Timmie TV

"Oordeel zelf", glimlachte ik. Voor het schoolgebouw stond pontificaal een camper geparkeerd.

Als u niet tot die groep behoort heb ik goed en slecht nieuws voor u.

Het goede nieuws eerst. Er staan vijf foto's van de bruiloft online in de fotootjesafdeling van deze site. Iedereen mag die zien.

U voelt de bui nu wellicht al hangen. Er staan tevens meer persoonlijke plaatjes in de fotootjesafdeling van deze site, die niet iedereen mag zien. Die zijn alleen voor de eerstgenoemde groep.

Veel plezier met aapjes kijken. Natuurlijk mag u mij e-mailen als u tot de eerste groep denkt te behoren en toch het ultrageheime wachtwoord niet weet.

De wereld is vol met vooringenomen mensen die zó in hun eigen keuzes geloven dat alle anderen ketters zijn. Het eigen geloof is heilig.

Het probleem is eeuwenoud. Nog erger: het probleem is onuitroeibaar. Want zie hier, de modernste beeldenstormers vinden we in de computerwereld. PC versus Apple. Linux versus Microsoft. Mozilla versus Internet Explorer. En net zoals moslims en christenen zijn er in de wereld van de computers veel te weinig dominees die überhaupt enige kennis van 'de ander' hebben om recht van spreken te hebben.

Onder de meest geroemde web designers bevinden zich vrijwel alleen maar predikers. De Heilige Schrift van web design heet CSS. Iedere zichzelf respecterende ontwerper van internet-pagina's heeft de aloude traditie waarin tabellen als basis dienden voor het opmaken van online teksten verketterd. Inhoud en opmaak dienen volgens het Woord Gods gescheiden te zijn.

Deze web design predikers zijn ware rooms-katholieken. Ze willen pronken met hun pracht en praal. Wanneer de eenvoudige gemeente de kerk binnenstapt, dient de overtuigingskracht van de dynamiek deze te overdonderen. Het meest barokke voorbeeld van dit verzet tegen traditionele waarden is de CSS Zen Garden, waar u ruim honderd religieuze schilderingen van web design predikers terugvindt.

Het principe van de CSS Zen Garden is simpel. De tekst staat vast en de web designers hebben alleen invloed op de opmaak, die is gedefinieerd in het aparte CSS-bestand.

Hoewel ik zelf geenszins vrij van zonden ben, heb ik een bloedhekel aan predikers. En toch heb ik het principe van de CSS Zen Garden op Timmie TV toegepast. De verandering in opmaak die u hier aanschouwt, is volledig tot stand gekomen in mijn CSS-bestand. De HTML is hetzelfde gebleven.

Ik schrok ervan. Het gebeurde namelijk onbewust. Ergens op driekwart van het proces kwam ik opeens tot het besef: ik had al die tijd slechts dat ene bestand aangepast om het complete aanzicht van Timmie TV te veranderen.

De wereld is vol met predikers. Soms lukt het ze onschuldige zielen zoals ik te betoveren.

Addendum 1: Aangezien ik met een gebrek aan tijd en bezieling kamp, komt de inspiratie voor de nieuwe layout van een prediker die Douglas Bowman heet. Hij ontwierp een aantal vormgevingen voor Blogger-gebruikers, waarvan één exemplaar bijzonder geslaagd is. Jacq heeft het bijvoorbeeld gekozen.

Addendum 3: Aangezien ik uw eventuele ongeloof over het bovengenoemde wonder van CSS volkomen begrijp, kunt u de oude, sombere Timmie TV nog steeds nagenoeg onveranderd bezichtigen.

Op vrijdag 14 mei 2004 heb ik mij geschaard onder de mensen die ik zo gruwelijk haat.

Midden op de dag stond er acht kilometer file op de A12. Ik heb zo'n vijf kilometer stilstaand verkeer ingehaald door over de vluchtstrook te rijden. Ik heb een schildpad op de linkerbaan ingehaald door de vluchtstrook nog verder naar de linkerkant te gebruiken. Ik heb boos naar een vrachtwagen getoeterd die op zijn dooie gemak aan het keren was, midden op de provinciale weg. Ik heb honderdvijftig gereden waar je tachtig mocht.

En nog was ik tien minuten te laat op mijn eigen bruiloft.

De overgang van dertig naar dertien graden is lang niet zo groot, kan ik u vertellen.

Felle kleuren wil ik.

