Timmie TV

Deze keer hadden we het restaurant helemaal voor ons zelf. Nu is die kans redelijk aanwezig als je op een dinsdagavond in Gouda uit eten gaat, maar toch hadden we dit nog nooit eerder meegemaakt.

Vanzelfsprekend kregen we alle aandacht en werden we goed verzorgd. De chef-kok kwam zelfs nog even persoonlijk een praatje maken. Toch hadden we allebei het idee dat het eten de vorige keer lekkerder was.

Ook nu kregen we lekkere snackjes vooraf en lekkere bonbons toe bij de koffie, maar helaas waren de drie gangen niet van de kwaliteit zoals we die een jaar eerder hadden ervaren. Het smaakte goed, hoor, maar niet zo bijzonder als toen. Ik had zelfs het idee dat de Oud-Hollandse poffertjes van mijn dessert niet zelf gebakken waren. En dat terwijl de kok alle aandacht aan ons eten kon besteden!

Hadden we vorig jaar nog het idee dat Jean Marie echt een restaurant was waar we vaker zouden eten, inmiddels weten we wel betere restaurants.

Toen ik thuiskwam lag er een envelop met het logo van SC Heerenveen op de deurmat. Ik heb iets van een half decennium op de wachtlijst gestaan voor een seizoenskaart in het Abe Lenstrastadion en daarover nu ging deze brief.

Jarenlang zat de club met een capaciteit van 14.400 mogelijke toeschouwers aan z’n top. Elke week zat het vol. Er kon niemand meer bij. Maar nu hebben de timmermannen en kraanmachinisten hard gewerkt, zodat het aantal stoeltjes in Heerenveen behoorlijk is toegenomen.

Een van die nieuwe stoeltjes kan nu van mij zijn, schreef de club. Ik mag een heuse seizoenskaarthouder worden.

Een aantal jaren geleden had dat nieuws mij erg blij gemaakt. De schaarste transformeerde zo’n toegangskaartje tot de Friese voetbaltempel in een uiterst gewild object. Maar inmiddels is de gedachte iedere twee weken de haastige reis van Gouda naar Heerenveen vice versa te aanvaarden, een stuk minder aanlokkelijk. Als ik nu al zie hoeveel moeite het kost om alle leuke dingen des levens in het strakke schema van de moderne mens te passen, heb ik er weinig vertrouwen in dat de thuiswedstrijden van Heerenveen een ontspannende vrijetijdsbesteding gaan worden. Ik heb de brief terzijde gelegd.

Ik aanvaard de consequenties volledig. Ik ben een namaaksupporter.

We hadden een personeelsfeestje, met lekker eten. Je kon kiezen tussen Nederlands of buitenlands. Allebei mocht ook. We hebben salsa gedanst onder de waslijn en samen met wat andere collega’s muziek gemaakt. We mochten ons trommeltje en het t-shirt houden.

We prikten eendjes uit het water bij een kermiskraam. We aten poffertjes bij de poffertjeskraam. We gingen in de botsautootjes.

We discodansten op moderne en oude muziek, met eerst DJ Jean en later Ben Liebrand achter de draaitafels. Toen kondigde Bridget Maasland songfestivalhelden aan die Hart en Rombley heetten, terwijl in Kiev de Grieken juichten. Wij stonden vooraan en zagen alles van dichtbij. Daarna zong Guus Meeuwis zijn nummer één hits en al die zesduizend collega’s met partners in Ahoy’ zongen mee. Het gaat weer goed in de IT.

In maart ging voor het eerst een waarschuwingslampje branden, schreef ik destijds in een stukje dat ‘Mijn auto is bang voor de dokter’ heette. Daarnaast vond en vind ik dat mijn gloednieuwe auto boven de 110 kilometer per uur wel erg veel motorgeluid produceert.

En deze week, in maand vijf van zijn bestaan, wilde die prachtige lichtblauwe V50 niet starten. Na tien minuten lukte het me eindelijk weg te rijden, maar ondertussen hadden rode lampjes me al gewaarschuwd voor weigerende remmen en een defecte stuurbekrachtiging. Als een angstige bejaarde dame reed ik voorzichtig naar de garage, waar na een uur een losgeraakte stekker tot boosdoener werd benoemd.

Ik begin steeds meer het idee te krijgen dat mijn auto op maandagochtend in elkaar is gezet. Of zou het komen doordat V50’s in België worden gemaakt?

