Timmie TV

En u dacht wellicht: "Ja ja. Dat zal wel. Willekeurige bladzijdes, m'n grootje."

Ja, ik hou er wel van als kritische gedachten zich van binnenuit aan uw geest opdringen. Maar in dit geval zou uw scepsis onterecht zijn geweest.

Natuurlijk dacht ik van tevoren: als ik op deze bladzijde geen leuk fragment vind, blader ik gewoon door tot de volgende. Maar werkelijk op iedere pagina die ik opensloeg vond ik iets grappigs schuine streep interessants. Dus toen ik schreef "Ik zal nu het boek enkele keren op een willekeurige bladzijde openslaan en u zo een indicatie geven van wat Bill Bryson u te bieden heeft", gebeurde dat precies zo.

Na die vijf fragmenten moest ik zelfs vechten tegen de aandrang u nog meer van die fragmenten te overhandigen. Maar overdaad schaadt, dacht ik, nog net op tijd. Ga 't zelf maar lezen. Hup!

Eigenlijk is het zich telkens herhalende geschiedenis van wetenschappers die zulke briljante ideeën hebben dat niemand ze vanwege hun bizarheid gelooft. En dertig jaar nadat iedereen massaal op zijn voorhoofd heeft gewezen, introduceert een tweede wetenschapper, die we nu kennen als Darwin of Newton, dezelfde ideeën met succes, omdat het publiek er dan pas klaar voor is. Met de blik van een leek (“I didn’t know what a proton was, or a protein, didn’t know a quark from a quasar, didn’t know how an atom was put together and couldn’t imagine by what means anyone deduced such a thing”) en met veel humor beschrijft Bryson vervolgens al die bijzondere wetenschappelijke ontdekkingen. Van groot naar klein beweegt het boek zich van het heelal via honderden miljarden sterren naar de aarde, waar eencelligen ontspringen en zich ontwikkelen tot dinosaurussen en mensen, waarvan die laatste exemplaren zichzelf analyseren tot op hun DNA-sliertjes.

Wat zijn dat dan voor nutteloze feitjes die helemaal niet zo zinloos bleken, hoor ik u denken. Ik zal nu het boek enkele keren op een willekeurige bladzijde openslaan en u zo een indicatie geven van wat Bill Bryson u te bieden heeft:

1. Op dit punt gekomen, ongeveer 4,5 miljard jaar geleden, stortte er een object ter grootte van Mars op aarde, waarbij genoeg materie werd weggeblazen om een vergezellend hemellichaam, de maan, te vormen.
2. Vlieg over de Verenigde Staten, en je verlaat het vliegtuig een onnoembaar kleine fractie van een seconde jonger dan degenen die je achterliet.
3. Maar zelfs een kleine asteroïde – zeg, ter grootte van een huis – kan een stad vernietigen. Het aantal van deze relatief kleine kleuters die de baan van de aarde kruisen, beloopt in de honderdduizenden, misschien wel in de miljoenen, en ze zijn vrijwel niet te achterhalen.
4. Een fameus geval – althans fameus in moskringen – betrof een bescheiden type dat Hyophila stanfordensis heet, dat werd aangetroffen op de campus van de universiteit van Stanford in California en dat later ook langs een pad in Cornwall, in de zuidwesthoek van Engeland bleek te groeien, maar verder nooit ergens daartussenin is aangetroffen.
5. Stel je luiaards voor die op de grond leven en door een raam op de eerste verdieping kunnen kijken, schildpadden ter grootte van een Fiat 500, varanen van 6 meter lang die langs de snelwegen in de West-Australische woestijn liggen te zonnen. Ze zijn helaas verdwenen en we bewonen een planeet die aanzienlijk kleiner is geworden.

Als ik de commissie van middelbareschool-onderwijs - die bestaat ongetwijfeld, en wel uit enkele grijze mannen die Timmie TV niet lezen, daar gaat weer een kans op vooruitgang - een voorzet mag geven: zet Een kleine geschiedenis van bijna alles verplicht op het programma en u kunt het aantal leerjaren met één verkorten.

Nog zeven minuten.

De database-problemen van vanochtend zijn hopelijk verleden tijd. Voor mij is het een reden te meer om nu eens snelheid te zetten achter de plannen die ik heb met Timmie TV.

