Timmie TV

De Amerikaan was een middelmatige verspringer, zeg maar de Ignisious Gaisah van de jaren zestig en zeventig. Wie? Juist ja.

Beamon begon de finale in Mexico dan ook met twee ongeldige sprongen en leek op weg naar een roemloze aftocht. Niemand die zich dan had afgevraagd wat er met Beamon aan de hand was. Dat soort dingen gebeuren nu eenmaal met naamloze sporters.

Maar bij de derde poging klopte alles. Beamon sprong bijna over de zandbak heen, verder dan de apparatuur kon registreren.

Iemand moest de morsige kelders van het stadion induiken om een ouderwets meetlint tevoorschijn te toveren. De officials geloofden hun ogen niet. Diverse keren besloten ze opnieuw te meten, maar het bleek waar te zijn: de Amerikaan had het wereldrecord met liefst 55 centimeter overtroffen.

Acht meter negentig, verscheen op het bord. Grappig genoeg was Beamon zo ongeveer de laatste van alle aanwezigen in het stadion die uit zijn dak ging. De Amerikaan was niet bekend met het metrische systeem en moest van zijn coach horen hoeveel voeten en inches het was.

De sprong spreekt nog steeds tot de verbeelding, maar heeft voor de ontwikkeling van de atletiek verder weinig betekend. In dat opzicht was een andere prestatie uit 1968 van veel groter belang.

In Mexico veranderde namelijk een tweede Amerikaan de wereld van het hoogspringen voorgoed. Dick Fosbury verbaasde de wereld in 1968 door achterover, met gekromde rug, over de lat te springen. Alle anderen wierpen eerst een been in de lucht en rolden dan zijdelings op de buik over de lat. Zo idioot als die techniek er nu uitziet, moet Fosbury in die tijd hebben geleken.

Maar hij lachte het laatst met zijn gouden medaille en het feit dat de nieuwe techniek naar hem werd vernoemd. Dankzij de sierlijke Fosbury Flop keek ik op de Olympische Spelen graag naar het hoogspringen. 't Is bijna een jurysport. Bij de dames sprong de meest elegante deelneemster, de Russische Yelena Slesarenko, gelukkig ook het hoogst. De man met de rode vlag, de meest overbodige official in het hele stadion overigens, knikte waarderend toen ze over de lat zweefde.

Ga je nog een stukje plaatsen over je tijd hier, vragen ze. Ach, antwoordt hij, ik schrijf eigenlijk nooit over mijn werk.

Daar zou ik ook goed gek van worden. Ik zuip om te vergeten. Toch wil ik aandacht. Ik omhels een Braziliaan uit Peru. En volgend jaar, als ik weer vrij ben, schiet ik op de Paus.

The Last Samurai is een mooie film, met Tom Cruise die door de keizer van Japan wordt ingehuurd om een negentiende eeuws boerenleger met de modernste Amerikaanse middelen te trainen tegen de opstandige Samurai. Het keizerlijke leger verliest de eerste de beste veldslag smadelijk en Cruise wordt gevangen genomen. Temidden van de ware Japanse strijders begint hij de traditionele krijgskunst te waarderen. Uiteindelijk strijdt hij aan de zijde van de Samurai tegen de Amerikanen.

Ik zal u niet vertellen hoe het afloopt. Toch wil ik in ieder geval kwijt dat het eind de grootste zwakte is van de film. Wat zich als een magnifiek epos ontwikkelt, eindigt als een uitgehold Hollywood-verhaal. Maar over het geheel bezien blijft The Last Samurai goed voor een ruime voldoende.

Ik word droevig van het besef dat allerlei leuke dingetjes moeten sneuvelen. De nieuwe gematigdheid (ik zal het niet Nieuwe Zakelijkheid noemen, want dan krijg ik visioenen van grijze betonnen flats) betekent rust. Al die leuke frutsels zijn interessant, vind ik zelf althans, maar de layout wordt er onherroepelijk onrustig van.

De kern van de site is de tekst van het meest actuele stukje. Die moet wat mij betreft centraal staan. Daarnaast zijn er nog twee andere onmisbare onderdelen, namelijk de navigatie en een link naar de reacties. De rest kan me in principe gestolen worden.

Ik zeg "in principe" want eigenlijk vind ik het helemaal niet leuk om de onderdelen weg te laten die dit weblog mede onderscheidend maken. De top 5 bijvoorbeeld zal naar een uithoek moeten verdwijnen. U zult niet meer met hij of zij aangesproken worden. De quiz moet misschien wel naar zijn eigen pagina.

Nu we het toch over principes hebben, ga ik spontaan iets doen dat volledig tegen mijn beginsels indruist. Ik heb een schurfthekel aan democratie en toch laat ik uw stem mede bepalen wat hier met de layout gaat gebeuren.

U heeft twee opties.

U kunt voor de huidige opzet kiezen, waarbij ik alleen de kleuren, lettertypes, plaatjes aanpas. De onderdelen blijven zoals ze zijn, voor een groot deel op de plek waar ze nu staan.

U kunt ook voor een nieuwe opzet kiezen, waarbij vrijwel alles sneuvelt ter meerdere eer en glorie van het laatste stukje. Het wordt een heerlijk rustige site, zonder toeters en bellen.