Dolf Jansen begint op Freek de Jonge te lijken.

Die gedachte kwam eergisteravond in de stadsschouwburg van Gouda al gauw in mij op. En hij liet me niet meer los. Natuurlijk, Dolf Jansen is een tenger mannetje met een nietszeggend kapsel en een prominent brilletje, maar met een indrukwekkende uitstraling. En Freek de Jonge is een tenger mannetje met een nietszeggend kapsel en een prominent brilletje, maar met een indrukwekkende uitstraling. Hoewel dat uiterlijk ongetwijfeld meespeelde bij het ontspringen van de vergelijking, is het niet de overeenkomst die ik bedoel.

Er was een tijd dat ik best graag naar Freek de Jonge luisterde. Hij is een bevlogen man met idealen die toevallig ook nog heel grappig kan zijn. Hij is cabaretier en prediker in één. De eerste keren is dat nog leuk, want ik hou wel van een mening en helemaal als die goed wordt gebracht, maar op een gegeven moment gaan predikanten mij vervelen. Zo ook Freek de Jonge.

Hoewel ik Dolf Jansen, samen met Lebbis, nu een stuk of zes keer live heb gezien, luister ik nog steeds graag naar hem. Die avond was hij alleen, maar dan met z’n zessen. Dolf Jansen met band. Onder de titel Dolf Durft.

Hij predikte meer dan ooit. Waar collega Jochem Myjer, in mijn ogen momenteel misschien wel de beste cabaretier van het land, alleen maar onzin verkondigt, is de show van de marathonloper één grote aaneenschakeling van politieke boodschappen en protesten, vermomd als ijzersterke grappen, gedichten en liedjes.

Ja, lieve kijkbuiskinderen, Jansen begint steeds meer op De Jonge te lijken. Aangezien ook in de cabaretwereld de jonge generatie zich afzet tegen de ouderen, zal eerstgenoemde dat niet leuk vinden om te horen. Laat het een geruststellende gedachte voor hem zijn dat in het genre van predikende cabaretiers Jansen in mijn ogen een stuk beter is dan De Jonge.

Karin Giphart noemt zichzelf een multi-talent. Ze zingt, ze componeert, ze fotografeert en ze schrijft.

Ik heb bewondering voor mensen met vele talenten. Op veel bescheidener schaal, let wel, ben ik zelf ook zo iemand. Specialisten zijn leuk en aardig, maar ik heb meer bewondering voor de Leonardo da Vinci’s van deze wereld.

Giphart, inderdaad de zus van, debuteerde onlangs in de literaire wereld met Maak me blij. Het is een novelle over de lesbische Ziggy en haar ex Adisa. Hoewel het al een tijdje uit is en beide dames zich volop in de flirts en andere spanningen van het vrijgezelle bestaan werpen, heeft het stel nog een lang geleden geboekte vakantie op een Grieks eiland tegoed. Tussendoor speelt nog de relatie van Ziggy met haar hulpbehoevende moeder, die niet eens zelfstandig naar het toilet kan maar uiterst luchtig en humoristisch met haar situatie omgaat.

Maak me blij is welbeschouwd een matig boek, dat me geregeld eerder deed denken aan een boeketroman dan aan een literair hoogstandje. Ik vraag me bovendien af waarom toch zoveel debutanten denken dat hun roman niet af is zonder gedetailleerde beschrijvingen van rauwe seks. Ik vrees dat we het punt naderen dat binnen de Nederlandse literatuur een boek pas onderscheidend is als het op subtiele wijze met seks weet om te gaan. In het geval van Giphart, maar voor welke Nederlandse auteur geldt dat niet, blijkt het verschil tussen expliciet en impliciet te hoog gegrepen.

En hoewel ik me continu stoorde aan Giphart’s moeizame schrijfstijl en Ziggy’s vrouwelijke avonturen zich mijlenver van mijn belevingswereld afspelen, moet de schrijfster ergens toch iets goed doen. Maak me blij bleef me opvallend genoeg boeien van begin tot eind. Giphart moet ongemerkt een goede vertelster zijn, hetgeen alle minpuntjes van het boek blijkt te compenseren.

Als hij zijn pas voor de lezer houdt, weigert het poortje open te gaan. De lunch is afgelopen dus hij is op weg van het restaurant naar zijn rode cubicle op de zesde verdieping.

