Timmie TV

Een twee-kleurige koplampverlichting is niet toegestaan als deze in dezelfde richting schijnen. Maar als deze zodanig is afgescheiden dat men geen brandend lampje kan waarnemen is dit geen enkel probleem, het zien van de lichtstraal is dus toegestaan.
Bij de Volvo S40 en V50 zijn de side markers zodanig afgeschermd, dat als men voor de auto staat het brandend lampje van de sidemarkers niet te zien is, hooguit de lichtstraal. Er is dus geen sprake van een twee-kleurige koplampverlichting, de betreffende politieagent heeft dus niet niet gelijk. Deze agent dient zich te beperken tot handhaving van de wet, niet tot beoordeling daarvan! Mocht u hiervoor bekeurd zijn, dient u hier zeker bezwaar tegen aan te tekenen.

De politieagent wilde het echter “voor deze keer” wel door de vingers zien. Teleurstelling is een groot woord, maar achteraf vond ik dat best jammer.

Op mijn twintigste hield ik van Amsterdam - ik had er zelfs een hartstochtelijke bewondering voor - voor haar openhartigheid, haar verdraagzaamheid, haar relaxte houding ten opzichte van drugs en seks en al die andere zonden waar je op je twintigste niet genoeg van kunt krijgen. Maar nu vond ik het merkwaardig vervelend. De mensen van Amsterdam zaten nogal vast in hun traditie van verdraagzaamheid, net als mensen die een politiek standpunt innemen en dat dan moeten blijven verdedigen, hoe onhoudbaar het ook wordt. Omdat ze zichzelf al die eeuwen lang hebben gelukgewenst met hun intelligente verdraagzaamheid, is het hun nu onmogelijk om zich niet op nobele wijze te schikken in graffiti, overjarige hippies, hondestront en afval. Het kan natuurlijk best zijn dat ik de situatie helemaal verkeerd interpreteer. Misschien houden ze wel van hondepoep en afval. Dat hoop ik echt, want ze hebben er beslist een heleboel van.

Toen ik u laatst Een kleine geschiedenis van bijna alles aanbeviel aanbeval, wist ik nog niet dat Bill Bryson eigenlijk bekendstaat als een schrijver van reisliteratuur. Toch had ik toen al Overal en nergens in huis, een boek dat ik inmiddels met genoegen heb uitgelezen.

Overal en nergens is een verslag van een reis die de Amerikaan maakte door Europa. Hij begon enthousiast in het hoge noorden van Noorwegen en nam de trein van stad naar stad om tenslotte gebroken en vol heimwee te eindigen in Turkije. Het was zowel een feest van herkenning als een feest van ontdekking. In veel van de steden die Bryson bezocht, heb ik ook al eens rondgelopen. Slechts incidenteel kwam het echter voor dat de bereisde auteur zaken, mensen of situaties beschreef die mijn herinnering met hem deelde. Ik vond dat niet erg – het is leuk om te kunnen zeggen “hé, daar ben ik ook geweest”, maar het is evengoed prettig om verrast te worden en te denken “goh, misschien moet ik toch maar eens naar Hamburg dan”.

Bryson is geen subtiele persoonlijkheid. Hij is een schrijver van uitersten en het komt niet vaak voor dat hij per trein uit een stad wegrijdt zonder er een uitgesproken mening over te hebben gevormd. Daarbij verbloemt hij weinig – sterker nog, hij houdt van de stijlfiguur die ‘overdrijving’ heet en daarbij generaliseert hij graag. Zo zijn alle Oostenrijkers nazi’s en bestaan er obers, hoteliers en andere dienstverleners op de wereld die ter plekke afgeschoten zouden moeten worden.

Toch maakt Bryson weinig echt boeiends of avontuurlijks mee. Hij is een typische toerist die van een museum naar een park wandelt en na een restaurantbezoek het comfortabele bed in z'n dure hotel opzoekt. Het is dan ook des te bewonderenswaardiger dat hij met Overal en nergenseen bijzonder leesbaar reisverslag heeft achtergelaten. Als u de venijnige humor die Bryson gebruikt ook kunt waarderen, zult u dat volledig met mij eens zijn.

