Timmie TV

Dat is niet voor iedereen even leuk. Sommige mensen vinden het hardstikke leuk om mee te doen, maar herkennen alleen iets als het in hun eigen CD-kast staat.

De goede verstaander heeft bij tijd en wijle best een duplicaat of twee voorbij zien komen. Maar dat was geen opzet van mijn kant. Toch ga ik in de maand januari volkomen met de stelregel breken.

Januari 2005 wordt een heuse themamaand in de muziekquiz. Ik hoor u al juichen, maar laat me het eerst nader toelichten. Ik wil de januarimaand benutten om weer eens die toppers uit de kast te trekken. Eenendertig van 's werelds beroemde artiesten komen dan op visite bij Timmie TV. Van de Rolling Stones tot Tina Turner en van Bob Dylan tot Genesis. En nog zevenentwintig anderen.

Om het niet al te gemakkelijk te maken zijn het echter eenendertig relatief onbekende nummers. Ik kan helaas niet van elke hit een onherkenbaar fragment maken, zoals me bij Imagine van John Lennon wonderwel aardig lukte. En de traditionele hint, die vervalt ook komende maand.

Januari 2005: onbekende liedjes van beroemde artiesten. Ik wens u allen succes.

Hij zit een tafel verderop en vraagt of ik ook examen ga doen. Hij is een systeembeheerder die achtereenvolgens NT, 2000 en nu 2003 voor z'n kiezen krijgt. Ik doe voor de derde keer in twee maanden een examen, zeg ik. Ik warm mijn handen aan het bekertje koffie.

Als ik achter het scherm zit, schrik ik. Ik snap niets van vraag één, ik snap niets van vraag twee. Ik snap nog minder van vraag drie.

In totaal zijn er drieënveertig vragen. Ik begin te zweten. Ik bedenk me dat ik meer had moeten studeren. En ik heb de oefenvragen nauwelijks bekeken. Na tien vragen overweeg ik weg te gaan.

Ik vink vrijwel alle vragen in het begin aan. Dat houdt in dat je ze aan het eind nog een keer ter review voor je gepresenteerd krijgt. Ik twijfel bij elke vraag, lees alles drie keer en gok dan een antwoord. Aan het eind, denk ik telkens, krijg ik nog een tweede kans.

Als ik op de helft ben, hoor ik hem opstaan, twee schotjes verder. Ik baal van mezelf. Hij vond het een makkie, weet ik. De systeembeheerder sluit de deur achter zich. Ik vervloek vraag drieëntwintig.

Maar toch gaat het beter. Ik herken steeds meer dingen en om het niveau van sommige vragen moet ik hardop lachen, waarop ik schichtig over mijn schouder kijk aangezien je de anderen niet behoort te storen.

Na twee uur, belachelijk lang, heb ik alle vragen drie keer gezien. Ik onderdruk de neiging om nog een vierde keer te kijken. De computer geeft me de mogelijkheid aan te geven dat ik klaar ben.

Ik weet dat het resultaat van mijn antwoorden direct berekend wordt. Als ik op klaar druk, krijg ik meteen de score te zien. Ik moet een zeven scoren, maar ik verwacht rond de zes. Prachtig, zegt het scherm echter, je hebt een negen komma twee gehaald.

Bij de kassa legden we een paar tientjes neer voor de hete zwavelbaden. Een Koreaanse jongen beheerde de kluisjes. Heel gek was dat niet, aangezien Nieuw-Zeeland veel Aziatische migranten telt.

"Goe-den-dag", zei hij letterlijk toen we antwoordden dat we uit Nederland kwamen. Hij vond dat stoer, denk ik, en wij vonden het irritant maar we glimlachten desalniettemin beleefd om zijn kunstje.

We lieten ons zakken in groenig water van 38 graden en gingen vervolgens geleidelijk van warmer bad naar warmer bad. Het laatste station was 43 graden. De Polynesische Spa was lekker, maar wel erg heet. Geen wonder dat kinderen de toegang tot deze baden werd ontzegd.