De 3000 meter steeple chase dus, een prachtig onderdeel eigenlijk dat met zijn waterbak en grote hindernissen in positieve zin dissoneert in een atletiekstadion. Hardlopen met natte schoenen, filosofeerde Anneloes, dat kan toch nooit prettig zijn. Valt wel mee hoor, vond de ervaren hardloper in mij. (Toegegeven, ik moest even zoeken voordat ik 'm gevonden had).

In de laatste ronde bleek de Nederlander zijn tweede adem gevonden te hebben. Hij eindigde toch nog knap als zesde. Een Olympisch diploma behalen op een discipline die vanouds door Afrikanen wordt beheerst, da's misschien wel knapper dan de finaleplaats van de hockeydames.

Wat betekent dat eigenlijk, vroeg Anneloes terwijl de atleten gehuld in vlaggen aan hun ereronde begonnen, steeple. Ik had ook geen idee. Hindernis?

Niet dus. Steeple betekent kerktoren. Een toren, zo las ik ergens, die over een kerk hangt als een buizerd over een platgereden konijntje.

De steeple chase is vanouds een paardenrace door de landerijen. Over heggen en muren. Door riviertjes en sloten. Bij de start wezen de deelnemers een gebouw of ander zichtbaar object in de verte aan als eindpunt van de race. Vaak was dat een kerktoren.

In het oude Oxford van de negentiende eeuw was het volgens de legendes op een keer zo modderig dat het te gevaarlijk was voor de paarden om een steeple chase te houden. De mannen wilden de wedstrijd toch houden, dus ze besloten het parcours te voet af te leggen. Helaas vertelt het verhaal niet wie de steeple het eerst bereikte.

Maar vooral omdat aanmelden niet mogelijk is. Alleen met een uitnodiging kunt u van Gmail genieten.

Thanks for using Gmail and helping us improve the service. We're ready to expand our test to a few more users, and because you've been a trusted early tester of Gmail, we're looking for your help. Please invite a few more people who you think would like Gmail and could help us make it even better.

U ziet het, Google wil dat ik u aan een e-mail adres help. Da's goed. Maar ik weet dat u er massaal om staat te springen. Ik heb maar een paar uitnodigingen te vergeven, dus om de stroom van duizenden, wat zeg ik, miljoenen aanstaande verzoeken in goede banen te leiden, werp ik een drempel op.

Tevens ter vermaak van mijzelve: de beste, origineelste, meest toepasselijke, minst toepasselijke, grappigste, enzovoortste haiku's beloon ik met een heus Gmail-adres. Zet 'm op.

De nieuwe site was vrijwel helemaal af. Maar u zult 'm niet te zien krijgen. Ik vind 'm simpelweg niet mooi genoeg.

Ik ga een heel eind mee met Alex, die zei dat felle kleuren uiteindelijk gaan vervelen. Sobere ontwerpen hebben de langste adem.

We gaan terug naar simpel. Minimalisme wordt het nieuwe motto op Timmie TV. Ludwig Mies van der Rohe. Philip Glass. Piet Mondriaan. Barnett Newman. Aanschouw onze nieuwe helden.

Less is more. Binnenkort in dit theater.

Ik trok weer op, maar natuurlijk was er in de rij wachtenden iemand die zich met andere dingen bezig hield dan autorijden. Iedereen stond opeens boven op de rem. Ik zag auto's voor me links en rechts uitwijken, tot in de berm links van de weg. Zoals gewoonlijk hield ik voldoende afstand en kon geleidelijk afremmen.

Maar in mijn spiegel zag ik dat de bestuurder achter mij niet doorhad dat het verkeer voor hem opeens stilstond. Hij reed gelukkig zachtjes, maar besefte veel te laat dat hij moest remmen.

Met een harde knal ramde hij ons van achteren. 't Is ronduit verbijsterend hoeveel decibellen een botsinkje van twintig à dertig kilometer per uur oplevert. Ik zat versteend achter het stuur en vloekte, nog harder dan onze brave Ronney had kunnen verdragen.

U kunt vinden van vloeken wat u wilt, maar toen ik luttele tellen later uitstapte was alle frustratie en mogelijke agressie volledig weggevloeid. Samen met de bestuurder van de Toyota die op mij was gereden bekeek ik de schade. Gelukkig was niemand gewond geraakt, maar het eerste dat ik zag was dat hij zijn voorkant finaal aan gort had gereden. De weg lag vol glas en ik keek tussen de kreukels van de motorkap door recht tegen diverse motoronderdelen aan.

De ravage maakte me aan het schrikken en ik dacht: hoe moet de achterkant van mijn auto er wel niet uitzien!

Achteraf gebeurde toen misschien wel het meest merkwaardige van de hele affaire. Ik bekeek de achterkant van mijn auto en moest werkelijk mijn best doen om enige schade te ontdekken. Op het eerste gezicht leek mijn auto puntgaaf! Pas bij nader turen ontwaarde ik enkele krassen en deukjes. De bumper was, zo zei de opgetrommelde politieagent later, waarschijnlijk losgeschoten en weer in zijn oorspronkelijke vorm en plaats teruggeklapt. "Kijk", zei hij, wijzend op de rechterkant. "Hier is-ie namelijk een beetje ontzet". Ik knikte beamend, al zag ik niks bijzonders.

Een grappige man trouwens, die agent. "Als we hier toch moeten staan, op zo'n mooie dag in de middenberm van de snelweg", zei hij, "Dan kunnen we er net zo goed iets van maken". Normaal gesproken kan ik zulke onverbeterlijke optimisten niet goed hebben, maar nu, terwijl het verkeer aan twee kanten voorbij raasde, voelde ik zowaar een lach opkomen.