Het is ook geen wonder dat de betreffende films voor niets te bekijken vallen, want het is puur en alleen bagger dat de klok slaat. Voor de lol en misschien ook wel uit verveling, want Anneloes was niet thuis, koos ik een van de titels uit het assortiment: Windfall.

Het casino was nog niet overvallen of het beeld werd zwart. Mijn Versatel had weer eens een kinderziekte onder de leden. Ik besloot geen tweede poging te wagen toen ik op internet zag dat de kijkers Windfall niet hoger achtten dan een 3,6.

Maar om de een of andere reden kwam ik enkele dagen later samen met Anneloes toch in de verleiding het nogmaals te proberen. Dit keer liet Versatel geen steken vallen, maar de film bleek ergerlijk slecht. De acteerprestaties deden me aan Jennifer Lopez denken en de actie was even geloofwaardig als een spaghettiwestern van Bud Spencer en Terence Hill. Nog voor de film op de helft was aanbeland, bleek ik al afgehaakt.

Of ik ook een voorspelling wilde doen voor wat er op de groene velden aan de overzijde van het Kanaal zal gaan gebeuren dit seizoen. Tenslotte kent Engeland net zoals die verfoeide Mickey Mouse competitie tegenwoordig ook een heuse top drie die strijdt om het kampioenschap? Welnu, daar gaan we dan.

In tegenstelling tot mijn vorige voorspelling, ga ik u nu direct een verrassing aan de hand doen. Het team dat vorig seizoen de bovenste twee clubs niet kon bijbenen, gaat dit jaar met de eer strijken. Ruud van Nistelrooij is de herboren topscorer van een paar jaargangen terug, mijn mening over het beperkte voetbalinzicht van Wayne Rooney zal volledig omslaan en ene meneer Fletcher zal in Duitsland de nieuwe held blijken op het middenveld van het Engelse nationale team. Manchester United wordt kampioen.

In de selectie van Arsène Wenger is weinig veranderd. Dat is een voordeel en een nadeel. Het team is ingespeeld, de jongelingen krijgen opnieuw kansen om zich te ontwikkelen en Cesc Fabregas wordt op termijn beter dan de toch al overgewaardeerde Patrick Vieira, maar de verzameling spelers die vorig jaar al niet goed genoeg was voor de titel is dat zonder versterking dus nog steeds niet. Arsenal wordt wel tweede.

En Arsenal wordt tweede omdat de selectie van Chelsea ondanks die Million Dollar Mafioso op de tribune niet goed genoeg is. John Terry wordt overschat, Didier Drogba is een uitstekende spits voor het niveau dat Southampton nastreeft en onze oranje-Duitser Arjen Robben heeft nog altijd moeite twee goede duels achterelkaar te spelen. Chelsea (Chelsea... HAHAHAHAAHAHAHAA. Ik haat Chelsea) wordt derde.

Met Beckham, Scholes, Lampard en de nieuwe held Fletcher heeft Engeland een middelste linie om van te smullen. Maar de beste middenvelder van allemaal loopt rond bij de titelverdediger van de UEFA Champions League. Steven Gerrard heeft alles in zich om een wereldtopper te worden – wat hem daarvan weerhoudt is 1. de steekjes die los zitten in zijn hoofd en 2. de middelmaat die hij dagelijks in de training om zich heen vindt. Liverpool wordt vierde.

Volgens hardnekkige geruchten heeft mijn eigen vader nog samengespeeld met Martin Jol. De Hagenaar bewijst ook op White Hart Lane dat hij een toptrainer is. Gifkikker Edgar Davids herovert zijn plaats in Oranje en leidt het verder helemaal niet zo bijzondere team naar een ranglijstpositie vlak onder de top. Tottenham Hotspur wordt vijfde.

Vandaag weten we het zeker. Je bestaat!