Zijn collega’s liggen dubbel aan de andere kant van het poortje, zelfs als bij de vierde poging nog steeds slechts die twee akelige piepjes te horen zijn. Piepjes die met hun beschuldigende vinger op de illegale indringer wijzen. Maar ditmaal is het een vangnet uitgezet voor een willekeurige nietsvermoedende vis.

Een vriendelijke oudere man, van zijn naaste collega’s moet hij het niet hebben, keert op zijn schreden terug en houdt zijn pas voor de lezer.
“Ga je gang”, zegt de man met een weids gebaar.
“Dank”, antwoordt hij met een lach.

De vrouw achter het bureau kijkt hem met een schalkse blik aan. Een moment. Ze vindt me leuk, denkt hij. Ze is alleen maar vriendelijk voor haar klant, fluistert het duiveltje op zijn schouder. Tweeëndertig en nog steeds naïef als een kind. Hij klopt wat losse haren van zijn schouder.

Ze vraagt hem of hij op de kruk wil gaan zitten. De foto is zo gemaakt. Ze kijkt naar haar computerscherm, bewonderend, flitst door hem heen, maar ‘t wordt snel doorgestreept door het duiveltje.

Als hij zijn nieuwe pas voor de lezer houdt, gaat het poortje open.

Twee weken voor hij overleed, produceerde veelschrijver Boudewijn Büch nog een boek onder de titel Steeds verder weg. Een echte Büch-titel want de eeuwige reiziger wilde niets liever dan steeds verder weg gaan. Stiekem had hij wel veel eerder geboren willen zijn en Vespucci, Tasman of Amundsen willen heten.

Toch gaat het boek niet zozeer over zijn ontdekkingstochten naar onbekende streken en afgelegen eilanden, maar over excentrieke feitjes die tot oceaandiepte worden uitgekauwd. Een heel hoofdstuk wijdt Büch aan prikkeldraad. Eén hoofdstuk gaat over geamputeerde benen - de hoofdrol op deze bladzijden wordt gespeeld door een enge Nederlandse man die drie keer trouwde en elke keer had zijn vrouw slechts één been. En een volgend hoofdstuk gaat over dieren als oorlogshelden. Ziet u de dappere hondjes, de duiven die tot officier worden benoemd, en de opgezette heroïeke paarden al voor u? Het meest interessante chapiter tenslotte is gewijd aan de pik van Napoleon, excusez le mot, maar ook dat is Büch.

Boudewijn Büch's babbelende schrijfstijl is hier en daar behoorlijk moeizaam, soms lijkt het boek zelfs niet geredigeerd, maar voor de liefhebber van rare weetjes is Steeds verder weg zeker een aanrader.

Ik ben nooit een fan geweest van James Bond. Toch bevatte mijn onderbewustzijn het vooroordeel dat films uit die serie garant staan voor een zekere kwaliteit. Of ik het ooit hardop gezegd heb, betwijfel ik, maar diep van binnen was ik van mening dat 007-films niet slecht kunnen zijn.

Niet lang geleden zag ik License to kill. Ditmaal streed de ultieme geheim agent tegen roemruchte cocaïnedealers en haaien. Een rare combinatie inderdaad, die tevens een aardige indicatie geeft van de geloofwaardigheid van de film. Nu is James Bond natuurlijk het toppunt van verbeelding, maar License to kill was de eerste film uit de serie waarbij ik dacht: Hé, er zijn blijkbaar ook uiterst matige 007’s gemaakt.

Mijn verwachtingspatroon lag dus al een stuk lager toen niet veel later Die another day voorbijkwam, bij mij voornamelijk bekend vanwege de gelijknamige Madonna-hit. Daarnaast had ik meegekregen dat de recensies over deze James Bond niet al te juichend waren geweest.

De combinatie zorgde er waarschijnlijk voor dat Die another day bijzonder meeviel. Brosnan is natuurlijk absoluut geen Bond, dat is een stevig minpunt. Maar los daarvan is Die another day in het populaire genre van platte, oppervlakkige actie (voorzover ik het kan beoordelen, hè) een prettige episode.

Tja, Javier Guzman. Daar gingen we dus heen vanavond, hè!