Na een verkoelende duik in het grote zwembad, dat waarschijnlijk nog altijd zo’n 35 graden warm was, kleedden we ons weer aan.

Bij de kluisjes moesten we even wachten van de Koreaanse jongen. Hij rende opgewonden weg.

Even later kwam hij terug.
"Guus Hiddink! Thank you to Holland", lachte hij en drukte me een stapel gekopieerde papieren in de hand.
Op de voorkant stond met grote letters in het Nederlands: "Geschiedenis van het WK voetbal".

(O ja, ik wil u als tussendoortje nog laten raden welke auteur als enige de Nederlandse eer hoog mag houden in de Nieuw-Zeelandse boekenschappen. Een goed boek, dat zeker, maar wat mij betreft niet de meeste voor de hand liggende afgezant van de vaderlandse literatuur.)

Deception Point kan zich qua spanning en verhaallijn absoluut meten met Het Bernini Mysterie, dat ik zoals bekend ook erg goed vond. Het enige minpuntje dat ik kan bedenken is dat Deception Point wat minder origineel is dan de puzzeltocht door Rome. Het boeiende verhaal gaat over Rachel Sexton, die behalve zeer intelligent analist voor het NRO ook de dochter van de belangrijkste presidentskandidaat is. Ze heeft echter ruzie met haar vader, die de race naar het Witte Huis lijkt te gaan winnen door de zittende president ervan te beschuldigen teveel geld aan het nutteloze NASA te besteden. En dan betrekt de president juist haar bij een plotselinge ontdekking van datzelfde NASA, de grootste sensatie sinds de reis naar de maan. Voor Rachel het weet, zit ze tot over haar oren verstrikt in allerlei belangen en moest ze rennen voor haar leven.

Death, in this forsaken place, could come in countless forms. Geologist Charles Brophy had endured the savage splendor of this terrain for years, and yet nothing could prepare him for a fate as barbarous and unnatural as the one about to befall him.
As Brophy's four huskies pulled his sled of geologic sensing equipment across the tundra, the dogs suddenly slowed, looking skyward.
"What is it, girls?" Brophy asked, stepping off the sled.
Beyond the gathering storm clouds, a twin-rotor transport helicopter arched in low, hugging the glacial peaks with military dexterity.
That's odd, he thought. He never saw helicopters this far north. The aircraft landed fifty yards away, kicking up a stinging spray of granulated snow. His dogs whined, looking wary.
When the chopper doors slid open, two men descended. They were dressed in full-weather whites, armed with rifles, and moved toward Brophy with urgent intent.
"Dr. Brophy?" one called.
The geologist was baffled. "How did you know my name? Who are you?"

Terwijl ik stond te snotteren op een van de mooiste stranden van de wereld (vind maar eens iemand die dat ook kan zeggen) probeerde ik te achterhalen wat een mooi strand nu een mooi strand maakt. Kaiteriteri had geel zand, rotspartijen, oerbossen en blauw water dat op de ene plek rustig kabbelde en een eindje verderop met heuse brandingsgolven op het strand botste. Een verdwaalde toerist kayakte tussen de kleine beboste rotseilandjes in zee. De groene baai had een inham. Aan de overzijde van de inham, vanaf waar ik stond, rees de kust loodrecht uit het water in de vorm van een hoge klif. Op de top van de dertig-meter-hoge rots zag ik een uitkijkpunt dat we vanaf de weg hadden gemist.

Ik vond het strand van Totaranui, even verderop, mooier.

De film wordt mede gemaakt door de muziek, dus als u de televisie nu handig in de kamer positioneert, kunt u trouwens alsnog knusjes zingen bij de kerstboom. "Christmas with the Soggy Bottom Boys", 't is maar een idee.