Het is 30 april. Buiten viert Nederland een oranje feestje, maar wij zijn nu even liever met z’n drietjes. Over twee weken zijn mama en papa een jaar getrouwd, op de tafel ligt een wit staafje met de magische zeven letters en wij zijn in de wolken.

Je bent nu nog niet groter dan een centimeter, maar mama klaagt nu al over het ongemak dat je haar bezorgt. Ze is al dagen misselijk en ze heeft af en toe buikkrampen. Ik heb een pond heerlijke koffie gekocht bij dat kleine winkeltje aan de Korte Tiendeweg maar mama vindt de geuren van vers gemalen Guatemalteekse koffiebonen die nu uit de kast komen walgelijk. Ja, mama is raar maar ook lief en dat zullen we samen nog vaak zeggen, denk je ook niet?

Mama meende je aanwezigheid dus al dagenlang te voelen, maar het aflezen van het magische witte staafje was best spannend. Zeker omdat mama zich een maand geleden een beetje had verrekend en we toen ook met spanning naar zo’n wit staafje hadden gestaard. Alleen kwamen er toen niet die zeven prachtige letters in beeld en nu wel.

Dat je nu al een heuse centimeter bent, weten we dankzij allerlei internetsites die mama natuurlijk al dagenlang afstruint, sinds ze je denkt te voelen. Daarom weten we ook dat je ongeveer met kerstmis zal komen. Hoewel je je daar nu nog niet druk over zult maken, weet ik zeker dat je het later niet leuk zult vinden. Volgens mij wil geen enkel kind in die periode jarig zijn. Sorry dat papa en mama niet zulke handige planners zijn. Ik beloof je dat ik het goed zal maken.

Liefs,
Papa.

De Expert bepaalde dat dit seizoen de volgende vijf ploegen de ranglijst zullen aanvoeren:

1. PSV (Guus zal laten zien dat hij echt kan toveren)
2. Ajax (Ajax... HAHAHAHAAHAHAHAA. Ik haat Ajax.)
3. AZ (Van Gaal zal laten zien dat je met rente ook een beetje kunt toveren.)
4. Feyenoord (Tsja. Toveren kunnen ze er al jaren niet meer, maar werken wel. Nu van den Herik nog weg.)
5. Roda JC (Stevens tovert een verrassing uit de Limburgse hoed)

Voordat George zijn voorspelling aan mij mailde, had ik zelf al een en ander bedacht. Ik daag u uit hetzelfde te doen. Misschien bent u volgend jaar De Expert. Al verwacht ik persoonlijk dat George onverslaanbaar is.

Als ik het juist heb begon PSV het voetbalseizoen enkele jaren geleden met een nederlaag tegen De Graafschap. Vervolgens verloor de ploeg niet meer en werden de Brabanders afgetekend kampioen. Dit jaar kwam PSV met een nieuw middenveld op de openingsdag niet verder dan een gelijkspel in Almelo tegen wat op het eind waarschijnlijk de zwakste broeder van het hele eredivisiestel zal blijken. Ik geloof in voortekenen. PSV wordt kampioen.

De mentaal failliete boedel van Koeman werd door Blind te laat in het seizoen overgenomen om nog een heuse titelstrijd te veroorzaken, maar dit jaar zal dat anders blijken. Het Museumplein zal echter verstoken blijven van feestvierende supporters omdat de Amsterdammers opvallend genoeg juist in aanvallend opzicht te weinig klasse in huis hebben. Bovendien deel ik mijn sympathie voor Ajax volledig met George. Ajax wordt tweede.

De Coolsingel rekent evenmin op een kampioensfeest en dat is terecht. Toch zorgt het “laten we wel even met twee benen op de grond blijven en vooral geen rare dingen doen” realisme van die andere Koeman ervoor dat Feyenoord weliswaar een stuk minder spectaculaire uitslagen zal neerzetten maar tegelijkertijd dus degelijker zal worden. En gelijk heeft hij: met twee van zulke voorhoedespelers (jawel, kleine Kalou blijft gewoon in Rotterdam) kunnen die andere negen zich gerust voltijds met verdedigen bezighouden. Feyenoord wordt derde.