Maar toen kregen we een brief. Van de schouwburg, officieel met stempel en al. In de schouwburgkleuren, want ja, die hebben ze. En een logo.

De brief zei dat onze Javier een tikkeltje overspannen is de laatste tijd. En dat-ie dus niet optreedt. En dat we ons geld terugkrijgen en gelukgewenst bij de loting volgend jaar en zo. Dat laatste stond er natuurlijk helemaal niet bij, maar dat hebben ze vast ook bedoeld te zeggen. Bah. Zuur hoor.

Weer een stukje dat in wezen nergens over gaat. U bent gewaarschuwd.

Als ik net de brug over de IJssel achter me heb gelaten, licht het gele icoontje met de benzinepomp op het dashboard op. “Je kunt nog honderd kilometer rijden”, vertelt het display me, maar toch stop ik even later bij het eerste tankstation dat we tegenkomen.

De nering bij Wezep, het dorp dat bij mij altijd herinneringen oproept aan een bekerfinale, wordt gedreven uit naam van mijn lievelingsmerk. Bij Shell kun je namelijk aan de pomp betalen.

Voor mensen die met mijn vorm van luiheid zijn geboren, is betalen aan de pomp een uitkomst. Het bespaart me de onzinnige wandeltocht naar de kassa, en niet te vergeten de verleidingen van de uitdagend zingende schappen snoep die zeer uitgekiend langs de route naar het betaalloket zijn geplaatst. En als er geen mateloos irritante mensen voor me zijn die wel bij de “pinnen aan de pomp”-pomp tanken maar vervolgens binnen gaan betalen, bespaart het me ook de rijen wachtenden.

Op deze zondagavond staan er in totaal maar twee medeweggebruikers te tanken, dus van een rampzalige rij wachtenden zal binnen geen sprake zijn. Toch rij ik linea recta naar de “pinnen aan de pomp”-pomp en tover mijn magische tankpas te voorschijn.

Althans, dat laatste is mijn bedoeling. Maar op het vaste plekje in het dashboardkastje is geen pas te bekennen. Na een aarzeling bedenk ik me dat-ie dan wel thuis zal liggen.

Ik betaal met mijn eigen bankpas terwijl ik overdenk dat de declaratie weer negenendertig eurocent aan postzegels gaat kosten. De intense kruideniersmentaliteit uit mijn studententijd krijg ik ook na al die jaren maar niet afgeschud.

Eenmaal thuisgekomen lig ik al lang en breed onder de lakens als opeens de gedachte weer door mijn hoofd schiet. Half slaperig kruip ik uit bed, want nu kan ik toch niet meer slapen, en ik stommel door het donker naar de klerenkast. Ik heb de tankpas vast bij het vorige bezoek aan een benzinestation in mijn broekzak gedaan, deduceer ik met mijn dromerige hoofd.

Ik doorzoek de hele stapel in de kast. Acht of negen keer vier broekzakken keer ik binnenstebuiten. Niks. Ik kom tot de conclusie dat-ie dan in de wasmachine moet zijn achtergebleven, maar ik heb nu even geen trek in een tocht naar de koude zolder. Morgen, besluit ik.

Als ik terugloop naar mijn warme bed, voel ik de onrust doorwoekeren. “Nog een keer in mijn portemonnee kijken”, besluit ik. Ik klauter de trap af, haal al mijn geld en pasjes tevoorschijn, maar ook hier vind ik niks. In gedachten bel ik al met de leasemaatschappij om een vermissing door te geven. Maar dan glijden mijn vingers onwillekeurig in de binnenzak van mijn jas en ik houd opeens de tankpas in mijn hand.

Breedband-provider Versatel adverteerde met de Hand van God, zoals u weet. Dat de ChristenUnie zich tegen het filmpje over Goddelijke Interventie op het voetbalveld verzette, is alleen maar goede reclame, zullen ze bij Versatel denken, want de verkoop van het nieuwe concept (snel internet en gratis voetbal) loopt niet zo goed.

Ik heb me zelf al aangemeld. Ik had nota bene al een ADSL abonnement bij Versatel. Vijf keer zo langzaam en toch duurder. En dan ook nog zonder live voetbal ook. “Zijn jullie nou helemaal belazerd!”, riep ik zodra ik dat doorkreeg, alhoewel ik eerder het idee had dat ik zelf belazerd werd. Ik stuurde een verzoek om wijziging van mijn abonnement.