Zie hier de reactie die ik het vaakst hoorde als ik zei dat ik die zomer naar Kroatië zou gaan. Niet "Goh, wat leuk", of "Da's nog eens origineel", maar: "Is dat wel veilig?"

Dus, voor iedereen die slechts eenmaal in de tien jaar het nieuws volgt: Ja, dat is veilig. In de aanloop naar onze zomervakantie in Kroatië vorig jaar heb ik heel wat geschiedenislesjes moeten geven. Nee, die oorlog is al acht jaar voorbij. Ja, in Joegoslavië ging Milosevic nog even door maar dat was wel een paar honderd kilometer verderop. Nee, naar men zegt is de schade in Kroatië inmiddels vrijwel volledig hersteld. O ja, het toerisme vanuit Duitsland en Italië schijnt alweer bijna op het vooroorlogse peil te liggen.

Soms vertelde ik erbij dat ik al in 1998 Kroatië aandeed, zonder beschoten te worden of lange rijen vluchtelingen voorbij te zien komen. Ik zag toen wel stoere mannen in uniform met boze blikken en grote mitrailleurs, maar dat was niet voor de Joegoslaven, maar voor de Nederlanders die op bezoek waren. SC Heerenveen ging langs bij Varteks Varazdin, om de inmiddels overleden Europa Cup II, en ik was erbij. De mobiele eenheden bij het stadion keken streng naar mij terwijl ze ferm een sigaretje rookten met hun vrije hand en mij bevelen gaven met een hoofdknik omdat ook deze supermannen niet meer dan twee handen hadden.

Hoe moesten die arme Kroaten nou weten dat de moedigste hooligan van SC Heerenveen het amper aandurft een mandarijntje op het veld te gooien? De gemiddelde voetbalwedstrijd op de Balkan eindigt ongetwijfeld in een massale vechtpartij tussen beide supportersscharen, maar op deze namiddag van de vijfde november beleefden de Kroatische politie-agenten ongetwijfeld de saaiste werkdag van hun leven. We lieten ons als makke schapen naar de tribunes begeleiden. En nadat de spelers de zekere overwinning op het veld lieten glippen in de grootste thriller die ik ooit heb gezien, lieten we ons na afloop als makke, depressieve schapen afvoeren.

In de zomer van 2003, terwijl half Nederland zich dus bezorgd maakte over onze veiligheid, zagen we geen enkele bars kijkende politie-agent met machinepistool. En inderdaad zagen we nergens de gevolgen van de oorlog. Geen ruïnes, niks.

Totdat we in de laatste dagen van de vakantie de toeristisch aantrekkelijke regio's verlieten. Nu is dat nogal lastig in Kroatië, omdat het land vrijwel overal bezienswaardig is. Slechts in het binnenland liggen enkele doodse vlakten waar geen hond iets te zoeken heeft. Wij passeerden die sombere streken op weg van de schitterende meren van Plitvice naar de oude hoofdstad Zagreb.

We kozen bewust de kleinere wegen om te zien of het saaie platteland nog sporen van de oorlog zou vertonen. Op de toeristische plekken was uiteraard alles zo snel mogelijk hersteld, omdat geen enkele vakantieganger continu herinnerd wil worden aan de verschrikkingen uit het verleden. Maar in het inderdaad ontzettend lelijke binnenland lag de oorlog er af en toe nog open bij.

Langs de lege weg vormden verlaten huizen, gebombardeerde ruïnes en het woekerende onkruid tezamen heuse spookdorpen. Bij een spoorwegovergang stond het karkas van een uitgebrande auto die jaren geleden zijn bestemming niet had gehaald. In de bewoonde dorpen wisselden pas geverfde woningen en bouwvallen met kogelgaten elkaar af. Overal in de streek kon je uitstekend bepalen in welke huizen tot een ruim decennium geleden de latere vijand woonde.

De hele vlakte ademde zo'n bizarre sfeer uit dat ik het gevoel had naar een film te kijken. Toen de contouren van Zagreb zich aan de horizon aftekenden, slaakten we een zucht van verlichting.

De sportwereld lijkt de enige plek waar het volop geaccepteerd wordt: Nederlanders voortrekken en hopen dat buitenlanders het slecht doen. Trek je een parallel naar de alledaagse samenleving, dan zal iedereen het er hopelijk over eens zijn dat zulk extreem nationalisme uit den boze is. Zelfs de LPF-stemmers onder u zullen zich, dat hoop ik althans, van het motto "Eigen volk eerst" distantiëren.

Ook ik ben een patriot als het om sport gaat. De Olympische Spelen maken een onvervalste nationalist van mij. Ik ben blij als Mia Audina de halve finale van het badminton-toernooi haalt. Ik zit op het puntje van mijn stoel als Mitja Zastrow het water in duikt. De volledige strijd tegen doping is op slag onbelangrijk als Troy Douglas aan de start verschijnt.

In de sport is het ook bij uitstek geoorloofd om volkeren op een hoop te gooien. Niet alleen zijn alle Nederlanders helden, ook zijn de Duitsers collectief aanstellers, de Australiërs stammen zonder uitzondering af van misdadigers en de Amerikanen zijn stuk voor stuk arrogant.