Sommige experts riepen al dat Adriaanse vooral niet opgevolgd had mogen worden door eenzelfde type trainer. Hetzelfde trucje werkt immers niet twee keer. Daar geloof ik niet in, en toch krijgen ze gelijk. Ik ben geen fan van Karate Louis en dus denk ik niet dat hij AZ naar een hoger plan kan brengen, maar zijn verzameling spelers is wel ‘gewoon’ de beste van de rest. AZ wordt vierde.

Over het beleid van mijn SC Heerenveen was ik vorig jaar duidelijk. Goede, ervaren spelers vertrokken en de club trok talentvolle knulletjes als vervangers aan. Met de handtekening van Bosvelt lijken mijn gebeden verhoord te zijn. Aangezien de tranen soms in mijn ogen springen bij het zien van de Friese verdediging, denk ik dat de ploeg van Verbeek echter niet bovenmatig goed gaat presteren. SC Heerenveen wordt vijfde.

En toen, zult u misschien zeggen, kwamen de playoffs die de complete eindstand compleet door elkaar husselden. Dat zou kunnen. Maar ik verwacht van niet.

Ik ga u niet vertellen hoe het allemaal technisch werkt – neemt u maar van mij aan dat er een kabeltje mijn huis binnenloopt dat via een decoder aan mijn televisie is verbonden. Zo simpel is digitale televisie als je maar gewoon doet.

Mits de verbinding werkt – maar die frustraties laten we voor dit verhaal echt even links liggen, anders lukt het me echt niet dit op een fatsoenlijke manier te vertellen – zien wij bij het inschakelen van de decoder op kanaal 0 de Versatel mediabrowser. Hier kunnen wij kiezen voor allerlei opties, zoals Televisie, Voetbal, Radio, E-mail, Voetbalnieuws en meer van dat soort ongein. Aangezien een groot deel nog niet werkt, beperkten wij ons hier tot Voetbal.

Zoals beloofd waren afgelopen weekend alle eredivisieduels live te volgen. Iedere spelende club heeft een eigen kanaal, dus je kunt je eigen team volgen maar ook al zappend alle wedstrijden een beetje volgen. Daarnaast heeft Versatel een apart kanaal voor de klanten die van slap geouwehoer over voetbal houden en waar door de regisseur à la Langs de Lijn van wedstrijd naar wedstrijd gehopt wordt.

Maar het hoogtepunt voor mij is de mozaïekzender. Ik begon aanvankelijk met het duel van SC Heerenveen bij Vitesse in Arnhem, maar bij wedstrijden op televisie ben ik te onrustig en te snel verveeld om te blijven hangen, zodat ik van wedstrijd naar wedstrijd zapte. Uiteindelijk bleef ik steken bij de mozaïekzender – verdeeld over vier blokjes kreeg ik alle duels tegelijk op mijn scherm.

Dat mozaïek is in één woord prachtig. Zappen zonder te hoeven zappen. Uiteraard mis je de deskundige begeleiding van de commentator bij de wedstrijden, maar of dat nou echt een nadeel is? In plaats daarvan hoor je de algemene zender, dus het slappe geouwehoer van zogenaamde experts en – wat buitengewoon onverwachts nog erger bleek – de verslaggevers bij de ‘Langs de Lijn’ flitsen tussendoor. Die lopen namelijk achter, zodat je eerst op je scherm ziet dat Roda JC een scherpe counter plaatst en daarvan drie minuten later het verslag van de commentator hoort, terwijl je dan inmiddels al lang en breed zit te kijken naar een omslachtige aanval van tegenstander FC Twente. Dat is zeker in het begin een rare ervaring.