Ik schreef zelf al eens over de film, eerder dit jaar. De lezersreacties erop waren ook bijzonder interessant. Maar aangezien ik een Zuid-Afrikaanse recensie tegenkwam en ik die taal zo prachtig vind, verras ik u hier tot slot op een stukje puzzelen:

Dié quest-verhaal, volgens ’n inskripsie aan die begin gebaseer op die groot Griekse skrywer Homerus se epiese Odusseia, speel af in die 1930's in Mississippi - Depressietyd. Ulysses Everett McGill (George Clooney) is ’n tronkvoël in kettings en moet noodgedwonge saam met die onderskeidelik dom en diffikult Delmar (Tim Blake Nelson) en Pete (John Turturro) ontsnap, want hulle is saam vasgeketting. Dié twee is darem nie ongeneë nie, want Everett belowe hulle 'n deel van sy skat wat hulle moet gaan uitgrawe - die rede hoekom hy in die tronk beland het, sien.

Maar toen had ik op een zekere dag in november alle andere negen boeken al uit, zodat ik niet om Jeanette Winterson heen kon. Ik las eerst de achterflap en barstte in lachen uit. Een rare recensent had het aangedurfd dit boek te vergelijken met Het Parfum van Patrick Süskind, een van mijn favoriete boeken aller tijden.

Ik droogde mijn gezicht en begon te lezen. Ik maakte kennis met Henri, de kleine Fransman die met Napoleons leger op oorlogspad gaat. Ik maakte kennis met Patrick, de dronken Ierse ex-priester die met zijn linkeroog dertig kilometer ver kon kijken en daarmee vanuit de kerktoren badderende vrouwen bespiedde in het dorp verderop. En ik maakte kennis met de onweerstaanbare Villanelle, de Venetiaanse die over water kon lopen en haar hart letterlijk verloor aan een mysterieuze vrouw.

Ik kon me opeens wat voorstellen bij de vergelijking van de recensent. De sfeer, de heel gewone mensen met hun buitengewone eigenschappen, de smerigheid van eeuwen die achter ons liggen. De Passie lijkt echt wel een beetje op Het Parfum, maar dan wel zoals Dennis Schulp op Dennis Bergkamp lijkt. Oftewel, de vage gelijkenis is er zeker, maar de topkwaliteit van Süskind heeft Winterson niet. Toch beviel De Passie mij uitstekend.

U kunt zelfs een stukje online lezen, wat vooral fijn voor u is en niet zozeer voor mij, om voor de hand liggende redenen. Gewoon even klikken. Ach, weet u wat? Ik doe eens gek:

Then a man came into the room, not one of our regulars, not one any of us knew, and after a few half-hearted games of chance he spied this figure and engaged him in conversation. They talked for upwards of half an hour and so intently that we thought they must be old friends and lost our curiosity in the assumption of habit. But the rich man with his strangely bowed companion by his side asked leave to make an announcement, a most remarkable wager, and we cleared the central floor and let him speak.
It seemed that his companion, this stranger, had come from the wastes of the Levant, where exotic lizards breed and all is unusual. In his country, no man bothered with paltry fortunes at the gaming table, they played for higher stakes.
A life.
The wager was a life. The winner should take the life of the loser in whatsoever way he chose. However slowly he chose, with whatever instruments he chose. What was certain was that only one life would be spared.
Our rich friend was clearly excited. His eyes looked past the faces and tables of the gaming room into a space we could not inhabit; into the space of pain and loss.

Of bent u wél blij met John de #!$%#! Mol?

Op 5 januari om half negen 's ochtends is-ie van mij.

En terwijl mijn dag toch al niet meer stuk kon, belde mijn manager even later dat me een aardige loonsverhoging te wachten staat. Die mannen hebben een goed gevoel voor timing.

De FIFA-baas heeft een geniaal plan bedacht om spreekkoren in de voetbalstadions te bestraffen. Fans die zingen dat de joden aan het gas moeten of die bananen op het veld gooien, moeten zich van meester Blatter in de middencirkel melden waarna het publiek deze stoute jongens massaal gaat uitjouwen.