Het was geloof ik de Catalaan Juan Antonio Samaranch die zei dat duivels onmisbaar zijn voor de sport. Een fan heeft zijn helden nodig, maar zeer zeker ook zijn vijanden. Rivaliteit is misschien wel het belangrijkste ingrediënt voor onvergetelijke sportprestaties. Een overwinning smaakt des te zoeter naarmate de vijand meer wordt gehaat.

Als Jan Wouters de bal diep speelt op Marco van Basten, sta ik steevast op. Zodra de spits zijn sliding inzet, gaat mijn vuist de lucht in. Als de bal voorbij de doelman glijdt, vult mijn oerkreet de kamer, zelfs nu nog, zestien jaar na dato. Dat die beelden nog altijd die invloed op mij hebben, ligt pas in tweede instantie aan de prestatie van Oranje. De voldoening vloeit hier in beginsel uit de strijd tegen De Vijand die op dat beslissende moment wordt verslagen.

Maar ik juich niet voor iedere Nederlander. De meeste mensen die ik ken, zijn onvoorwaardelijk nationalist als het om sport gaat. Ze moedigen elke atleet in een oranje tenue aan, zelfs al heet die Olympiër Audina, Zastrow of Douglas en is-ie eigenlijk Indonesische, Duitser(!) of Bermudaan. Ik kan dat niet.

Dat heeft niets te maken met afkomst. Sterker nog, naarmate ik er langer over nadenk snap ik steeds minder van dat nationalisme. Het kan mij helemaal niets, niks, nakkes schelen waar iemand vandaan komt. Dat geldt voor de normale wereld, dus waarom geldt dat niet voor sport?

Ik heb een bloedhekel aan Leontien van Moorsel. Als ik haar vijf seconden op televisie zie, gaan mijn nekharen recht overeind staan. Mag ik dan alsjeblieft blij zijn als ze door een oerdomme eigen fout uit de strijd verdwijnt en ik niet meer geërgerd naar haar hoef te kijken? Wat kan mij het schelen dat ze een Nederlands paspoort heeft als ze onsympathiek, dom en achterbaks op mij overkomt. En hoe kortzichtig bent u als u dat niet kunt of wilt begrijpen?

Wat ik belangrijk vind, is bijvoorbeeld of iemand intelligent is, of mijn cynische vorm van humor deelt, of een bepaald gevoel voor rechtvaardigheid heeft. Misschien bezit Ian Thorpe wel al die karaktereigenschappen die ik op prijs stel en zou de Australiër in het normale leven wel een bijzonder goede vriend van mij zijn. Maar nu baal ik als hij Pieter van den Hoogenband verslaat, alleen omdat ik naar die vlaggetjes voor de namen kijk. Ik vind dat bizar.

Daarom heb ik een idee. U kent de Stemwijzer wellicht. Alle standpunten van de politieke partijen zijn daarin verzameld, zodat met een aantal slimme vragen uw politieke voorkeur kan worden bepaald. Okee, de uitvoering en de algoritmes verdienen wellicht nog wat nadere afstemming, maar het concept is prachtig.

Nu wil ik een Sportwijzer, waarin een groot aantal eigenschappen van alle Olympische sporters worden opgenomen. Met behulp van het profiel dat ik zelf opgeef, rollen er dan de sporters uit waarmee ik mijzelf het best kan identificeren. Dan kan ik wellicht werkelijk uit volle overtuiging juichen als de Chinees Wang wint van de Nederlander Heister. Ik heb er nu al zin in.

Waar Harry Potter en zijn collega's in de achterkamertjes van Den Haag elkaar juichend in de armen vielen over de toewijzing van de post Mededinging (watte? ja, Mededinging), is webloggend Nederland stil. De stem van het internetvolk zwijgt als het graf.

Maar geen nood. Neelie Kroes, voorheen Smit en Peper, heeft haar eigen fansite op webstreepjelog!

Ajax wordt afgetekend kampioen, zeg ik met een spijtig gezicht. In de thuishaven werden de Amsterdammers weliswaar afgedroogd door een ook niet bijster indrukwekkend FC Utrecht afgelopen weekend. Toch heeft Ajax dermate meer kwaliteit dan de rest van de kanshebbers, dat mijn hoop op enige strijd nietig is.

Tot de andere kanshebbers behoren traditiegetrouw alleen PSV en Feyenoord. Ik denk dat PSV beter zal presteren dan menigeen verwacht. Mateja Kezman schopte er dan misschien dertig doelpunten in per seizoen, de Eindhovenaren waren niet afhankelijk van hem. Hetzelfde gold voor Robben, die misschien leuke dingen doet voor het publiek maar geen wedstrijdenbeslisser is. Het middenveld Van Bommel-Cocu, al ben ik van beiden geen fan, staat garant voor positie in de top 3.

Feyenoord is de enige ploeg die PSV van de tweede plaats kan houden. Ik heb sympathie voor de Rotterdammers, die op lange termijn meer potentie herbergen dan het huidige PSV en met de aankoop van Gabor Babos een meesterzet hebben gedaan, maar ik verwacht niet dat het gat komend seizoen al wordt gedicht.