Al snel, dat moet je Versatel in ieder geval nageven, kreeg ik antwoord. “Uw regio is nog niet gereed voor deze abonnementsvorm”, meldde het mailtje. Wel verdomme. Dit vraagt om Goddelijke Interventie en wel nu!

Deze foto is van 14 mei 2004. We zijn vandaag naar Wijk bij Duurstede om het met z'n tweetjes te vieren.

“Kwam je nou lachend binnen vanochtend?”
De collega gaapte me stomverbaasd aan.
“Inderdaad”, antwoordde ik. En ik lachte weer. Maar ik legde niets uit.

Er viel ook niets uit te leggen. Ik liep naar de lift, op de begane grond van het gebouw. Vlak voor me liep een cursist, herkenbaar aan het witte kartonnen toegangskaartje met de streepjescode. Opleidingen zit op de vierde, dus de cursist drukte op de liftknop. Ikzelf moest naar de zesde.

Een van de vier liften, de meest linker, ging open. De cursist beende erheen en ik liep er als een eendenkuiken gedwee achteraan. Maar voordat we konden instappen ging de liftdeur voor onze neus dicht.

“Ach”, zei ik, “nu hebben ook de liften al kuren. Gewoon nog een keer op de knop drukken.” De cursist drukte op de knop. Direct ging het gongetje (het woord van de dag) van de lift. Maar de liftdeur bleef dicht.

Ik deed een stap achteruit en zag dat nu juist de liftdeur aan de rechterkant open stond. Lachend gingen we naar boven, hij naar de vierde en ik naar de zesde.

U ziet, er valt niets uit te leggen. Zoiets is alleen grappig als je erbij bent geweest.

Een motorrijder op de A12 stak zijn middelvinger op vanochtend. Ik kon niet zien waarom, het gebeurde een tiental auto’s voor me. Het was druk, maar we reden tenminste, al was het met een gangetje van zeventig kilometer per uur.

Ik kon niet zien waarom, maar wat ik wel zag was dat de motorrijder zich al inhalend en dus slingerend door het verkeer bewoog. Linkerbaan, middelste baan, rechterbaan, vice versa, links inhalend, rechts inhalend, ieder gaatje inpikkend dat hij kon vinden. En als er geen gaatje was, hing hij op de rechter achterkant van een auto, met zijn voorband een paar luttele meters verwijderd van de glooiende hoek van de bumper.

Eigenlijk zoals driekwart van de motorrijders zich voortbeweegt in het drukke ochtendverkeer.

Ik heb niet gezien wat er op dat ogenblik gebeurde, maar ik kan me zo voorstellen dat een van die automobilisten zo’n tien voertuigen voor mij lichtelijk geërgerd raakte van die motorrijder. Dat zulke motorrijders liefst zo snel mogelijk dood willen, is geen probleem. We zijn immers Nederlanders: als een mens genoeg heeft van het leven, dan moet dat kunnen. Maar doe een ander die nachtmerrie iemand te hebben doodgereden niet aan.

Dat vind ik nou mooi. De trainer van Manchester United, hoe laag ik die man verder ook acht, is altijd goed voor interessante uitspraken. Vandaag beweerde meneer Ferguson bij hoog en bij laag dat zijn team even goed is als dat van collega Mourinho. “Chelsea are not better”, zei hij.

Ferguson houdt blijkbaar net zoals collega Adriaanse van AZ niet van scorebordjournalistiek, al kunnen we het in dit geval beter ranglijstjournalistiek noemen. Dat Chelsea op alle fronten beter presteert dan Manchester United, is voor de Schot geen bewijs dat de hoofdstedelingen ook daadwerkelijk beter zijn. Competitie, bekertoernooien, Europa, werkelijk overal oogsten de mannen van Mourinho meer dan die van Ferguson. Maar Chelsea is niet beter dan Manchester United.

Volgens Ferguson presteren de voetballers van Chelsea beter omdat de details dit seizoen in hun voordeel uitvallen, maar zijn ze niet beter. “Leagues can be decided on incidents like the penalty-kick decisions at Stamford Bridge and Old Trafford. And that is the thin dividing line we have got.” Johan Cruijff zegt per slot van rekening ook altijd dat in de top de details bepalen wie er wint en wie verliest? Maar als Ferguson met zijn uitspraken impliciet naar Cruyff-wijsheden verwijst, heeft hij de klok wel horen luiden, maar weet hij niet waar de klepel hangt. Volgens de oude Hollandse meester weten de toppers juist de details te herkennen en naar hun eigen hand te zetten.