Zoals gezegd een geniaal plan. Hij heeft historisch besef, die Blatter. We gaan terug naar de middeleeuwen, want toen was alles toch stukken beter. Bij herhaaldelijk crimineel gedrag stel ik dan ook voor om - opnieuw zonder juridisch geneuzel want inderdaad mijnheer Blatter, dat houdt inderdaad alleen maar op - handen af te hakken, ogen uit te steken en ze met de zweep ervan langs te geven.

En tot slot lijkt het me best aardig om voor corrupte voetbalbestuurders het aloude radbraken weer in het leven te roepen.

Ik laat u een stukje lezen, waarbij u mij hopelijk vergeeft dat ik af en toe parafraseer om het rommelige stukje wat te verhelderen:

Lebbis en Jansen bakken er dit jaar ook al niet al te veel van. Het levert absoluut niets belangwekkends op. Er is geen inhoud, alleen vorm. De traditionele boosheid van Lebbis - hij pakt een onderwerp, en gaat steeds sneller en harder praten - is nu alleen gericht op onbeduidende zaken. Als het onderwerp wel serieus is, komt er alleen maar de woede uit van het kind dat een rode lolly wil in plaats van een gele. Als er al een mening wordt gegeven, is het clouloos. Wat een treurigheid over Chinese vrouwen zonder borsten, en de Tokkies. Stand up comedy van de magerste soort.

Wij zagen Lebbis en Jansen eerder deze maand met dezelfde voorstelling in Gouda. Ik ben het eigenlijk wel met de zure meneer van de Volkskrant eens.

Maar waarom heb ik me dan tóch opperbest vermaakt?

Ik weet niet meer welke toetsen ik aanraakte, maar het resultaat was dat ik in Firefox opeens een Azerty-toetsenbord had. Dat had ik niet direct door, maar toen ik als test QWERTY intoetste, stond er AZERTY op het scherm. Váááág.

Ik sloot Firefox af zonder het stukje over Lebbis en Jansen te bewaren (stom, stom) en startte opnieuw. En toen was het weer in orde. Dus, over een paar minuten alhier, Lebbis en Jansen. Alsnog.

U wilt niet geloven hoeveel plaatsjes op het Nieuw-Zeelandse Zuidereiland een prachtig strand hebben. De tropische eilanden in de Grote Oceaan zijn een populaire vakantiebestemming voor vele Kiwi’s, maar dat moet puur en alleen te maken hebben met het prachtige weer aldaar. De droomstranden van Kiribati, Nauru en Fiji vindt u ook in Nieuw-Zeeland, met even mooie namen ook nog.

De meeste stranden zijn er ook nog eens het hele jaar door uitgestorven. Maar aan de mooie kust van Moeraki zijn altijd mensen.

Al die mensen komen af op stenen. Doodgewone stenen. Alhoewel, ze zijn wel een tikkeltje ongewoon. Ze zijn namelijk heel groot en hartstikke rond. Het strand van Moeraki ligt vol met grote, perfect ronde stenen. Alsof de plaatselijke reuzenkinderen plotseling zijn weggeroepen van hun dagelijkse potje knikkeren. Volgens Maori-legendes is het echter fruit dat aangespoeld is toen de grote ontdekkingsreizigerskano Araiteuru duizend jaar geleden schipbreuk leed.

De grote knikkers, officieel de Moeraki boulders genoemd, zijn Maori-heiligdom. En zoals wel vaker met sacramentshuisjes het geval is, de Maori hebben liever niet dat mensen met hun vieze poten bovenop de heilige knikkers gaan staan.

Het is dan ook niet meer dan logisch dat de bezoekende toerist bij het verlaten van het strand fijntjes door middel van een bordje op die wetenschap wordt gewezen. Bij het verlaten van het strand, ja.

