijgaan vriendelijk vertelde wat ik van hem vond. Eén poëtisch oud-Hollands woord was daarvoor meer dan genoeg. "Klootzak".

De klootzak bleek een Engelse klootzak te zijn. Toen ik op mijn beurt een stuk verder stopte, stond de snowboarder met zijn armen wijd. Hij lachte nog steeds, maar nu onzeker, terwijl hij met een verschrikkelijk volks - en dus prachtig - accent in het Engels zei: "Wat had je nou, man?". Hoewel hij het stoer bedoelde, keek hij ondertussen nog even onzeker om zich heen. Gelukkig voor hem was versterking onderweg. Terwijl de rest van het groepje Britten zich om hem heen verzamelde, verdween zijn onzekere lach als sneeuw voor de zon.

Ik heb een spelletjesfamilie. In de loop der jaren zijn heel wat gezelschapsspellen grijs gedraaid. Telkens hadden we een nieuwe favoriet, of die nu Risk, Scotland Yard, Cluedo, Trivial Pursuit of Kolonisten van Catan heette. De laatste is lange tijd niet meer van tafel verdwenen, in alle varianten die er op het spel zijn. Maar tegenwoordig spelen we iets nieuws.

Net zoals Kolonisten heeft Carcassonne een variabel speelbord. In dit Middeleeuwse spel begint het echter met één kleine landtegel, waaraan iedere beurt een volgende landtegel wordt geplaatst. Dat kan alleen door passende wegen, weilanden, kloosters of kastelen aan elkaar te bouwen. Punten scoor je door je horigen aan het werk te zetten, bijvoorbeeld als boer in het weiland, of als struikrover op de weg.

Omdat de speelduur met een half uur tot drie kwartier beperkt is en de geluksfactor net groot genoeg is om niet altijd dezelfde te laten winnen, blijft het interessant. Ook erg prettig is dat Carcassonne prima met z’n tweeën te spelen is.

Triumph des Willens, voor degenen die dit weinig zegt, is een fraai staaltje van nazi-propaganda. Riefenstahl filmt een partijcongres van de nazi’s in Nürnberg in 1934. Het geeft een uitmuntende weergave van welke impact Adolf Hitler had op het Duitsland van de jaren dertig. Het fanatisme, de massaliteit, het militarisme, de superioriteit en het klinische druipen ervan af. Riefenstahl was een genie in het schieten van mooie plaatjes, maar wat we haar mogen verwijten is dat ze alles uit de kast heeft gehaald om Hitler af te schilderen als een held. Ook achteraf had ze daar geen spijt van. Maar goed, veel mensen vinden het fantastisch om gedachtenloos in horden achter elkaar aan te rennen en niets menselijks bleek Riefenstahl vreemd. "Work and peace are the only messages of ’Triumph des Willens’", zei ze. Gevaarlijk gereedschap in de handen van een gek.

Verder deed de film mij helemaal niets. Ik moest gapen na vijf minuten. Na tien minuten vielen mijn ogen langzaam dicht.

For six years [...] was one of the most influential rock groups in the world, their music embraced by critics as seriously as the Rolling Stones and the Beatles. Their records were reviewed and analyzed as intensely as any album by their mentor Bob Dylan. And for a long period their individual personalities were as recognizable to the ordinary public as the members of the Beatles.

Ook Roc ligt strategisch op een heuveltop gelegen. In de Middeleeuwen was het een regionaal centrum van formaat, nu is het een onbeduidend, maar schilderachtig dorp. Midden in het dorp steekt de toren van de Bartholomeuskerk fier boven de omgeving uit.
(Dominicus reisgids Kroatië)

Oneens. Ik vond Roc niet erg schilderachtig. En die fiere kerk was evenmin interessant. Om de hoek bij de toren stond het mooiste dat het dorp te bieden had: een oranje Fiat 500. Nu speciaal voor Jenny in de etalage.