Maar SC Heerenveen en AZ dan?, vraagt u wellicht. Die ploegen kwamen immers vorig jaar akelig dicht bij de top 3. Mijn mening over SC Heerenveen kent u echter, en anders dient u nodig bij te lezen. AZ heeft daarentegen bijzonder goed ingekocht, maar behaalde vorig jaar de meeste punten in de euforie van de verrassing. De overrompelende speelstijl die Adriaanse voorstaat heeft met name succes als ploegen zich er niet op instellen. En dat laatste gaat nu natuurlijk juist gebeuren. In de laatste maanden van vorig seizoen bleek al dat AZ dan 'gewoon' een subtopper is.

De ploeg die echt gaat verrassen? Willem II. De nieuwe trainer Robert Maaskant is een potentiële topper en de uittocht van de onruststokers werd prima gepareerd door de aankoop van een stel jonge voetballers die hun talenten al lang en breed hebben bewezen: Moens, Bobson, Redan en Reuser.

De top 5 boven en onderin:
1. Ajax
2. PSV
3. Feyenoord
4. Willem II
5. AZ

14. Vitesse
15. RBC Roosendaal
16. ADO Den Haag
17. FC Den Bosch
18. De Graafschap

In het commentaar is uiteraard ruimte voor uw eigen voorspellingen. Wie weet kom ik er in mei volgend jaar nog op terug.

De aanloop naar de Olympische Spelen van 2004 stond ook al zo bol van dopingzaken. Torri Edwards bijvoorbeeld is voor twee jaar geschorst, Marion Jones miste plaatsing voor de sprintnummers door alle heisa, en nu vallen de Griekse helden Kenteris en Thanou opeens door de mand.

Maar er hoefde deze week niet eens een sporter betrapt te worden op doping om me belazerd te voelen. De organisatie van de Spelen heeft me namelijk bedonderd. Vandaag is de openingsceremonie, waarop de Grieken groots uitpakken, met vuurwerk en vlaggenparades en wat dies meer zij.

De openingsceremonie. Maar ze zijn verdorie al twee dagen aan het voetballen in Griekenland.

twaalf
vier
twee
twee
vijf
nul
nul
drie
drie
twee
nul

De Joegoslavische tegenstander had zich heel sluw in het Eindhovense tenue gehesen. Tevens leek de Servische spits op het eerste gezicht verdacht veel op de nieuwe spits van Heerenveen.

Ik vroeg dus al bij de aftrap in opperste verwarring wat die nieuwe spits van Heerenveen nu weer bij PSV deed. Vraagteken, uitroepteken, vraagteken. Nog meer verwarring veroorzaakte de man uit Varsseveld die de oude spits van Heerenveen vertelde dat-ie niet mocht meedoen.

Duimen omhoog als u het nog kunt volgen. Ik was zelf zodanig ondersteboven dat het geren en gedraaf volledig aan me voorbijging.

In de rust zapte Anneloes naar cultuur. We bleven er hangen totdat de meester zijn geestdrift had overgedragen op het derde violenmeisje. Dat er in Belgrado vijf keer werd gescoord interesseerde me geen moer.

De band was matig, maar de vaste bezoeker vermaakte zich prima. Omdat de zangeres de dansvloer maar niet vol kreeg, had hij des te meer ruimte. Hij was een jaar of veertig en had een witte jeans aan, het bovenste knoopje van zijn bloes demonstratief open. Een zilveren ketting en cowboylaarzen completeerden zijn outfit.

Hij had goed gekeken naar Michael Jackson en John Travolta. Thuis had-ie hard geoefend voor de spiegel. Vlak voordat hij naar de discotheek vertrok, had-ie nog snel een warming up gedaan.

En nu, om twee uur 's nachts in de schijnwerpers van de discobol, was hij volkomen in zijn element. Hij zakte door zijn knieën, strekte één been, leunde op de grond en wees met zijn vrije hand naar de zangeres.

Hij liep met grote bedachtzame passen van de ene naar de andere kant van de dansvloer, terwijl hij zijn armen gestrekt achter zijn rug hield.

Hij deed een vogelnestje op de grond, sprong op en draaide om zijn as.

Hij sloot zijn ogen, ging volkomen op in zichzelf en wiegde stevig met zijn heupen.

Zo spijtig dat hij geen maatgevoel had. Zo spijtig dat hij de uitstraling had van een fruitvlieg. Zo spijtig dat hij zo lenig was als een plank.

Nu had ik dat al eens eerder gedaan bij vorige vakanties. De respons is altijd slecht, is mijn ervaring. Op slechts weinig online verzoeken om informatie krijg je een reactie.

De zaterdag die direct op die verloren doordeweekse avond volgde had ik een stapel folders van hier tot Tokyo op de mat liggen. Niet alleen reageerden de Nieuw-Zeelanders dus massaal, maar ook nog direct. En in de dagen erna sijpelden nog een aantal kleurige folders binnen, zodat het responspercentage toch zeker de honderd begint te naderen.

Ik begin nu toch echt nieuwsgierig te worden naar dat bijzondere land.

Belachelijk ruim parkeren op een plek waar toch geen parkeervak te bekennen valt, is dat eigenlijk strafbaar? Sinds de notoire tenenlikker ben ik nergens meer zeker van.

Een collega-Abramovich vroeg me of ik interesse had in een topverdediger. Dat had ik. Hij ging in op mijn aanbod zijn klassespeler te ruilen tegen mijn topscorer. Plus twee grote talenten.

De tachtig miljoen euro op mijn bankrekening bleven onaangeroerd.