Toen we het huis kochten, nu meer dan drie jaar geleden, wees ik met een besliste blik naar het grote gevaarte in de voortuin. “Die gaat er zo snel mogelijk uit”, riep ik. Zo snel mogelijk.

Met zijn grote poten vertrapt hij, zo schreef ik al eens, de arme bodembedekkers die zo hun best doen om nog iets fleurigs van het voortuintje te maken. Pampusgras, hoewel de tekstverwerker er pampagras van maakt, de zoekmachine pampasgras suggereert, en die rare jongens van een Romeinen spraken van Cortaderia selleona. Z’n Uruguayaanse pluimen bloeien metershoog de lucht in en de lange smalle, stugge, grasachtige bladeren waaieren breeduit en snijden in het vlees van eenieder die dichtbij durft te komen.

Zo snel mogelijk bleek, zoals wel vaker, iets langer te duren. Het kostte ruim drie jaar, enkele uurtjes op twee lenteachtige zaterdagmiddagen, een gebroken spade en heel wat precisieslagen met een gloednieuwe bijl, maar nu heerst er rust en evenwicht in onze voortuin. En in het gapende zwarte gat komt binnenkort een bescheiden boompje.

Het is door de statistieken besloten. Kees is de specialist in liedjes van Hollandsche bodem. De vraag is of dat nu werkelijk een verrassende uitkomst is.

De volledige ranglijst van de vaderlandse maand luidt als volgt:

1.	Kees	340
2.	Demos	283
	Neneh	283
4.	udi	266
5.	karin	247
6.	Breek	246
7.	frans	239
8.	Ina	233
9.	lijn	225
10.	RCM	223
11.	Jack	215
12.	marleo	210
13.	MartijnvanGessel.nl	203
14.	Roelof	200
15.	Anneloes	193
16.	Túútsje	192
17.	Popmartijn	187
18.	rackx	185
19.	mar	173
20.	SNB	171
21.	J	170
22.	Eric	160
23.	jacq	155
24.	George	130
	Marjolijn	130
26.	Sjoerd	128
27.	domiman	125
28.	cockie	120
29.	Sandor	107
30.	Nico D	104
31.	Eftie	100
32.	marcoW	95
33.	K3	85
34.	Merel	80
35.	Malus	74
36.	Wim Caessens	72
37.	erik	68
38.	geert	50
	Rheate	50
40.	mark	45
41.	rowan	30
	charline	30
43.	Bjorga	20
44.	Jeroenb	13
45.	udi2	11
46.	Wija	10
	Johnny	10
	Peter Jaegers	10
	Ivan Huting	10
	Jeroen Vullings	10
	Arjen Schouten	10
	Herman	10
	Rogier willems	10
	Peet	10
	hanz	10
	Ivan	10
	Jeroen Mooij	10
	Dr. Aap	10
59.	Raymond ten Barge	5
	maria	5
	Dunc	5
	Eveline	5
63.	Sandorka	0
	the bealtes	0
	Glinsterlin	0

Voor het eerst in de rijke historie van de voetbalclub uit Heerenveen won het de uitwedstrijd bij Feyenoord. Eerder wonnen de stoere Friese voornamelijk Scandinavische mannen in de hoofdstad van het land ook al van Ajax, dus het mag een historisch seizoen genoemd worden.

Misschien denkt u nu dat de auteur dezes met dit stukje op de knieën gaat vanwege de kritiek die hij aan het begin van het seizoen uitte op de leiding van die mooie voetbalclub uit Heerenveen. Maar nee, de zeges op grote teams laten alleen maar zien dat die kritiek terecht was. Heerenveen blijft een club met veel potentie, maar waar de leiding liever investeert in wisselvallige jonge honden dan in stabiele voetballers die iedere week minimaal een zeventje halen. En dus blijven de blauw-witten met de rode pompeblêden de ene week winnen in De Kuip om vervolgens thuis van pakweg RKC Waalwijk te verliezen.