Om extra stoer te doen, zei ik dat ik de Testarossa - een zwarte, want toen was ik al tegendraads - daarna zo hard mogelijk tegen een boom zou rijden. Het leven is nu eenmaal af als je op je tweeëndertigste een Ferrari kunt kopen, wist de alwetende (15). Een mooi eind.

Ik ging econometrie studeren. Omdat ik wiskunde en economie leuk vond. Maar ook omdat econometristen het grote geld verdienden. Al gauw ontdekte ik waarom econometristen een schaars goed zijn, want het is een moeilijk en vooral saai vak. Een econometrist rijdt geen Ferrari. Een econometrist gaat liever aan zijn bureau moeilijke en vooral saaie sommetjes maken.

Vele jaren later was ik in mijn Ford op weg naar weer een werkdag. Ik had de tweeëndertig nog niet bereikt. Toen zag ik in de verte mijn puberdroom aankomen. Het gele stipje op de andere weghelft werd langzamerhand groter. Toen het monster voorbij raasde, flitste de gedachte opeens door mijn hoofd. "Wat een afzichtelijk ding".

Deze maand vond ik het echter genoeg geweest en koos ik toch voor Scheeps. Zoals ook al op hun site stond en zoals de naam al doet denken, is het inderdaad een visrestaurant, maar waar ze (gelukkig voor mij) ook vleesgerechten serveren.

Het eerste wat me opviel toen we naar binnen gingen, was dat er inderdaad zo’n gezellige sfeer gecreëerd was als ik elke keer bij het passeren gedacht had. De bediening was uiterst vriendelijk en kundig. De gastvrouw vond het erg belangrijk dat wij het naar ons zin hadden; alles mocht op ons tempo en zoals wij wensten. Erg fijn.

En dan het eten:

De keuze van Ruben bestond, zoals je van hem in een visrestaurant kan verwachten, uit vooraf een assiette met drie soorten vis: garnalen, zalm en paling, gevolgd door een vispanache met weer drie soorten vis: roodbaars, zalm en heilbot. Voor de verandering koos ook Ruben voor een dessert: fris-zoete meloensoep met mangoijs.

Ik koos voor de wontonvelletjes gevuld met gemarineerde tahoe op een knapperige salade vooraf. Als hoofdgerecht nam ik de gegrilde Braziliaanse rump met geroosterde tomaat, gedroogde Ganda ham en een baslicumjus en als dessert had ik meringue geserveerd met vanilleroom en amarenen.

Allebei genoten we van ons heerlijke eten en, zoals al eerder gezegd, de goede service. Het is een fijn restaurant, maar als we mogen kiezen, kiezen we de volgende keer voor La Tour.

"Verrek", dacht ik. Een flashback van een compleet decennium kwam voorbij. Helemaal tot aan mijn kapper in Groningen, die toen slechts zestien gulden rekende voor een knipbeurt.

Op een weblog-meeting (what’s in a name) ontmoeten mensen met een weblog elkaar. De meesten kennen elkaar alleen van internet en komen in hun eentje, terwijl de lafaards vriendjes meenemen. Ik zou ook zo’n lafaard zijn. Als ik zou gaan. Maar ik ga niet. "We hebben toch allebei een weblog" is voor mij onvoldoende reden om iemand te willen ontmoeten.

Toch heb ik gisteren een weblogger ontmoet. En een reageur, zoals dat bij Walter heet. Toch wil ik het geen weblog-meeting noemen. Dat ik lijn en frans graag wilde ontmoeten, had weinig te maken met weblogs als zodanig, maar eerder met de indruk die ze op mij maakten met hun schrijfsels en reacties. Ik was nieuwsgierig of ik off-line net zo van ze zou kunnen genieten. De nieuwsgierigheid was wederzijds.

De avond vloog voorbij. Op een gegeven moment keek Anneloes, de enige met een horloge, hoe laat het was. De laatste trein bleek nota bene al vertrokken. Ik moest aan Janet Jackson denken. Je ne sais pas ou le temps s’est enfui. Le maître serveerde nog wat extra espresso en calvados.