Ik mag dan de afgelopen dagen voor uw ogen met SC Heerenveen bezig zijn geweest, het veruit belangrijkste voetbalnieuws kwam uit Engeland. Juichend vernam ik het bericht dat het beste sportprogramma ooit in ere wordt hersteld.

De BBC is erin geslaagd zich de rechten op de samenvattingen van de Engelse Premier League te verwerven, nadat ITV ze in 2001 voor de neus van de echte fan had weggekaapt. ITV is in Nederland niet te ontvangen, dus die actie was enigszins te vergelijken met wat Sport 7 aanrichtte in Nederland.

Dat betekent nu dat het voetbalprogramma Match of the Day terugkeert. Match of the Day, kortweg MOTD, is het bewijs dat de Britten het voetbal hebben uitgevonden. De kwaliteit van de BBC-televisiemakers gecombineerd met fameuze presentatoren en commentatoren, zoals Jimmy 'the chin' Hill, Des Lynam, Jon Motson en Gary Lineker: 't levert toptelevisie op. En niet te vergeten mijn favoriet Alan Hansen, aan wie ik eerst jarenlang moest wennen voordat ik 'm überhaupt kon uitstaan. Maar nu kijk ik liever naar de voormalige Liverpool-verdediger dan naar Johan Cruijff, waarbij ik met droge ogen durf te stellen dat de immens kritische Schot in ieder geval meer zinnigs uitkraamt.

Zonder MOTD had ik niet geweten dat er een mooiere speler heeft bestaan dan Pelé, Maradona en Zidane. Matthew Le Tissier was het summum van de ware voetballer. Hij was de grootste anti-held die je kunt bedenken, en dat terwijl hij de techniek had van David Beckham, hij harder kon schieten dan Roberto Carlos en het neusje voor doelpunten had van Marco van Basten.

Zonder MOTD had ik nooit iets vernomen van de magistrale hattrick van Spurs-invaller Ronnie Rosenthal, of waarom de naam Hasselbaink in Engeland harten sneller doet kloppen, of waarom mensen speciaal naar het stadion kwamen voor een doelman (Bruce Grobbelaar).

Is dat allemaal belangrijk, hoor ik u vragen. Nee hoor. Niet als u niet weet wat u mist.

Het is nog niet zo dat ik er 's nachts wakker van lig, maar in mijn fijne rol als Heerenveen-supporter zie ik het nieuwe voetbalseizoen beslist met weinig optimisme tegemoet.

Vandaag begint de competitie met de Super Cup, het weekend erop mag SC Heerenveen op bezoek bij AZ. In Alkmaar zal direct blijken dat het een moeilijk seizoen gaat worden voor Heerenveen. En da's niet alleen vanwege de piepjonge leeftijd van de selectie. Ik gebruik Ajax niet graag als rolmodel, maar de jochies van Koeman bewezen in de vorige competitie best aardig te kunnen presteren. Gebrek aan ervaring is geen garantie voor een slecht seizoen.

Waarom ik dan toch denk dat Heerenveen een matig seizoen gaat spelen? Da's eenvoudig: het transferbeleid.

Naast trainer Foppe de Haan zijn vier belangrijke basisspelers vertrokken. Als vervanging heeft de club een coach aangesteld met een trainers-cv vergelijkbaar met dat van Marco van Basten, terwijl ook de nieuwe spelers zich vrijwel alleen nog hebben bewezen in de totodivisie.

Sommige fans wijzen erop dat de club met Van Nistelrooij en Lurling in het verleden met succes spelers heeft aangetrokken die zich nog moesten bewijzen op het hoogste niveau. En ze hebben op zich gelijk. Maar ze vergeten, net zoals de clubleiding, dat SC Heerenveen niet langer een knullig clubje is dat in de onderste regionen van de eredivisie bivakkeert.

SC Heerenveen is de vierde à vijfde club van Nederland, als je naar recente prestaties en naar de begroting kijkt. De stap die totodivisie-talenten moeten maken is veel groter geworden. Te groot, als je het mij vraagt. Bij de ambitie van Heerenveen hoort scouten in de subtop, of minimaal de eredivisie. Clubs als AZ en Willem II begrijpen dat uitstekend. In Friesland loopt men zoals gewoonlijk nog wat achter.

Met bewezen en haalbare eredivisie-subtoppers als Martin Jol (of Robert Maaskant), Karim Touzani, Kew Jaliens, Martijn Reuser, Kevin Bobson en Iwan Redan had Heerenveen uitstekend verder gekund. Nu is het maar afwachten of er een briljantje zit tussen Gertjan Verbeek, Michel Breuer, Yuri Rose, Ugur Yildirim en Klaas-Jan Huntelaar. En ik vrees dat één briljantje niet genoeg zal zijn.

"Goh", zei ik tegen Anneloes. "De oudste speler van Heerenveen is jonger dan jij". 't Was echt waar. De veteraan van het Friese topvoetbal is nog maar net 29.

"We worden oud", antwoordde Anneloes. Het is opvallend hoe vaak we dat zeggen de laatste tijd. Het zal wel zo horen als je rond de dertig bent.

Ja, ik ben gek en ja, die film is zo indrukwekkend. Zeker naarmate je 'm vaker ziet, en er meer over leest en hoort.