Of ik nu echt gelukkiger ben met de voetbalzender kan ik u (nog) niet zeggen. Ik ben een voetbalfan maar live duels hebben hun magie al lang geleden verloren. Ik ben blij dat ik mijn favoriete club van dichtbij kan volgen, maar in het stadion vermaak ik me er wat gemakkelijker mee dan thuis op de bank, dus voor de buis houd ik het amper vol om negentig minuten geboeid te blijven. Zelfs als het om Huntelaar, Yildirim en Pranjic gaat. De mozaïekzender is een uitkomst, maar het wordt afwachten of mijn enthousiasme voortleeft naarmate de nieuwigheid afneemt.

Ik zette de meest verbaasde blik op die ik in huis had. Ik verstond ieder woord van wat de beste man zei maar de betekenis ervan ging volledig langs me heen.

Ik bedenk nu plotseling dat diender een veel mooier woord is dan agent. Daar gaan we dan.

“U heeft twee kleuren koplampverlichting”, zei de diender. “Dat is verboden in Nederland”.

Ik zette de meest verbaasde blik op die ik in huis had. Ik verstond ieder woord van wat de beste man zei maar de betekenis ervan ging volledig langs me heen.

Ik vuurde een salvo vraagtekens op hem af: “Twee kleuren koplampverlichting???”
Ik klikte mijn gordel open en stapte uit zodat de diender me kon laten zien wat hij bedoelde.

Hij wees op de koplamp. Ik zag zijn hand en ik zag mijn koplamp maar pas in tweede instantie had ik door waarop hij doelde. Aan de zijkant van de koplamp zat een oranje doorschijnend reflectieplaatje dat met een beetje fantasie inderdaad als verlichting aangemerkt zou kunnen worden.

Ik wist nu wat de diender bedoelde, maar mijn verbazing bleef moeiteloos overeind.

“Ik heb gewoon een standaard uitvoering. Als u een willekeurige V50 aanhoudt, zult u hetzelfde zien. Hoe is dat in godsnaam mogelijk?”

Nu was het zijn beurt om een vragende blik op te zetten. Hij had ook geen idee.

De agent vroeg om papieren.
“Hmmm”, bladerde hij. “Het Boterdiep in Groningen. Klopt dat adres nog?”
“Helaas niet”, zei ik. “Helaas niet”.
“Mooie stad, Groningen”, antwoordde hij en liep een rondje om de auto. Ik zag hem peinzend terugkeren alvorens hij De Vraag stelde.

Of mijn auto misschien geïmporteerd was.
“Geïmporteerd?”, keek ik verbaasd, “hoe bedoelt u?”
“In de Verenigde Staten mag dat misschien”, knikte hij met zijn hoofd naar de voorkant van mijn auto, “maar hier niet.”

Ik had geen flauw idee waar de beste man het over had.

Bij de klantenservice heeft iedereen een cursus klantvriendelijkheid gevolgd, wat op zich een hele verbetering is ten opzichte van de onovertroffen onbehouwen hijo de puta (en dat is werkelijk nog een compliment van de hoogste orde) die mij een jaar of wat geleden te woord stond. Maar een klant echt van dienst zijn, is nog altijd teveel gevraagd. De Versatel klantenservice is een soort van kindertelefoon: nuttig als je behoefte hebt aan een luisterend oor maar verder schiet je er geen ruk mee op.

Als ik voor de zoveelste keer bel, gelukkig na slechts een wachttijd van vijfendertig minuten à veertig eurocent, heb ik het gevoel dat ik hún moet vertellen wat ze moeten doen. Veel meer dan “goh, over een storing in Gouda is in mijn systeem niets bekend” en “ik zal een call aanmaken bij de technische dienst” komt men niet. Tot overmaat van ramp luidt het advies steevast “wellicht moet u het modem even resetten”. Waarop ik de neiging heb de veel te vriendelijke medewerker door de telefoon te trekken en in zijn of haar gezicht te gillen: “Ik doe niet anders onderkruipsel, ik word er doodziek van dat ik elke avond dat klote-modem opnieuw moet opstarten omdat die twintig Mbit internetverbinding anders überhaupt niet vooruit te branden is!” Maar in plaats daarvan bedank ik de telefonist(e) voor de moeite en wens hem of haar een goede avond, want ik ben ook maar een beschaafd opgevoed mens dat zijn frustraties via andere manieren weet te uiten.