Uiteindelijk ploften we bij lijn en frans thuis op het logeermatras. Redelijk aangeschoten, maar met een brede glimlach op ons gezicht vanwege de heerlijke avond. Volgende keer in Gouda?

Ik merk het ook aan mijn tandarts. Voor de eerste keer in mijn leven word ik behandeld door een medicus die mij het vertrouwen geeft dat-ie weet waarmee hij bezig is. Zo’n zes tandartsen gingen hem voor, terwijl ik ook een stuk of vijf huisartsen heb versleten. Niet dat mijn medisch resumé nu zo’n cornucopia is. Absoluut niet. Sterker nog, nu ik erover nadenk is het in mijn leven voorgekomen dat ik zo’n acht jaar achtereen geen dokter of tandarts van dichtbij zag. Tegenwoordig ga ik echter braaf elke zes maanden in de stoel liggen voor een controle met de kleine spiegeltjes. Dankzij prutswerk van enkele voorgangers heb ik dit jaar al vijf keer een behandeling genoten.

Mijn huidige tandarts is goed in zijn vak. Te goed blijkbaar, want hij heeft het wel gezien. "Mark gaat zich specialiseren in orthodontie", zei de assistente. Ik krijg een nieuwe tandarts. Snik.

Waar Coldplay eerst de eentonigheid par excellence vormde, kan ik er nu geen genoeg van krijgen. Ik wil meer van die muziek. Ik wil mijn CD-wisselaar volstoppen met de intensiteit, het sentiment en de stijl van het gebroken hart die Chris Martin en zijn paladijnen uitstralen. Daarom ga ik u in navolging van Merel misbruiken. Láát u zich überhaupt misbruiken? Ik hoop het van harte, want ik heb u nodig. En wel als orakel. Wilt u mijn orakel zijn vandaag?

Bij Coldplay moest ik voorheen immer direct denken aan Radiohead. Maar ik ken Radiohead net zo slecht als ik Coldplay tot voor kort kende. Ik vond dat Chris Martin en Thom Yorke onderling een wedstrijdje deden wie de saaiste muziek kon maken. Maar nu! Nu heeft predikant Martin heeft mij voor de helft bekeerd. Vertelt u mij, kan mij bij Radiohead hetzelfde overkomen? Moet ik à la Coldplay nu een Radiohead-album meerdere malen achtereen gaan beluisteren? En zo ja, vertelt u mij welk album!

Ik ben nog het meest benieuwd of twee plus twee straks werkelijk vijf blijkt te zijn.

Volgens M. was het niet vreemd maar wel onterecht dat ik de liedjes als saai bestempelde. Hij heeft verstand van muziek, dus ik geloofde hem. Ik geloofde het ook toen hij zei: "Je moet het vaker horen, denk ik". De laatste die dat zo overtuigend wist te brengen, was Herman Finkers.

En dus besloot ik het album een tweede kans te geven. Ik luisterde in de auto. En nog een keer. En nog een keer. Totdat God een lach op mijn gezicht toverde. U begrijpt wellicht welk een compliment dat is als ik u vertel dat ik tot op mijn botten doordrenkt ben met atheïsme. Wat een gitaren, wat een piano, wat een kleur, wat een stem! Fragiele liedjes die delicaat druipen van ingetogen emotie. Chris Martin is mijn nieuwe held.

"Is hij nog steeds niet terug?" Ze wees met een knikje van haar kin naar zijn plek, achter mij. Het bureau was leeg en z’n PC stond uit, dus de vraag was retorisch. Toch antwoordde ik. "Nee", zei ik, "hij is een slapjanus".

Zo, nu de voetbalhaters zijn weggezapt naar RTL 4, verklaar ik het kantoor van de bookmaker bij deze geopend. Gaat Oranje morgen deelname aan het Europees Kampioenschap in Portugal veilig stellen? Tsjechië is omhoog geschreven door de vaderlandse pers. Maar van de Nederlandse voetballers heeft iedereen - stiekem - ook een veel te hoge pet op. Niks onwil, zakkenvullers of arrogantie. Onkunde, dat is het. Gelukkig bestaat het Tsjechische team ook uit een verzameling houthakkers.