In Rotterdam is een man gearresteerd die al drie jaar lang aan tenen likt van vrouwen die nietsvermoedend in een stadspark liggen te zonnen. Een jonge vrouw deed aangifte toen ze iets vochtigs over haar voet voelde gaan en het de tong van de notoire tenenlikker bleek te zijn. Maar direct na arrestatie stond de man alweer buiten het bureau, aangezien de wet volgens de politie niets strafbaars over tenen likken vermeldt.

"Je kunt discussiëren of de tenen een erogene zone zijn", meldde het Openbaar Ministerie. "Wij hebben besloten dat zijn handeling niet seksueel is en dat we hem dus niet vervolgen voor ontuchtig handelen." Nu vraag ik u, even los van de kwestie of tenen een erogene zone zijn, of het niet sowieso strafbaar is om een ander mens tegen zijn zin aan te raken.

De discussie tussen Jules en Vincent is onvergetelijk. Marcellus Wallace, de grote baas, heeft iemand op vier hoog van het balkon gesodemieterd omdat die zijn vrouw een voetmassage zou hebben gegeven.

Jules: "It was a foot massage, a foot massage is nothing, I give my mother a foot massage."
Vincent: "It's laying hands on Marsellus Wallace's new wife in a familiar way. Is it as bad as eatin' her out -- no, but you're in the same fuckin' ballpark."
Jules: "Whoa...whoa...whoa...stop right there. Eatin' a bitch out, and givin' a bitch a foot massage ain't even the same fuckin' thing."
Vincent: "Not the same thing, the same ballpark."
Jules: "It ain't no ballpark either. Look, maybe your method of massage differs from mine, but touchin' his lady's feet, and stickin' your tongue in her holyiest of holyies, ain't the same ballpark, ain't the same league, ain't even the same fuckin' sport. Foot massages don't mean shit."
Vincent: "Have you ever given a foot massage?"
Jules: "Don't be tellin' me about foot massages -- I'm the fuckin' foot master."
Vincent: "Given a lot of 'em?"
Jules: "Shit yeah. I got my technique down man, I don't tickle or nothin'."
Vincent: "Have you ever given a guy a foot massage?"
Jules looks at him a long moment.
Jules: "Fuck you."
He starts walking down the hall. Vincent, smiling, walks a little bit behind.
Vincent: "How many?"
Jules: "Fuck you."
Vincent: "Would you give me a foot massage -- I'm kinda tired."

Mensen die het konden weten, want op hun naamplaatje stond "politiek expert" gedrukt, zagen mejuffrouw England als instrument van de grote leiders. Ze hadden die martelingen stelselmatig aangemoedigd. Verneder de gevangene. Beuk 'm murw. Net zo lang tot-ie bekent waar-ie de vernietigingswapens heeft verstopt.

Ik geloof mejuffrouw England. Ik geloof dat zij, net zoals misschien wel iedere andere willekeurige G.I. Joe, zo ontiegelijk dom is dat ze werkelijk dacht dat het allemaal één kolossale grap was.

Ondertussen lacht die ene wereldberoemde Vietnam-veteraan het laatst.

Slechts enkele acteurs roepen bij vrijwel niemand weerstand op. Dat zijn de groten der aarde, zoals Jack Nicholson en Anthony Hopkins, alhoewel ze juist regelmatig rollen op zich nemen die het bloed onder je nagels vandaan halen. Maar misschien zijn het juist wel Randall Patrick McMurphy ("Do I look like a sane man?") en Hannibal Lecter ("Don't you feel eyes moving over your body, Clarice?") die ervoor zorgen dat ze wat potjes kunnen breken.

Er zijn daarnaast zat acteurs die me niets doen. Maar ik kan nauwelijks acteurs opnoemen die ik soms echt verfoei en soms echt bewonder. Eentje slechts. Tom Hanks.

Ik vond Tom Hanks uitstekend in The Green Mile, terwijl de inhoudsloze films Sleepless in Seattle en You've got mail toch nog aardig waren dankzij hem en Meg Ryan. Maar ik kon hem niet uitstaan in Cast Away en Forrest Gump.

En ook in de nieuwe Coen-film The Ladykillers vond ik Hanks vreselijk. Ik zag een zonderlinge man met een uiterst eigenaardig Mississippi-accent, en om dat te realiseren overacteerde Hanks enorm.

Nu zijn de gebroeders Coen meesterlijk in het neerzetten van rare types. Maar Hanks had iets bovenmatig irritants over zich, dat maar niet wilde verdwijnen. Het verpestte de hele film voor mij.

The Ladykillers was zonder Hanks nog steeds geen topper geweest, maar hoe dan ook een bovengemiddelde film. Het verhaal is aardig, het scenario bevat een zekere diepte waarover, ik citeer, Hollywood-bagger niet beschikt en het bezit tevens schitterende Coen-dingetiedangetjes. De kat, de vinger, de vuilnisboot, de zwakke darmen, de lijkwagen. Ze zouden Hanks bijna compenseren.