Ik weet niet of u zich ooit wat heeft aangetrokken van mijn adviezen op deze plaats, maar dit is écht voor uw eigen bestwil: mijd Versatel als de pest. ALS DE PEST!

Anneloes en Ruben keken dus opnieuw naar een film bij de vaderlandse publieken. Nu ja, film? Filmpje, dat klinkt beter.

De NPS zendt geregeld korte films uit, waarvoor je echt de alarmklok moet zetten. Als je ook maar iets te laat naar de film in kwestie zapt, is-ie alweer afgelopen. Beet, gemaakt door Annemarie de Mond, duurde acht minuten.

Een volwaardige film is het dan ook niet, dat mag je niet eens verwachten, maar de plot is grappig en aangenaam uitgedacht. De acteurs Tobias Nierop en Rifka Lodeizen spreken in de traditie van de stomme films uit de jaren negentientwintig niet. En wat een miniproductie als Beet vooral duidelijk maakt is dat een goede filmmaker in één korte scène een compleet personage kan neerzetten.

Ik vraag me soms werkelijk af waarom we zoveel zendtijd investeren in Lingo en Extreme Makeovers.

De meeste films die Ruben ziet vallen in de haute catégorie die ooit door Frans zo treffend als “Hollywood-shit” gebrandmerkt werd. Op Nederland 3 kijkt Ruben echter met Anneloes naar een minder doorsnee film: Jalla! Jalla!

Roro werkt met zijn beste vriend Måns bij de lokale plantsoenendienst en wordt door zijn vader min of meer uitgehuwelijkt.

“Nederland 3? Wie kijkt er nou naar een film op Nederland 3?”, kondigt Anneloes haar ongezouten mening al aan als Ruben om half negen afstemt op de zender.
“Hij heeft een zeven komma nog wat op IMDB”, reageert Ruben.
Dat blijkt voldoende argument. Anneloes berust en kijkt mee.

Jalla! Jalla! blijkt een originele, humoristische film van de Libanese Zweed Josef Fares, een combinatie van nationaliteiten die Ruben op zichzelf en op voorhand al nieuwsgierig maakt. Helemaal omdat dat multiculturalisme – oh nee beste gekleurde en ongekleurde mensen, ‘multicultureel’ is hier op Timmie TV nog altijd geen taboe – volop terugkeert in het verhaal.

Roro heeft in het geheim al een Zweedse vriendin, maar stemt zonder het haar te vertellen toch toe in de huwelijksplannen van zijn vader, uit sympathie met het Libanese meisje dat anders door haar familie wordt teruggestuurd naar het vaderland. Måns heeft zo zijn eigen problemen: hij krijgt maar geen erectie en verdenkt zijn vriendin van overspel. Uiteindelijk worden alle verwikkelingen prachtig maar enigszins voorspelbaar tot een samenhangend einde gebracht.

“Nederland 3 is best leuk soms”, zegt Ruben.

Nadat die Russische koning van de spam laatst was neergeknald, had ik typisch genoeg direct dagenlang geen last van rare medicijnverkopers en casinoboeren aan de deur. Maar blijkbaar cirkelden de aasgieren reeds boven het lijk om de boel over te nemen, want al gauw begon het circus van voren af aan. Toen ik gisteren een controle deed, bleek dat op een bepaald bericht uit het verre verleden van Timmie TV, nummer 315 om exact te zijn, talloze stoute commentaren door mijn filter geslopen waren. Het was iets subtielere reclame, zonder rare trefwoorden maar hij begon steevast met een link naar een adres waarvan je gelijk zag dat het niet pluis was. Ik noem een voorbeeld dat bewerkt is (omdat ik die idioten niet wil helpen) zodat u het idee begrijpt: http://www.gatesbill.net/waageenseengokje.html.