Plannen die helaas voor u vooral achter de schermen plaatsvinden en waarvan u wellicht, los van mijn gebazel erover, nooit iets zult merken, tenzij ik u er met uw neus op druk. Dat laatste zal ik echter niet gauw doen, want dit is geen technology blog en u zit helemaal niet te wachten op mijn verhandelingen over ASP.NET 2.0, C2005 en de XML DataSource waarmee ik momenteel af en toe zit te spelen.

MySQL wordt hier dus binnenkort de deur uit gebonjourd, en als het zover is krijgt u de uitnodiging voor het grote feest wel in de bus. Omdat ik toch aan het sleutelen was op die fijne computers en aangezien Anneloes winkelt in Utrecht en ik in al mijn eenzaamheid van gekkigheid niet meer weet wat ik moet doen, heb ik een onderdeel van mijn eindeloze Timmie TV todo-lijst aangepakt. Mais oui, messieurs et madames, die bestaat echt.

Het onderdeel dat niet langer todo is, betreffen de RSS-feeds. De linkdumps hebben vanaf heden een eigen feed en zijn niet langer ondergebracht bij de stukjes. Zie maar wat u ermee doet, ik vond het nodig en voilá. U ziet de links naar de bestanden rechtsonder in het menu. Scrollt u gerust even naar beneden.

Oh, en al die Franse termen zijn waarschijnlijk in dit stukje beland door de Tour de France, waar de beslissende (pffff... beslissende!) tijdrit op het punt van beginnen staat. Wat zeg ik, de knechten zijn allang binnen, met Fabian Cancellara, Laszlo Bodrogi, Johan Vansummeren en Kjell Carlström momenteel als oppergoden van de mindere goden.

Zo, heb ik tevens een excuus om een plaatje van een filosofische Mickael Rasmussen erbij te zetten.

Maar ze schijnt het geweldig te vinden, zoals ook u kunt lezen. Want, zoals haar generatie waarschijnlijk niet meer dan normaal zal vinden, speciaal voor deze reis heeft ze haar eigen plekje op het wereldwijde (en dat is-ie in dit geval zeker) web ingericht. Ga dus vooral haar belevenissen lezen op http://rheate.waarbenjij.nu en laat er een reactie achter, ook al kent u haar niet persoonlijk – ze vindt het ongetwijfeld heerlijk om veel reacties van de andere kant van de wereld te krijgen. Arigato.

“I'm not offended by all the dumb blonde jokes because I know I'm not dumb... and I also know that I'm not blonde.”
Dolly Parton

All inclusive reizen gaan vergezeld van een hostess die al in de bus op weg naar het hotel allerlei info geeft die buitengewoon nuttig is voor diegenen die op hun vijfenvijftigste voor het eerst in het buitenland zijn. Zo konden we maar beter niet te lang in de zon zitten en vertelde ze bovendien dat we bij aankomst in het hotel de voucher aan de receptioniste moesten overhandigen.

“Ach”, dacht ik, “de hostess is niet voor niets blond”.

Maar elf dagen later hadden we op de busreis van het hotel naar het vliegveld een andere hostess, die evengoed een klasje debielen leek toe te spreken. Tien minuten lang legde ze ieder detail uit van de procedure die op de gigantische luchthaven van Kos met zijn twee vluchten per uur en zijn gedisciplineerde Griekse beambten natuurlijk bijzonder ingewikkeld was. En toen gaf ze de meest nuttige informatie die ik ooit gehoord had. “Als er wordt omgeroepen dat u bij Gate 1 moet instappen, dan gaat u naar Gate 1. En als er wordt omgeroepen dat u bij een andere Gate moet instappen, dan gaat u natuurlijk niet naar Gate 1.”

Uit balorigheid weigerde ik bij het uitstappen het enquêteformulier in te leveren.

Maar nu, tussen al die andere intellectuelen van het all inclusive resort, zat ik enigszins verlaat alsnog met keiharde Duitse literatuur uit 1959 op schoot. De blikken trommel, in de oorspronkelijke uitgave beter bekend als Die Blechtrommel.

Ik kan u vertellen, zo u dat nog niet wist, dat literatuurprijswinnaar Grass inderdaad geen schrijver is die een gemiddelde vwo’er veel plezier zal opleveren. Het verhaal, dat draait om de held en verteller Oskar Matzerath die op zijn derde verjaardag uit protest tegen de kleinburgerlijke wereld van zijn familie en de al dan niet nazistische volwassenen in het algemeen besluit niet meer te groeien en in plaats daarvan voortaan op een roodwitte trommel hamert, dat absurdistische verhaal over een rare trommelende dwerg staat bol van symboliek, stilistische experimenten en een weloverwogen visie op het Duitsland van voor, tijdens en na het nationaal-socialisme.