Hij begon bijna twintig jaar geleden als groentje dat net wat amateurclubs in het noorden had getraind. Foppe was een echte leraar, wilde spelers beter maken en raakte al gauw gefrustreerd. SC Heerenveen had het trieste niveau van pakweg TOP Oss of Cambuur Leeuwarden nu. De spelers konden niet, en wilden misschien evenmin. De beste speler van Heerenveen was de overschatte Pieter Bijl, die het zelfs bij FC Utrecht niet zou redden.

Foppe's start was desastreus maar hij mocht doorgaan. Uiteindelijk werd hij toch aan de kant gezet, voor Ted Immers en later Fritz Korbach, misschien wel de absolute tegenpool van De Haan. Foppe mocht van voorzitter Riemer op de achtergrond rijpen. "Trainen is typisch een vak dat je moet leren", zei hij dan ook jaren later.

Toen hij als hoofdcoach terugkeerde, had Korbach de club omhoog geholpen. Heerenveen had al van de eredivisie geproefd en de spelers, die steevast een baan ernaast hadden, trainden nu twee keer per dag, omdat Korbach ze anders gewoon niet opstelde.

De jaren erna haalde Heerenveen tweemaal de bekerfinale en steeg het gestaag naar de subtop en zelfs top van het Nederlandse voetbal. Natuurlijk was dat deels te danken aan de opbouwende kwaliteiten van Foppe de Haan, maar de basis was gelegd door Korbach terwijl voorzitter Riemer van der Velde de meest onderschatte van Nederland is. Nu is SC Heerenveen qua begroting na Ajax, PSV, Feyenoord en Vitesse de vijfde club van Nederland, dus zó bijzonder is de hoge positie van de club op de ranglijst ook weer niet.

Ik heb in de loop der jaren Foppe wel leren waarderen. Hoewel ik zoals gezegd nooit fan van hem ben geweest, deelde ik de kritiek van anderen vrijwel nooit. Spelers die klaagden over te zware trainingen? Mietjes. Journalisten die meldden dat Foppe lang haar en modieuze kleding verbood? Tendentieuze berichtgeving. Zogenaamde kenners die zijn verzorgde combinatievoetbal als defensief bestempelden? Zogenaamde kenners inderdaad. Supporters die ongelukkige wissels bekritiseerden? Gelul achteraf.

Foppe heb ik altijd beschouwd als een buitengewoon aardige man, die door Nederland op soms afgrijselijke wijze doodgeknuffeld wordt om zijn Friese nuchterheid. Onbewust was hij soms de beste one-liner van Nederland, dat wel. Een paar jaar geleden stuurde scheidsrechter Roelof Luinge hem tijdens een duel naar de tribune. "Ik zal het maar eerlijk zeggen, ik zei 'lul'. En ik meen het nog ook", verklaarde Foppe achteraf.

Een toptrainer? Nee, dat was hij niet. Maar markant, onderhoudend, eerlijk en offensief in een wereld vol nagemaakte en achterbakse mensen, dat wel. Bedankt, Foppe.

Hij was een heerschap met grote voeten en een blij hart. In zijn huis, dat uit twee delen bestond, vierden goed geklede mensen feest in de hoge toren, met wijn en bier en nog meer wijn. Aan de ophaalbrug zagen gasten of zij welkom waren deze nacht, en anders genoten de verstotelingen gebroederlijk aan het rand van het water van de muziek die luid genoeg was om de complete tuin te overstromen.

Dankzij zijn grote voeten en ons engelengeduld kwam hij ons nu met rasse schreden tegemoet. Tot over drie dagen, riep hij van afstand, buiten adem van de inspanning. Wij lachten nerveus en deden geen oog meer dicht.

Voelde ik daar een drup? Hmmm… de lucht wordt wel aardig donker inmiddels. Dreigende wolken. Wat zei Piet Paulusma gisteren ook weer, na Hart van Nederland. Het kan alle kanten op. Ja, dat zei hij. Nou, had-ie toch gelijk.

O jee, nog een drup. Jammer dat het al mei is. In maart leg ik het regenpak altijd in de schuur. Ieder jaar. Misschien moet ik daar toch eens vanaf stappen. Wanneer was het ook weer dat ik zeiknat op mijn werk kwam. Twee weken geleden?

Lastig stukje dit. Even doorfietsen. Stoempen, zegt Smeets dan altijd. Och man, wat een mooie zomer wordt het met de Tour tussen het EK en de Olympische Spelen. Misschien dit jaar maar niet naar Zuid-Frankrijk.