Omdat al die reacties dus begonnen met een link en ik verder geen zin had iets buitengewoon slims aan mijn filter toe te voegen, kopieerde en plakte ik een bestaande coderegel, herschreef ‘m naar “als een commentaar met een link begint dan is het waarschijnlijk spam” en klaar was kees. Het was maar een eenvoudige wijziging, dus ik testte het niet. Uit de praktijk weet ik dat het laatste oerstom is en ook nu bleek dat weer. Er stond een typefout in.

Maar nu heb ik mijn ene hand in mijn broekzak en met de andere steek ik een duim in de lucht. U kunt weer reageren. Zet ‘m op.

Ik had verwacht dat Hamburg naargeestiger zou zijn, een soort Duits Liverpool, vol half instortende viaducten en onbebouwde terreinen, maar Hamburg bleek helemaal niet zo’n verkommerde stad te zijn, tenminste aan de oppervlakte. De warenhuizen in de Mönckebergstrasse, de belangrijkste winkelstraat, waren helder verlicht en vlekkeloos en vol luxe goederen - veel mooier dan wat ook in Oxford Street – en de zijstraten straalden van de restaurants en bistro’s; door de geelverlichte ramen zag je de mensen chic en goed dineren.
Ik liep over het grote stadhuisplein en door de donkere straten van de mooie, stille wijk met pakhuizen, sloeg toen een hoek om en kwam voor een van de meest boeiende stadsgezichten te staan die ik ooit had gezien - de Innen Alster, het kleinste van de twee meren waaromheen Hamburg is gebouwd. Ik wist van de plattegronden dat Hamburg die meren had, maar niets van wat ik erover had gelezen of op de foto’s ervan had gezien had me erop voorbereid hoe prachtig ze waren.

Und so weiter.

Natuurlijk had ik moeten beseffen dat zo’n briljante fantasiewereld onmogelijk te vertolken is op het filmdoek. Maar toch was ik teleurgesteld door Charlie and the Chocolate Factory.

Okee, het verhaal is uitgekleed, maar dat geldt voor iedere boekverfilming. Daarin zat de verrassing niet. Ook kan ik de filmmakers het zelfverzonnen uitstapje naar het jeugdtrauma van Willie Wonka nog wel vergeven. De prominente plaats van het typische Dahliaanse bed met de grootouders kon ik zelfs buitengewoon waarderen.

Het is de fabriek. Het werkterrein van de Oempa Loempa’s behoort dwaas, uitzinnig, kleurrijk, verbazingwekkend en vooral betoverend te zijn. Bij alleen al de gedachte aan Willie Wonka’s scheppingen - die zó onvoorstelbaar zijn dat je je er eigenlijk geen voorstelling van kunt maken - hoor je te gaan watertanden. Helaas! De filmmakers hebben misschien wel braaf het verhaal van Roald Dahl gekopieerd, maar alle magie is uit het vat gelekt.

En het is Johnny Depp. Willie Wonka hoort een held te zijn, misschien een beetje gestoord maar wel prettig gestoord. Hij hoort te dansen door zijn fabriek en geestdriftig de geheimen van zijn snoep te onthullen. De vertolking van Depp maakt van Willie Wonka echter een zielig, lamlendig en humorloos mannetje dat houterig zijn regels voorleest. Misschien, bedacht ik kwaadaardig, heeft Depp wel teveel van zichzelf in zijn karakter gemikt.

Ik had de medewerker van de klantenservice bij Versatel gevraagd hoe lang het zou gaan duren voordat het rode internetlampje op het modem weer groen zou gaan branden. Geen flauw idee, luidde het antwoord. “We bouwen nog ervaringscijfers op, meneer”. Eén ding moet je ze nageven, ze zorgen er inderdaad hard voor dat ze die ervaringscijfers überhaupt kunnen opbouwen.

Dus besloot ik de laatste opgave van de quiz wat langer te laten staan, om eenieder ook de kans te geven zich aan een inzending te wagen. Mits de goden die van bovenaf de rode en groene internetlampjes besturen zich nu eens gewillig blijven tonen, zult u vanavond hartelijk door een nieuwe quiz onder een nieuw thema worden begroet.