Ik zie uw voorbeschouwingen, in ieder geval voorzien van een voorspelling, graag in het commentaar hieronder. Ik hou het op een laffe 1-1. Want ik hou van een open einde, maar dat wist u al.

De wekker ging vanochtend weer om kwart over zes. Dat doe ik mijzelf aan, want geen haan die ernaar kraait als ik twee uur later op mijn werk verschijn. Ik heb echter verbazingwekkend weinig moeite met het vroege tijdstip en ben vrijwel direct klaarwakker. Dat was vroeger wel anders. En na het alarm van de wekker, die dus al om kwart over zes in actie komt, hoor ik gewoonlijk kedoef. Dat is mijn tweede geluid van de dag. Voor zover ook een geluid uit lettergrepen kan bestaan zijn het er dus twee. Twee lettergrepen van een decibel of veertig. Kedoef.

Eerst de voorpootjes, en dan heel snel erna de achterpootjes. Ook vanochtend sprong Timmie van het voeteneind, direct nadat de wekker door de slaapkamer schalde. Kedoef. Terwijl ik door het donker naar de badkamer strompelde, kreeg ik kopjes en toen ik onder de douche vandaan kwam, hoorde ik alweer gekrabbel aan de deur. Nog meer kopjes. Oh, wat ben ik toch lief.

Ik trok een broek aan, maar met een liefkozende kat die cirkelt om je voeten is dat geen gemakkelijke opgave. Ik prees mezelf gelukkig dat ik geen net pak aan hoef naar mijn werk. Ik ging nog even achter de PC zitten en Timmie sprong meteen op het bureau. Bij de afscheidskus voor Anneloes liep ook de kat weer in mijn kielzog mee.

Op de trap struikelde ik bijna over onafscheidelijke Timmie, die met een noodgang naar beneden racete. Luidkeels gemiauw vergezelde me naar de keuken, waar al gauw de oorzaak voor de katjesliefde aan de oppervlakte kwam. De brokjes waren op.

We zagen huizen waar we wel wilden wonen, als we eenmaal gepensioneerd en rijk waren. We zagen bordjes met Zwammerdam en Middelburg OK, Snelweg Nee! We reden achteruit omdat het weggetje te smal was voor twee auto’s die elkaar willen passeren. We zagen fietsers die schuilden onder een boom.

Al bij de blauwe wegwijsbordjes op het water kwam ik erachter dat de batterij van de G3 leeg was.

Alle films over onderzeeërs zijn hetzelfde. Dat is echter niet de reden waarom u Crimson Tide moet overslaan. En u móet ’m overslaan!

’t Is ook niet omdat ik actiefilms en verheerlijking van oorlog op het witte doek verafschuw - wat in principe waar is. Dit genre staat ongeveer net zo hoog op mijn lijst van interesses als kakkerlakken, buikvliesontsteking en de balts van de bruine boompieper.

En ’t is ook niet omdat de acteurs waardeloos acteren. Weliswaar ben ik geen fan van Denzel Washington, en overdrijft bad guy Gene Hackman. Maar de uitstekende Viggo Mortensen speelt bijvoorbeeld een heerlijke rol.

En ’t is ook niet omdat de dialogen af en toe verschrikkelijk slecht in de film passen. Denkt u zich eens in dat Rambo midden in de wildernis opeens uit zou schreeuwen: "A horse! A horse! My kingdom for a horse!". Crimson Tide is hier en daar opgeleukt door Quentin Tarantino. De kapitein die het intellectuele vermogen heeft van een varken, citeert opeens de 19e-eeuwse Pruisische militaire filosoof Carl von Clausewitz. Jammer genoeg hebben de makers het niet ironisch bedoeld.