Ha, de regen lijkt toch niet door te zetten. Paulusma zei het toch al, 't kan alle kanten op. Briljante man, voorziet werkelijk alles.

Hier loopt de weg weer wat vlakker. Eventjes wat ontspannener fietsen hoor. Wel lastig dat het altijd zo druk is hier. Levensgevaarlijk voor fietsers eigenlijk. En zolang die verdomde politici geen beslissing nemen over de ringweg, blijft iedereen natuurlijk hierlangs rijden. Nu word ik alweer ingehaald, even voor de zekerheid over mijn schouder kijken. Gelukkig, die Mondeo neemt voldoende ruimte.

Fuck!
Remmen! Rem-men!!!

Godverdegodverdegodver! Kijk uit je doppen, klootzak! Wat denk je wel, dat de weg alleen van jou is?!?

Hij had stekeltjeshaar en een oorbel door zijn linkeroorlel. Zelfs op deze bewolkte ochtend behoorde een zonnebril tot zijn garderobe. Aan de achteruitkijkspiegel hing er nog één. Ik meende de opstaande kraag van een trainingsjack te ontwaren.

Ook z'n Opel Vectra was net iets te sportief aangekleed.

De combinatie van de ontspannen manier van sturen en de looks van de jongeman en zijn wagen resulteerden in een voor de hand liggende conclusie: hier reed iemand die zichzelf een uitstekende chauffeur vindt. Misschien wel de beste van de hele wereld.

Ik rijd wel eens door de Onder De Boompjes. Hoewel de idyllische naam anders doet vermoeden, staan er kleine, rommelige huisjes langs een vervuilde sloot. Een Opel Vectra met dubbele uitlaat en een zonnebril aan de spiegel misstaat er geenszins tussen de CRX'jes en niet te vergeten de witte plastic tuinstoelen die 's zomers het straatbeeld sieren.

Het eind van de Onder De Boompjes komt uit op de Koningin Wilhelminaweg. Op die plek hebben brave gemeentelieden al jaren geleden de straat verhoogd. Het kruisende trottoir is er doorgetrokken: als je met je auto vanuit de Onder De Boompjes de Koningin Wilhelminaweg op wilt, moet je over de stoeptegels heen en de drempel af.

De uitstekende chauffeur, misschien wel de beste van de wereld, stuurde zijn bolide lichtvoetig de Koningin Wilhelminaweg op. De fietser op de voorrangsweg moest vol in de remmen. Zijn boze kreet werd overstemd door de piepende banden van de Mondeo die ernaast reed.

Daar was het een drukte van jewelste. Bij iedere binnenlopende trein begon de handel in transport. Chauffeurs van busjes, taxi's, becaks stonden al klaar om een centje te verdienen. Ik had inmiddels door hoe de meesten van hen te omzeilen: blik op oneindig zetten alsof je allang weet waarheen je op weg bent.

Natuurlijk trapte niet iedereen daar in.

"Taxi, mister?". Een klein mannetje zwaaide met zijn autosleutels.
"Heb je een meter?", vroeg ik hem, door schade en schande wijs geworden. Ik wist niet hoe ver het naar ons hotel was, dus onderhandelen over de prijs wilde ik niet.

Ja, natuurlijk had hij een meter. Kom nou maar, mister. We hobbelden achter hem aan naar buiten. Daar was het al even levendig als in de stationshal. Busjes, taxi's, becaks krioelden door elkaar als bacteriën onder een microscoop, terwijl ze alle uitgangen blokkeerden.

Het kleine mannetje had helemaal geen taxi. Het was een bijklussende particulier met een wit minibusje. Hij hield het portier uitnodigend open. Ik wierp een blik naar binnen.

"Waar is je meter?", vroeg ik.
"Meter?", antwoordde hij met zijn onschuldigste blik.

Alleen de hardcore gadgetfreaks onder u volgen wat hierboven staat. Voor het waarschijnlijke geval u tot de overgrote gezonde rest behoort, ik zal het nu in één zin uitleggen.

Anneloes kocht een electronische agenda die tevens dienst doet als wegwijs-systeem in de auto.

Voortaan zou een vriendelijke vrouwenstem Anneloes volautomatisch door de wereld sturen. Naar onbekende dorpjes. Door ingewikkelde stadscentra. Over zesdubbele knooppunten.

Het werkt zo: de vriendelijke dame in het apparaatje babbelt continu met satellieten die hoog boven de aarde zweven. Die aardige satellieten vertellen de dame dan waar ze precies is. Ze kijkt vervolgens op de kaart en roept dan door het ingebouwde microfoontje waar je heen moet.