Ik ben nu op tweederde van het verhaal ongeveer en het besef groeit dat onze dierbare Oskar in zijn witte bed met spijlen is beland door een misschien wel vreselijk trauma dat Grass langzamerhand voor mijn ogen aan het ontrafelen is.

Kaum hatten sich die Röcke meiner Großmutter beruhigt, kaum hatte sich der dickflüssige Qualm des Kartoffelkrautfeuers, der durch heftiges Knieschlagen, durch Platzwechsel und Stochern seine Richtung verloren hatte, wieder windgerecht gelb den Acker bekriechend nach Südwest gewandt, da spuckte es die beiden Langen und Dünnen, die dem kleinen aber breiten, nun unter den Röcken wohnenden Kerl hinterher waren, aus dem Hohlweg, und es zeigte sich, daß sie lang, dünn und von Berufs wegen die Uniformen der Feldgendarmerie trugen.

Sara blijkt ook nog eens een geheim met zich mee te dragen dat de sleutel lijkt te zijn tot de serie misdrijven. Alle ingrediënten voor een goede thriller zijn aanwezig, en Slaughter komt er een heel eind mee.

Toch is Nachtschade geen topper. Slaughter vergeet dat spanning het best is op te bouwen door zaken niet expliciet uit te spreken, en beschrijft alles tot in detail. Het meest storend komt dat tot uiting in de minutieuze beschrijvingen van de manieren waarop Sara een lijk op de schouwtafel opensnijdt, of een slachtoffer probeert te redden door op zoek naar het weigerende hart in de borstkas rond te graaien. Daarnaast, en dat is dodelijk voor een spannend boek, valt het masker van de dader net even te vroeg.

Ongewild, dat wel, kwam ik bij de shop iemand tegen waarvan ik onmiddellijk dacht: die moet wel ont-zet-tend goed zijn in zijn vak.

De shop overigens, dat is de plek waar Microsoft tastbare spullen verkoopt. Dit is in tegenstelling tot de rest van het conferentiecentrum, waar het evangelie in minder grijpbare vorm aan de man wordt gebracht. Een prijslijst op de balie geeft aan hoeveel de tastbare zaken zoals boeken en t-shirts moeten kosten (het evangelie is uiteraard gratis, even afgezien van de forse toegangsprijs tot de conferentie zelf).

Af en toe worden er wat gratis goodies verdeeld en dan transformeren die brave knulletjes in een clan hyena’s rondom een vers antilopenkarkas, maar nu heerste de rust op de Microsoft-savanne. Alhoewel ik niet van plan was iets te kopen, ging ik op mijn gemak voor de prijslijst staan en bekeek wat zo’n ontzettend tof BizTalk Server 2006 windjack moest kosten.

Vanuit mijn rechterooghoek zag ik de nerd aankomen. Compleet opgaand in zijn eigen wereld ging hij precies tussen mij en de balie in staan en bestudeerde nauwgezet dezelfde prijslijst die ik nu niet langer kon zien. Ik keek om me heen maar de omstanders waren al net zo verzeild in hun eigen gedachten dat ik met niemand mijn verbazing kon delen.

In andere omstandigheden had ik ongetwijfeld een vreselijk onvriendelijke opmerking gemaakt. Nu kuchte ik alleen even. De nerd schrok even op uit zijn briljante gedachtengang en deed een stap achteruit waardoor hij met zijn SQL Server 2005 rugzak tegen me aan knalde. Maar daarvan merkte hij niets: hij ging onverstoorbaar door met turen naar de prijslijst terwijl ik aan mijn zere arm voelde.

Toen schoot ik in de lach en wandelde weg.

Laat u niet afschrikken door de zonderlinge titel, die verwijst naar de naam van de hoofdpersoon van het boek. Vernon Little is een vijftienjarige Amerikaanse scholier in een kleine stad in Texas, wiens beste vriend Jesus Navarro op een dag zestien van zijn klasgenoten neerschiet en vervolgens de hand aan zichzelf slaat. Inderdaad, à la Columbine.