As good as it gets is een briljante film, vindt ook cinema.nl:

Melvin (Nicholson) is een dwangmatige, neurotische misantroop die vooral een hekel heeft aan homoseksuelen (en honden). Carol (Hunt) is de enige serveerster in zijn vaste restaurant die hem wil bedienen, maar zij tobt zelf met privé-problemen. Simon (Kinnear) is Melvins homoseksuele buurman, een juist mishandelde kunstenaar wiens hondje Verdell (gespeeld door maar liefst zes verschillende diertjes) tijdelijk onderdak vindt bij Melvin.
Het script van Mark Andrus en regisseur Brooks (Terms of endearment, Broadcast news) laat de levenspaden van deze drie New Yorkers elkaar net zolang kruisen totdat er een curieuze vriendschap ontstaat.
Deze komedie staat aanvankelijk bol van dialogen zó venijnig, dat je je oren nauwelijks kunt geloven, maar leidt uiteindelijk toch naar een tamelijk conventioneel einde. De hoofdrolspelers zijn hoe dan ook uitstekend en werden alledrie genomineerd voor een Oscar (die voor Hunt en Nicholson werden verzilverd).

Het is een van de meest bizarre films die ik ooit gezien heb. Ik hou best van zonderlinge films, die afwijken van betreden paden en die zichzelf niet al te serieus nemen. In mijn lijstje van favoriete films kan de meerderheid denk ik wel tot wonderlijk bestempeld worden.

Maar in het geval van From dusk till dawn is 'bizar' geen compliment. Met de droomcast Harvey Keitel, George Clooney, Quentin Tarantino en Juliette Lewis gaat het verhaal interessant van start. Twee bloeddorstige bankrovers (Clooney en Tarantino) zijn op de vlucht naar Mexico en gijzelen een voormalige dominee en zijn twee kinderen om zo, verborgen in het toilet van hun camper, de grens over te komen. Eenmaal in Mexico stoppen ze bij een nachtclub. Een prachtige vondst: twee niets ontziende criminelen, een zielenherder en twee kinderen tezamen tussen de Hell's Angels en topless danseressen.

Helaas komt dan Het Omslagpunt. Voorbij zijn dan de dialogen waarin de hand van Tarantino duidelijk is, alhoewel ze niet zo sterk zijn als in bijvoorbeeld Pulp Fiction en Reservoir Dogs. Voorbij is dan het gedegen acteerwerk van vooral Keitel. Voorbij is dan het zorgvuldig opgebouwde verhaal.

Als een donderslag bij heldere hemel veranderen de stoere motorrijders en de halfblote dansmarietjes in vampiers. Van een redelijk intelligente road-movie belandt de kijker opeens in een horror-festijn van bloedspuitende fonteinen en afgerukte ledematen. Jammer. Erg jammer.

U heeft 'm natuurlijk nog niet gezien, maar achter de schermen was ik druk bezig aan het nieuwe ontwerp. Ik had een leuk opzetje gemaakt, maar opeens was ik erg ontevreden. Ik wilde eigenlijk helemaal opnieuw beginnen. De volledige voorbije week sleutelde ik af en toe wat, maar in mijn achterhoofd hoorde ik een steeds luider stemmetje. Kap er maar mee. Gooi maar weg. Start maar weer van voren af aan.

Het stemmetje was het duiveltje op mijn schouder, denk ik. De etter. Zo heel veel was er niet mis. Het belangrijkste probleem was dat ik de verkeerde kleuren had gekozen. Het was allemaal een beetje te mat. Te grijs. Te licht.

Ik hou van grijs en licht. En u ook, hoop ik. Dan heeft u smaak namelijk. Grijs en licht leveren samen mooie ontwerpen op. Kijk maar naar nundroo. Of naar whitespace.

Toch ontbreekt er, ook bij die websites, iets aan. Wat mij betreft in ieder geval. Het kan een tijdelijke kink in mijn hersenen zijn, maar momenteel voel ik meer voor felle kleuren.

Ik heb het nieuwe design achter de schermen van iets hartstochtelijkere kleuren voorzien. Geen blauw en oranje ditmaal, trouwens. Nog even geduld dus. Ik hoop dat u zich straks voldoende beloond voelt.

Het tijdschrift ging over de wereld. National Geographic waarschijnlijk, of misschien een rivaal in de strijd om de hoogopgeleide lezer.

Ik kon door het glas heen de familie voor de deur zien staan. Uit mijn ooghoeken weliswaar, want ik was uiteraard druk aan het lezen. Ik kon moeilijk, zo bedacht ik, zelf even achter de balie gaan kijken en op de knop drukken om de deur te openen.

Op de enorme koloniale tafel lagen ook autobladen en de Privé, maar ik las een boeiend artikel over Armeniërs en hun heilige berg Ararat. Hun trots en hun frustratie, als ik het me goed herinner, want zo'n beetje iedere inwoner van de hoofdstad Yerevan heeft dagelijks uitzicht op het nationale pronkstuk, dat echter in de loop van de geschiedenis aan de 'verkeerde' kant van de Turks-Armeense grens is beland. En laten die valse Turken nu net alle grensovergangen met het toch al deerniswekkende Armenië potdicht hebben gegooid.

Toen de bel voor de tweede keer ging, kwam de assistente rustig aangewandeld. Ze blikte naar de dichte glazen deur waar de veertigers met hun twee tienerdochters ongeduldig stonden te wachten. Het was een typisch Goudse familie. Vader had een JP-kapsel, moeder droeg een statige grijze rok. Ook de meisjes hadden rokjes aan. Met felgroene neon-truitjes en oranje Converse-schoenen.

Modern gereformeerd is ook lelijk, verzeker ik u.

Ik bladerde door naar het milieuprobleem van China. Ik wierp een blik op de plaatjes bij het artikel. Een Chinese familie staarde terug vanonder een brandend peertje. Toen kwam de tandarts me halen.