De mevrouw die je jaren geleden op zaterdag in de HEMA vertelde dat de rookworsten "alleen vandaag één gulden negentien" waren, zit tegenwoordig op de bijrijdersstoel.

"Bij het volgende kruispunt linksaf", riep de vriendelijke dame. Maar alleen in mijn auto.
Toen Anneloes de dame meenam naar haar eigen auto, weigerde ze kaart te lezen. De vriendelijke dame was opeens heel onvriendelijk en riep alleen nog maar: "Ik kan mijn satellietjes niet vinden".

Nu hebben Peugeots ontzettend rare ramen, want het zijn nu eenmaal Peugeots. Op het wereldwijde web schreven verstandige mensen: luister eens, die vriendelijke mevrouw van u kan vaak niet door die rare ramen van Peugeots kijken.

Dat was balen. Dus we probeerden het weer in mijn auto. Geen rare Franse auto, dus heel normale ramen. Maar nu weende onze voorheen vriendelijke vrouw opnieuw dat ze die aardige satellieten niet zag.

We gaven de dame een pak slaag, we streelden haar, we gebruikten lieve en minder lieve woordjes. Heel af en toe ving ze een glimp op van een satelliet, maar als we dan de hoek omgingen was onze mevrouw alweer de weg kwijt.

Anneloes ging terug naar de winkel en deponeerde de dame in het apparaatje op de toonbank. "Ik wil die mevrouw pas weer terugzien als ze haar werk doet", riep ze.

Tijdenlang hoorden we niets van haar. Weken later kregen we een ansichtkaart uit New York. De voorheen vriendelijke wegwijs-mevrouw bleek per ongeluk op het vliegtuig naar de VS te zijn gezet. Het ging niet goed met haar.

Op een goede middag kreeg Anneloes een telefoontje. Of ze haar mevrouw nog kwam ophalen.

In de winkel kreeg ze een gloednieuw doosje mee. Deze nieuwe dame wist zelfs raad met die rare Peugeot-ramen. "Bij het volgende kruispunt rechtsaf", bleef ze maar roepen.

En de voorheen vriendelijke mevrouw, die was duidelijk ontslagen. Bijna al maakten wij ons zorgen om haar. Maar dat bleek helemaal niet nodig, de zaterdag erop in de HEMA.

Dat laatste geeft al aan dat de betiteling De Grootste een rare is. Persoonlijk kan ik me niet voorstellen dat, los van zijn fysieke gestalte, mensen massaal Hitler als Grootste zouden betitelen - zeker ook omdat de Duitsers de verkiezing Unsere Besten noemden. Gezien zijn 'prestaties' zou ik hem eerder als De Allerkleinste willen bestempelen. Hoewel niet helemaal vergelijkbaar met Der Führer (het schijnt ook niet te mogen) zou ik uit de Nederlandse lijst van tweehonderd ook gemakkelijk iemand kunnen kiezen voor die titel.

Op het eerste gezicht is een lijst van tweehonderd kandidaten absurd groot. Maar aangezien vrijwel iedere individuele stemmer een afwijkend beeld zal hebben bij wat iemand groot(s) maakt, lijkt dat aantal mij noodzakelijk. Zeker als zelfs de organisatoren van de verkiezing niet eens weten wat ze eigenlijk organiseren. Ze laten zelfs de definitie van groot(s) over aan de kiezers:

Wat maakt iemand groots? Gaat het om genialiteit, om leiderschap, of zorg voor anderen? Iedereen mag z'n eigen criteria hanteren in deze verkiezing.

Daarmee lijkt het op een parlementsverkiezing waarbij pas achteraf bepaald gaat worden wat een parlement precies is en doet. Maar goed, wat zeur ik eigenlijk, zelfs daarbij heb ik het idee dat de grote meerderheid inderdaad stemt zonder te beseffen waarover het eigenlijk gaat.

Aan de andere kant lijkt het aantal van tweehonderd behoorlijk uit de lucht gegrepen. Iedere slimmerik kan nu al vele tientallen namen schrappen die volledig kansloos zijn. Ik noem wat willekeurige voorbeelden.

Johan Cruijff is onbetwist de grootste Nederlandse sportman allertijden, dus wat doen de overige vijftien sporters op de lijst? Kan iemand met droge ogen beweren dat een andere kunstenaar dan Van Gogh of Rembrandt in aanmerking zou mogen komen? En ik ben een fan van Henk Hofland, Godfried Bomans en Simon Carmiggelt, maar als zij boven Anne Frank eindigen, zullen de gevolgen van mijn destructieve krankzinnigheid niet te overzien zijn.