De zwarte met het witte hart gaat over twee Ghanese prinsen die in de negentiende eeuw door hun vader naar Delft worden gestuurd voor een Europese opvoeding. De een probeert zich zoveel mogelijk aan te passen terwijl de ander zijn best doet zijn Afrikaanse wortels te behouden. Vreemd genoeg, of juist niet, mislukken beide pogingen jammerlijk.

Het is dus een historische roman, gebaseerd op een waargebeurde geschiedenis waarover Japin een theatraal sausje heeft gegoten. Het is een boek over ellende, daar hoeven we niet omheen te draaien, maar met veel vrolijke noten die dankzij het contrast des te aangenamer zijn.

Aan het eind van de weg zagen we een grote, groene vallei voor ons liggen. Totaranui, inwonertal plusminus tien. Naast de drie huizen bestond de vallei uit grasland, bos en een rivier die via een brede delta uitmondde in de baai. Later die avond zouden we de ijskoude rivier oversteken op blote voeten, met onze schoenen in de hand.

We hadden het plan opgevat ergens bij Totaranui een idyllisch plekje te zoeken om de nacht door te brengen. Helaas bleek de helft van de vallei, een gigantische lap gras, bestempeld te zijn tot kampeerterrein van het Department of Conservation. Zonder beheerder, warm water of electriciteit, maar met de plicht een vergoeding achter te laten in de honesty box.

En op de andere helft, zo verklaarde een bordje aan het eind van de weg, was vrij kamperen verboden. Dat is iets typisch Nieuw-Zeelands. Men roept heel hard “in ons land mag je vrij kamperen” – maar iedere keer dat ik dacht “goh, dit is een prachtige plek om te overnachten”, hadden die gekken er een verbodsbord neergezet. Nimby is ook tot het land der Kiwi’s doorgedrongen.

1. De sfeer wordt beter en beter.

2. Youssouf Hersi wordt populairder naarmate hij minder speeltijd krijgt. Hij werd het meest hartstochtelijk (ja, hartstocht in Friesland, het bestaat werkelijk) toegezongen van allemaal, terwijl zijn belangrijkste actie van de avond niet meer inhield dan een warmloopsprintje van vijf seconden. Hoewel zijn vreugdesprong in de armen van, ik meen, Marcel Seip na afloop er ook mocht wezen. Als dit zo doorgaat, gaat hij Abe Lenstra op termijn aflossen als meest geliefde Heerenveen-speler ooit.

3. Klaas Jan Huntelaar is om de een of andere reden niet populair in Vak 27. En de arme Viktor Sikora van SC Heerenveen is de arme Anthony Lurling van Feyenoord.

4. Roken op voetbaltribunes moet verboden worden.

Centraal staan Finn, de dochter van twee bruut vermoorde ouders, en Sam, de arts die haar vervolgens in huis neemt. De auteurs gebruiken het trauma van Finn om de belangrijkste personages haarscherp neer te zetten. Het veilige huis bewijst zo, mede dankzij de lang uitblijvende spanning, dat Nicci French niet alleen synoniem hoeft te staan voor thrillers, maar ook voor een simpelweg goed geschreven roman.

Maar het resultaat in Friesland was absoluut hartverwarmend. SC Heerenveen won van KSK Beveren (ik vraag mij nog altijd af waar die afkorting voor staat), met 1-0. Doelpunt van hij-die-niet-genoemd-mag- worden. Ik was waarschijnlijk de enige die niet applaudisseerde bij de vroege wissel, maar in plaats daarvan een banvloek uitsprak. Die tot op heden niet is aangekomen, wat is er toch in hemelsnaam met de goden aan de hand.

Dankzij de zege overwintert Heerenveen voor het eerst in een Europees toernooi. Morgen, als de machtige UEFA met wat balletjes goochelt, weten we welke grote club in de lente wacht.

Zoals het vlot met de tijger erop bleef het verhaal wat te veel aan de oppervlakte. Yann Martel had goud in handen maar maakte er geen diamant van. En dus geloof ik nog steeds niet in God.