Hoewel Vernon niet eens in de buurt was op het moment van de schietpartij, vindt hij zichzelf opeens terug in de gevangenis terwijl het hele stadje, en later het hele land, schreeuwt om vergelding. En naarmate de tijd vordert, lijken de bewijzen zich tegen hem op te stapelen. Bewijzen die eigenlijk stuk voor stuk toevalligheden zijn: Vernon verzwijgt als een ware tiener dingen waarvoor hij zich schaamt, zijn moeder en haar vriendinnen zijn de grootste roddeltantes van de stad en hij wordt erin geluisd door media op zoek naar sensatie, terwijl de lokale politie even onbekwaam is als de psychiater belust op seks met puberjongens.

Dit alles beleeft de lezer door de ogen van Vernon Little zelf, waarbij de woordkeus en de zinsopbouw perfect aansluiten bij de koele puber, een stijl waarin volgens sommigen Mark Twain en Dr. Dre elkaar ontmoeten. Die zonderlinge schrijftrant vraagt absoluut een zekere gewenning van de lezer, en dat wordt nog versterkt doordat de eerste bladzijden in het midden laten wat er precies aan de hand is.

Het is natuurlijk allemaal fictie maar tijdens het lezen bekruipt de toeschouwer de angst dat, in de hysterische maatschappij van vandaag, dit iedere willekeurige onschuldige burger zou kunnen overkomen. Aan de andere kant, al in de tijd van Multatuli moest Barbertje hangen.

Helaas zijn de computergoden ons slecht gezind de laatste tijd. Niet alleen doet Versatel een beetje vervelend met ons nieuwe, tien keer zo snelle abonnement - komende week komt, hopelijk, de monteur voor de tweede keer langs - ook heb ik mijn geliefde laptop twee keer volledig opnieuw mogen inrichten. Daardoor ben ik tevens per ongeluk het lettertype kwijtgeraakt (en alle andere ook, maar dat terzijde) dat ik voor de themaweek-plaatjes gebruikte. Dus u moet het even met een standaardje doen.

Daarnaast blijkt ook de webserver die gastheer is voor Timmie TV op zijn laatste benen te lopen. U heeft het ongetwijfeld gemerkt aan de ongelofelijk lange laadtijden. Het is dan ook al een oudje, die machine, dus dit weblog gaat binnenkort verhuizen zodat de krakkemikkige webserver zijn welverdiende rust in het bejaardentehuis kan vervolgen. Ik hoop dat ik u met de verhuizing bijzonder weinig overlast kan bezorgen, maar zoals het nu gaat kan het ook niet langer.

Het hotelbuffet deed me denken aan de gaarkeuken van MASH 4077. De Nederlandse en Duitse gasten konden, lekker net zoals thuis, aardappelpuree, gekookte worteltjes en schnitzels opscheppen. Het all inclusive publiek bleek volledig aan onze lage verwachtingen te voldoen. Ach, die Hollandse gezelligheid! We kregen een niet verwijderbaar en inderdaad oranje polsbandje waardoor we bij elk uitstapje gebrandmerkt waren en zo voelde het ook.

En toch hebben we elf heerlijke vakantiedagen achter de rug.

“Verdomme”, mopperde ik zachtjes. “Word ik nota bene jarig in een rijdende supportersbus”.

Een snoepzak ging rond en de chauffeur vergat de goede afslag te nemen. Ik hoorde gemor om me heen; ik was niet de enige die het had bemerkt. Al gauw zoemde het gerucht door de bus dat de chauffeur had besloten om te rijden vanwege lange files op de noordelijke ring.

Ik nam zelf ook een besluit. Ik wilde niet jarig worden temidden van slaperige voetbalsupporters.
“We stellen mijn verjaardag een half uur uit”, zei ik tegen Anneloes. “We zetten gewoon de klok achteruit en geloven daar heel hard in.”

Zo ging halftwaalf ongemerkt voorbij, en om kwart voor twaalf onze tijd zette de buschauffeur ons af. “Sorry dat ik verkeerd ben gereden”, voegde hij ons toe bij het uitstappen. Maar de andere bussen bleken nog in de file te staan, dus ik klopte hem als blijk van waardering glimlachend op zijn bestuurdersschouder. Vooruit, dat deed ik niet, maar het had gekund, hè.

En toen werd ik op die vijfde juni van het jaar tweeduizendvijf drieëndertig achter het stuur van mijn nieuwe speeltje. En dat laatste was best fijn, vraag maar aan Anneloes.