Kijkt u eens voor de gein in de lijst met Helden en Ontdekkingsreizigers en vertel mij eerlijk bij hoeveel van die zeventien namen u kunt uitleggen wat de betreffende Held vroeger uitspookte.

Na het schrappen van al die onzinnamen blijven nog enkele tientallen kandidaten over. Om het u gemakkelijk te maken geef ik u hier acht namen waaruit u uw favorieten mag kiezen. Ongetwijfeld zal deze weinig verrassende lijst geen volledige overlap kennen met de tien namen die in het najaar de eindstrijd met elkaar zullen aangaan bij de KRO. Populisme viert namelijk hoogtij in Nederland en democratie heeft zo zijn akelige kantjes. Beschouw het onderstaande lijstje maar als mijn persoonlijke stemadvies met kandidaten die écht kans maken.

Zegt u het eens, komt dit alfabetisch geordende octet overeen met uw idee van kandidaten die écht kans maken?

Johan Cruijff, Anne Frank, Vincent van Gogh, Multatuli, Willem van Oranje, Michiel de Ruyter, Rembrandt van Rijn, Joost van den Vondel.

"Was ist denn los, Klaus?"
"Braun... braun..."

Met dank aan Merel voor de aanleiding en aan Rowan voor het plaatje presenteer ik u in Timmie TV's kabinet der nostalgie: Jose Brown. Vraagt u zich misschien, net zoals ik, wel eens af of de geniale Diego Armando Maradona zijn werkpaarden ooit heeft bedankt?

Wraak is besmettelijk, is ook een passend motto voor het tweeluik dat Kill Bill heet. Uma Thurman pakt iedereen terug die haar bijna vermoordde, vier jaar geleden, inclusief het laatste slachtoffer op haar lijst: Bill. We zagen deel twee van Quentin Tarantino's vechtfilm vrijdagavond in Pathé De Kuip. Deel één was mooier, sneller en boeiender, maar deel twee geeft de antwoorden. Honderd procent voldaan verlieten we de cinema.

We passeerden de verwaarloosde douanebarakken en ik trapte het gaspedaal diep in. Met een kleine tweehonderd op de teller raasden we door het Duitse landschap. Ik genoot.

Toen we Frankfurt naderden vroeg ik Anneloes of ze op de kaart wilde kijken. "Hier de afrit nemen", zei ze na een tijdje. Ik minderde vaart en verliet de snelweg bij een dorpje met een puntige kerk. Het gehucht stelde niet meer voor dan een tiental typisch Duitse gevels, een donker café met neon-reclame aan de gevel van een biermerk dat ik niet kende, en de spitse kerktoren met een verdacht groot kerkhof ernaast.

Ik nam de enige weg door het stille dorp, die scherp naar links boog op het moment dat ik in mijn achteruitkijkspiegel alleen nog de kerk kon zien. Het landschap veranderde even bits als de bocht die ik te hard inging. De piepende banden pasten voor mijn gevoel perfect in het nieuwe terrein. Kale, glooiende bergen van rood vuursteen en droge woestijngrond. Een roofvogel, ik meende er een gier in te herkennen, zweefde zonder een enkele vleugelbeweging minutenlang voor ons uit. Ik verwachtte ieder moment de trailer van Michael Madsen te zien opdoemen tussen de eroderende hellingen, en een besmeurde Uma Thurman op de uitkijk liggend met haar Hanzo-zwaard.

Maar in plaats van Tarantino-beelden keek ik neer op een groot kanaal, dat hier zijn begin vond in het troosteloze landschap. De weg lag dwars op het begin van de vaart, alsof de auto's in de diepte het kabbelende water hadden afgesneden. Een afslag leidde langs het kanaal.

Toen ik de afslag naderde, zag ik dat mijn zicht me had bedrogen. De weg rechtdoor vervaagde terwijl ik er opaf reed, totdat hij helemaal was verdwenen. Ik keek Anneloes aan. Ze haalde haar schouders op en zei: "Ga dan maar rechtsaf".

Ik nam de bocht en reed langs het rechte kanaal, totdat ik niet verder kon. Een laag hek van hout en ijzerdraad versperde de weg. Langs de kant stond een klein autootje geparkeerd van mensen die blijkbaar ook niet verder konden. Ik remde en zag twee jonge vrouwen met lang sluik haar uitstappen. "Hippies", dacht ik direct.