Andere interessante weetjes: Latijn voor potvis is Physeter macrocephalus. Macrocephalus, dat ook weer van de oude Grieken komt, betekent 'groot hoofd'. De hersenen van potvissen wegen iets van zeven kilo. Potvissen hebben tanden, al gebruiken ze die niet. Eén tand kan een kilo wegen.

Vlak voor Kaikoura, waar de bergweg al enige tijd terug was overgegaan in een evengoed slingerende kustweg, lag een stukje kaarsrecht asfalt. Links van de weg hadden wat schaarse golfers uitzicht op besneeuwde bergtoppen. Voor ons konden we de landtong al zien, zich uitstrekkend in de oceaan, waarop het dorp was gebouwd. En rechts zagen we parallel aan de weg onze bestemming, een tweede stuk asfalt, behoorlijk breed en slechts een paar honderd meter lang: de landingsbaan van vliegveld Kaikoura.

Naast de landingsbaan stonden twee kleine vliegtuigjes geparkeerd. Ik had een keer eerder, met een collega die net zijn brevet had gehaald, in een vierzitter meegevlogen. De gedachte aan het uitzicht van toen, boven Rotterdam en een deel van Zeeland, deed mijn verlangen groeien. Vliegmachines van deze omvang hebben de prettige bijkomstigheid dat ze laag blijven, zodat je de wereld in kristalheldere miniatuurvorm onder je voorbij ziet komen.

Behalve de twee vierzitters en de landingsbaan bestond het vliegveld uit twee witgeverfde kantoortjes van een verdieping hoog. Dat was alles - aan de andere kant van de landingsbaan wierp de branding zich ritmisch op het strand.

In het linkergebouwtje schudde een man in pilotenuniform ons de hand. Hij gaf ons een kleurig reddingsvest en wat instructies voordat we ons haastig naar een van de vierzitters begaven. Nog geen twee minuten later hingen we boven de zee.

Het uitzicht was inderdaad prachtig. De eindeloze oceaan, de kaap met het dorp Kaikoura erop, de weilanden met witte plukjes waarvan je wist dat het schapen moesten zijn. Maar dat alles, en ook het gele strand, de speelgoedautootjes op de slingerende kustweg en de magnifieke rotsen met de eeuwige sneeuw, dat alles en meer viel in het niet toen de piloot met zijn vinger naar een punt in de blauwgroene watermassa wees.

Ik maakte op goed geluk wat foto’s, maar helaas voor de thuisblijvers in Nederland keek ik vooral mijn ogen uit. Als een aasgier cirkelden we boven de walvis, die aan de oppervlakte dreef om zuurstof in te nemen voor een kilometers diepe duik van veertig minuten. “It’s a sperm whale”, zei de piloot ook nog. Een potvis, verdorie, bijna het grootste zoogdier van allemaal.

Later zagen we er nog een, en daarna ging de piloot op zoek naar dolfijnen. Hij vond ze nergens. Vreemd genoeg, en ook weer niet, voelde dat geen moment als teleurstelling.

Het begint met een jongedame die haar vriendje betrapt terwijl hij in haar dagboek leest. Ze maakt het direct uit, maar enkele weken later blijkt hij, misschien wel door informatie uit het dagboek te gebruiken, haar zus het hof te hebben gemaakt.

Deze wraak en obsessieve liefde vormen de aanzet tot een van de beste Nicci French thrillers. Helaas valt het einde tegen, afgeraffeld bijna, alsof de drukker opeens wilde dat het boek af was, en nog vrij happy ook. De tentakels van Hollywood reiken verder dan je zou denken.

Ik bewaar het lekkerste dus voor het laatst. Ik heb De Da Vinci Code van Dan Brown nog niet gelezen, maar wel twee andere van zijn boeken. Ik bewaar het hoogtepunt voor het laatst.