Ondanks al deze minpunten had ik Crimson Tide nog best een mager zeventje willen geven. Maar toen kwam het eind van de film. Ik heb werkelijk waar nog nooit zo’n in-en-in triest goede Hollywood-afloop gezien. Bedenk de meest zoetsappige liefdesgeschiedenis die u kent en vermenigvuldig de kitscherige moraal met tien. Ik herhaal, Crimson Tide: overslaan. En als u dan toch eigenwijs bent - een karakter-eigenschap die ik bijzonder waardeer - wees dan een verstandig mens. Zet de film tien minuten voor het einde uit en bedenk zelf een aardig slot. Slechter dan de werkelijke uitvoering is hoe dan ook onmogelijk.

Leuk hè, lifeloggen.

Een top 5 van mooiste inzendingen. Eens kijken of iemand zichzelf herkent.

1. Geen idee, heb geen geluid op me klote-koptelefoon hier!


2. emily+bill evans maar die klopt niet en ik heb nu wel al 5 emily songs van kazaa zitten beluisteren zeg


3. Ik ga lekker niet toegeven dat ik weet dat het Bjork is...


4. geen fucking idee goddomme! - zo`n trouwe skyradioluisteraar weet dit vast wel weer voortrekker!!!


5. Ronan Keating - maar vraag me niet wat, en ook niet waarom ik dat denk

1. cher + een of ander piknummer ;-)


2. verdorie ik ken ’m niet! ;-)


3. Billie Piper met Girlfriend (maar dat is een hele grote gok, want het klinkt bekend, maar er gaat geen belletje rinkelen)


4. Ik heb - geen idee


5. Herge - Raket naar de Maan

1. Pussycat - Mississipi [sinds mensenheugenis ’k Mis m’n slippie op dronken karaoke avonden]


2. prince - maar ken het oeuvre van de beste man verder niet


3. Benny Neyman - Als de Bouzouki’s spelen in het maanlicht (Fout, maar ik wil niet weer niets invullen...)


4. nelly too hot (geen zin sorry)


5. zeker Trijntje Oosterhuis ofzo

Ik vond Charlie’s Angels Full Throttle best vermakelijk. Een passend vervolg op deel één, met name omdat het meer vaart en spektakel biedt. Aan de andere kant leveren de scenario-schrijvers een wanprestatie, want het gaat werkelijk nergens over.

Een top 5 van excellente commentaren op IMDB:

1. "Kudos go to Cameron Diaz, a sure-fire comediènne and the most adorable Angel of them all. She’s the real deal. She has the same quality that Diana Rigg possessed as Emma Peel - she revels in every single action she undertakes. Whether it’s dancing to outdated hiphop or reading a roadmap."

2. "By watching and supporting movies such as this we are only fueling the great tragedy of declining quality in Hollywood films today. If anything this movie’s success is a depressing reflection on the human species as a whole."

3. "I love this stuff. Yes it is fluff, but it is fluff that intelligently walks the line between masterfully executed fluff and a parody of fluff. I credit Drew Barrymore for this, and - mark me - when the long view is written, this film will be important and she will be remembered as our K Hepburn. She is the one who invents this film, who monitors its balance."

4. "It is filled with loads of cool songs that bring the film style and an upbeat sense of itself. Good popcorn entertainment."

5. "The plot. Who needs one?"

Ik won ook ooit een voetbal bij een prijsvraag. Ik heb wel wat met voetballen, maar ik heb nooit ook maar één trap tegen die bal gegeven. Er staan handtekeningen op, van helden in blauw en wit. De bal was heilig.

Nu sterft-ie van eenzaamheid in een doos op zolder. Half leeggelopen. Hoog tijd om wat voetbalvriendjes en een trapveldje te zoeken.

Dankzij de goede zorgen van april was het lentezonnetje al bijna volgroeid tot een grote, gezonde zomerzon. Het was warm voor deze tijd van het jaar. Het rook nog naar de lente zo vroeg in mei, maar je voelde de zomer al naderen. In het park zat een grijze man op een bankje, zijn jas hing naast hem over de leuning. Een roodborstje hupte weldoorvoed over het pad. Een moeder duwde de kinderwagen langs een paar late narcissen.