De handtekening van Paul Bosvelt doet hoop opgloeien in het hart van iedere supporter van die mooie voetbalclub uit Heerenveen. Maar in het hart van ondergetekende nog meer, want stiekem gloort daar de verwachting dat Riemer zich nu eindelijk wat van de kritiek aantrekt. Niet omdat uw geliefde weblogger nu zo graag zijn gelijk wil halen, maar omdat hij oprecht gelooft dat het gat met de top drie zo te dichten valt.

Komend weekend spelen de wisselvallige jonge honden een belangrijk duel thuis tegen Willem II. Hier in Gouda wordt een bang hart vastgehouden.

En zo veegde ik uw enthousiaste gedrag in het stemhokje van de muziekquiz zomaar van tafel. U schrok er toch niet heel erg van, hè? Natuurlijk neem ik u serieus. Natuurlijk!

Ik mag dan zo mijn bedenkingen hebben bij het begrip democratie en de manier waarop de westerse beschaving denkt dat systeem toe te moeten passen, maar dat houdt niet in dat ik u hier voor niets laat stemmen. Ik ben namelijk wel aanhanger van een politiek systeem waarin wijze mannen en vrouwen besluiten waarheen het land vaart en op welke manier. Ik zal de eerste zijn om daarbij de praktische barrières te zien, en die zijn levensgroot, maar in theorie heeft zo’n bestel mijn absolute voorkeur.

En, om te bewijzen dat het op kleine schaal best kan, zo’n regime volgen wij hier nu ook. Ik zie u namelijk als perfect voorbeeld van een comité van wijze mannen en vrouwen. Bedenk nu zelf, wie heeft er nou meer inzicht in de muziekquiz dan u?

Punt gemaakt, we gaan verder. In al uw wijsheid besloot u het volgende:

14x meisjes in de titel
14x cijfers in de titel
11x covers
10x dieren in de titel
10x instrumentaal
6x seks, drugs en rock ’n roll
5x Italië
3x Frankrijk
3x Duitsland
2x Scandinavië
2x België
1x Spanje

Het oorspronkelijke idee was de drie hoogste te nemen, maar gezien de duidelijke schifting en gebazel van mijn kant over statistische significantie waarmee ik u verder niet lastig val, gaan we voorlopig voor de bovenste vijf. Akkoord?

De sportliefhebber wordt wel eens moe van de groten der aarde die altijd maar winnen. De Tour de France is pas volgend jaar weer aantrekkelijk als Lance Armstrong met pensioen is gegaan. De grote golftoernooien waren de afgelopen jaren pas weer leuk toen Tiger Woods zich in een heuse vormcrisis bevond.

Maar het kan ook anders. De wereldtitelstrijd snooker die zich de afgelopen twee weken afspeelde in Engeland, was de saaiste sinds jaren. De ene topper na de andere liet zich inpakken, zodat uiteindelijk in de finale twee spelers overbleven waarvan we met veel goede wil nog kunnen zeggen dat ze subtoppers zijn.

Tot overmaat van ramp won de nobody van de twee ook nog. Murphy als wereldkampioen (let op de domme fout in de kop van het bericht!). Het gebed van de week mag duidelijk zijn. Geef de sportliefhebber alstublieft O’Sullivan terug.

Natuurlijk heeft Nieuw-Zeeland ook gletsjers, want er vallen nauwelijks natuurwonderen te bedenken die niet op die twee prachtige eilanden te vinden zijn. De bekendste gletsjers van het land heten Franz Josef en Fox, beide vernoemd naar een groot staatsman.

Ze heten de meest toegankelijke gletsjers ter wereld te zijn. U kunt zich mogelijk wel voorstellen dat het moeilijk kan zijn bij grote, gevaarlijke ijsmassa’s in ruig en bergachtig terrein te komen, maar in het geval van Franz Josef en Fox neem je aan het eind van het zijweggetje een bewegwijzerd wandelpaadje tot aan de voet van de gletsjer. Natuur is leuk, maar laten we het wel geciviliseerd houden, moeten de Kiwi’s van dienst hebben gedacht.

Die beschaving houdt ook in dat aan het eind van het bewegwijzerde wandelpaadje hekken staan met grote waarschuwingsborden dat men tot hier mag en niet verder. En als het toevallig heel hard regent met mist ook nog die dag, dan ben je misschien wel aan de voet van de Franz Josef gletsjer geweest maar heb je niets van dat hele godvergeten ijsmirakel gezien.