De hoge kwaliteit van Het Bernini Mysterie doet me wel verlangen naar De Da Vinci Code. Het boek draait om het uitgestorven gewaande genootschap der Illuminati dat een geheime maar vernietigende uitvinding steelt en dreigt ermee het Vaticaan volledig van de kaart te vagen. Het is niet alleen een meeslepende thriller en een interessante puzzeltocht langs de kunstwerken van Bernini in Rome, maar Brown biedt ook inzicht in de strijd tussen wetenschap en religie zoals die al eeuwenlang wordt gevoerd.

Toch waagde ik me weer eens aan rasechte Nederlandse literatuur. Ik had nog nooit iets van Margriet de Moor gelezen. En dankzij Eerst grijs, dan wit, dan blauw kan ik u verzekeren dat ik nu ook nooit meer iets van Margriet de Moor zal lezen.

Wat een vreselijk gekunstelde schrijfstijl heeft deze mevrouw. Ik heb een bloedhekel aan boeken waarin de vorm belangrijker is dan het verhaal, en dit is er bij uitstek zo een. Met weerzin las ik het boek uit, dat wel, en dat vond ik een hele prestatie van mezelf.

Aardbevingen zijn bijna aan de orde van de dag in Nieuw-Zeeland. Gelukkig lag het epicentrum van de beving die mij letterlijk wakker schudde ver op zee. Aan de kust vielen wat flessen uit de schappen van de supermarkt, las ik in de lokale krant, en in Te Anau doken kindertjes geschrokken onder de schoolbanken, maar meer schade leverde de 7.2 op de schaal van Richter niet op. En dat terwijl een vergelijkbare schok vijf jaar geleden in Turkije nog twintigduizend doden tot gevolg had.

Op het Noordereiland werd in 1931 de stad Napier weggevaagd door een aardbeving. Als geluk bij een ongeluk heeft dat een verzameling monumenten opgeleverd die in bouwkundig opzicht heel interessant zijn. Terwijl ik door het centrum liep, zag ik dat nagenoeg alle gevels hetzelfde jaartal vermeldden: 1932. In het jaar na de aardbeving is de complete stad opnieuw uit de grond gestampt.

Architecten zijn erg gevoelig voor de tijdsgeest. Tussen de twee wereldoorlogen was art deco in de mode. Art deco streeft als kunstvorm elegante, maar tegelijkertijd bijna klinische vormen na. De symmetrische, gestroomlijnde vormen illustreren het ideaalbeeld van art deco puristen: de machine.

Mijn afkeer van tierelantijnen maakte dat ik Napier een aangename stad vond. Met dank aan een vernietigende aardbeving, dat wel.

Op die zondagmiddag in Hong Kong zaten honderden vrouwen op straat te keuvelen. Behalve wat verdwaalde toeristen was er geen man te bekennen.

De klok in mijn hersenen riep dat het al midden in de nacht was. Gekheid, riepen mijn ogen terug. Mijn hersenen wonnen, afgetekend. Ondanks de klaarlichte dag was ik zóóó slaperig.

Ik zag een pleintje tussen de hoge gebouwen. Talloze jongedames hadden lol op de marmeren bankjes om de fonteinen. Er was nog een leeg plekje voor ons.

We gingen zitten. Ik legde mijn hoofd op de schoot van Anneloes en deed mijn ogen dicht. Opluchting. Ik voelde opluchting.

Niet veel later maakte een politieagente me wakker. Slapen in het openbaar mag niet in Hong Kong.

In Alphen aan de Rijn rende iedereen ons voorbij. Met zestig kilo bagage hobbelden wij zo goed en zo kwaad als het ging achter de meute aan.

De trein naar huis wachtte nog eventjes. Iedereen kon nog mee. Maar net voordat de twee passagiers met hun zestig kilo bagage wilden instappen, gingen de deuren dicht en reed de trein weg. Enkele tellen later was het station verlaten, op twee gebruinde mensen en vier zware tassen na.

Ik overwoog heel even de trein terug naar Schiphol te nemen.