Toch brandde binnen de kachel. Buiten was het lekker, maar binnen was het warm. Wárm. Toen we door de zware houten deur stapten, was het alsof het kasteel direct een dikke deken om ons heen sloeg. Mijn adem stokte even. Een druppeltje zweet parelde op mijn voorhoofd. Maar ondanks de warmte en het stemmige zwart van de kasteelheer waren we opgewekt en gelukkig. Anneloes had rode konen van de spanning. Ik voelde een zekere opwinding in mijn maag. We hadden een missie. Een heuse missie!

De kasteelheer stuurde ons naar boven. De missie leidde over de stenen trappen van de donjon, die nauw en stijl waren. Het leken wel duizend treden voordat we helemaal in de top waren. Maar de beloning was prachtig. Een kwartier later waren we weer beneden, bij de kasteelheer.

Ditmaal stuurde hij ons naar de andere toren. We liepen de brede houten trap af waarover we waren gekomen. De deur van de andere toren was dicht. Met een lichte duw viel-ie open. Opnieuw leken het wel duizend treden naar boven, maar ook deze missie maakte ons blij. We bespraken alles wat we zagen. We bespraken alles wat we niet zagen. En we trokken onze conclusies.

Nog een kwartier later stonden we weer bij de kasteelheer. We waren nu een beetje gewend aan de warmte, maar ik vond zijn zwarte coltrui nog steeds overdreven. Hij wachtte ons op achter zijn zware eikenhouten bureau. "De missie is geslaagd", zeiden we. Hij glimlachte en pakte een groot boek met zwarte omslag. Hij stelde zijn vragen en wij gaven onze antwoorden. Met sierlijke letters beschreef hij de bladzijde. "14 mei 2004".

Ik hou van cliffhangers. Ik hou van een open einde. Als ik kon schilderen of tekenen, maakte ik abstracte kunst. Wees gerust, dat talent is op anderen in de familie overgegaan. Maar, waarde vrienden en andere lezers, wat ik wil zeggen is: de schilder moet wat te raden overlaten voor de toeschouwer. Ik hou ervan spanning op te bouwen. En ik geniet er vooral van om mensen vervolgens een tijdje in die spanning te laten.

Ik wil u misschien wel stiekem naar wanhoop leiden, zodat u mij in het commentaar smeekt om verduidelijking.

Niet dat ik mijzelf wil meten met Walter. Hij schrijft nota bene een heus boek. Hij heeft hetzelfde talent als Marieke, mijn vroegere mede-studente. Ze zijn mensen met een prachtige kronkel waarmee ze alles net iets anders zien dan anderen. En dat ook nog kunnen beschrijven. Een kronkel waarop ik jaloers ben. Als Marieke een weblog zou beginnen, was ik haar eerste en trouwste fan. Maar goed, ze had niets met computers. Ik wed dat ze niet eens weet wat een weblog is.

En ik wed dat ze niet eens weet hoezeer ik haar stijl bewonderde. De docenten bevorderden dat we continu opbouwende kritiek hadden op elkaar. Ruimte voor complimenten was er niet. Ik weet nog goed dat ik pas op mijn afstuderen van een paar meisjes hoorde dat zij altijd al hadden gedacht dat ik de afvalrace van onze studie gemakkelijk zou overleven. Terwijl ik mijzelf altijd een niet bijzonder buitenbeentje van de club vond.

Die vreemde eend in de kweekvijver van journalisten is IT’er geworden. Ik heb dan ook zat prachtige kronkels waarop anderen jaloers zijn. Maar die ene kronkel van Walter en Marieke zou ik er maar wat graag aan toevoegen.

Walter heeft ook nog eens een speciaal zwak voor laatste zinnen. Ik niet. Een verhaaltje hoeft niet rond te zijn.

De kerk staat op vijfhonderd meter van ons huis. Ik ben bang dat ondanks die afstand de dominee nu van schrik met het schaamrood op de kaken zit. Mijn vloeken waren loeihard en niet erg beschaafd.