Die gedachte verwarde me enorm, want zulke dames hoorden niet in een klein Japannertje. Ik kon ze alleen plaatsen met klaprozen in hun haar en vormeloze linnen jurken hangend op hun schouders, in een klassieke maar roestende paarse Volkswagencamper met bruin-oranje bloemetjesgordijnen, een schuifdeur die altijd openstaat, ook op de snelweg, de letters PEACE in vrolijke vormen op de zijkant geverfd, een Spaanse gitaar op de bijrijdersstoel, kralenkettingen en spiegeltjes aan de achteruitkijkspiegel, zwarte rook uit de uitlaat en witte kringelrook voor de ramen, die zoet ruikt als je naast ze stilhoudt op de parkeerplaats langs de RN richting Gibraltar, waar ze de oversteek nemen naar Marokko.

De meisjes, want dat waren ze eigenlijk nog, openden het hek en liepen naar de waterkant, waar ik ineens een man zag zitten. Hij staarde met een gerimpelde blik vanonder een groen Tiroler hoedje, inclusief veer, naar zijn dobber. De hippie-vrouwen met het sluike haar gingen naast hem staan, maar zeiden niets. Alsof het zo hoorde staarden ze even hard naar de kabbelende golven als de hengelaar. Terwijl ik op het drietal toeliep omringde mij een mannelijke zware-tabaksgeur vermengd met een lieflijk bouquet van bloemen en nederwiet.

De oude visser keek pas op van zijn dobber toen ik erbij kwam staan en hem in het Engels vroeg of hij Engels verstond. Hoewel zijn antwoord als Tsjechisch klonk, of een ander Oost-Europees patois, zei hij letterlijk wat ik had verwacht. Ik verstond er alleen geen jota van.

Aarzelend vroeg ik hem "Lufthafen?" terwijl ik me afvroeg of dat wel het Duitse woord voor vliegveld was. Maar de visser leek me te begrijpen. Hij stond op, draaide zijn kromme rug naar het kanaal en keek uit over de vlakte. Ik had blijkbaar zitten slapen want nu zag ik aan de overkant van de weg een vruchtbaar polderlandschap met weilanden en rechte landweggetjes langs even rechte slootjes. De oude visser legde een hand op mijn schouder, strekte zijn andere arm uit en wees naar een denkbeeldig punt in de verte. "Flughafen… da", mompelde hij geluidloos in zichzelf.

Ik sta gelukkig al bij de wastafel mijn handen te wassen, ik droog ze razendsnel en maak dat ik er wegkom.

Strikt genomen was dat een leugen. Ik heb wel eens wat over mijn werk geschreven. Over de Belg die niet doorsnee was, bijvoorbeeld.

Derhalve. Ik schrijf vrijwel nooit over mijn werk. Dat is een bewuste keuze. Ik doe er genoeg inspiratie op, maar ik laat het nagenoeg allemaal aan me voorbijgaan.

Ik heb er nooit zo over nagedacht waarom ik niet over mijn werk schrijf. Het is niet boeiend genoeg, zou ik kunnen zeggen. Maar da's niet waar. Althans, natuurlijk geeft ook mijn baan te weinig aanleiding voor sappige verhalen, zeker inhoudelijk (of u moet een gigantische nerd zijn). Maar er gebeurt daar genoeg dat vermeldenswaardig genoemd mag worden.

Ik ben er te gast, zou ik kunnen zeggen. Als ingehuurde kracht dien ik mijn gastheer met alle mogelijke égards te behandelen. Nu heb ik weinig te openbaren, maar gastheren én werkgevers zijn hoe dan ook niet gediend van vuile was die buiten hangt. Vraag maar aan Heather als u het niet gelooft.

Ik respecteer andermans privacy, zou ik kunnen zeggen. Ik pas er normaliter voor om al te persoonlijk en herkenbaar te schrijven. Het mag dan enerzijds duidelijk over mij gaan, de overige personages dienen niet met naam en toenaam aanwijsbaar te zijn. Dat geldt ook voor collega's. Niemand heeft erom gevraagd een rol te spelen in mijn toneelstuk. Niemand wil Rob Oudkerk zijn als ik Heleen van Rooijen speel.

Zoals u ziet zijn het meerdere wegen die naar Rome leiden. Ik schrijf niet over mijn werk, vatte ik het samen voor mijn collega's. Misschien, overwoog ik op datzelfde moment, zou ik daar eens een stukje over moeten schrijven.