Timmie TV

Tom: “Heb jij een favoriete ploeg bij dit duel, Willem?”
Willem: “Ja, ik ben voor Arsenal, want ik ben toch wel een behoorlijke chauvinist. Vanwege Bergkamp hè, en Henry natuurlijk.”

Het seizoen is al afgelopen, hetgeen Ruben onbegrijpelijk vindt. Of eigenlijk bewijst het dat de BBC geen kaas heeft gegeten van commercie. De heilige koe zou de melkkoe moeten zijn van de Britse omroep. Nu moeten die miljoenen autoliefhebbers het op de zondagavond doen met documentaires over Irak of Wit-Rusland.

Clarkson en kornuiten hebben rond de Olympische Winterspelen in Turijn een thema-uitzending gemaakt. Het seizoen mag dan afgelopen zijn, blijkbaar had de BBC nog een behoorlijk budget over om nog één keertje enkele dure auto’s total loss te rijden.

Tom en zijn vader kijken ademloos naar ijshockey in gloednieuwe Nissan Micra’s – een wedstrijd die uitmondt in een regelrechte botsautootjesattractie – en naar een Mini Cooper die zichzelf met dank aan raketgeleerden bekwaamt in skispringen van de hoge schans. Tussen de bedrijven door racen de speelse jochies van Top Gear met jaloersmakend prijzige bolides door de sneeuw.

“In jouw Jaguar gaan we later ook rondjes van driehonderdzestig graden in de sneeuw maken, goed?”, zegt Ruben tegen zijn zoon.

Tom lacht. Het is goed.

Ruben had iets anders dan een blote man van ergens in de veertig in gedachten toen hij ‘s avonds gehaast het huis verliet om voor het eerst sinds Tom’s geboorte alleen met zijn vrouw een avondje theater te beleven. Iets totaal anders.

Van Houts en De Ket heetten de blote man en zijn kompaan. Beter bekend als Kanis en Gunnik, als u begrijpt wat Heer Bommel bedoelt. Intelligent en geëngageerd cabaret, ondanks de naaktheid en nog meer platte grappen.

Namens de Vereniging van Gelijkgestemden kan Ruben u melden dat het einde van hapklaar cabaret zich heeft aangediend. Blijf dom, kom niet.

Arjen klaagt dat hij niet eerlijk wordt behandeld door scheidsrechters. Ruben moet hartelijk lachen. Voetballers die hun eigen sport kapotmaken door kinderachtige, aanmatigende en knullig uitgevoerde toneelstukjes, moeten branden in de hel.

Of, als dat iets te zwaar gestraft is, blij zijn dat ze niet al bij de aftrap direct van het veld worden gestuurd. Gewoon, vanwege herhaaldelijk spelbederf in het verleden. Opdonderen. Als je Robben, Farfán of Juanfran heet, wil het Genootschap van Ware Voetballiefhebbers je akelige rotkop nooit meer op een voetbalveld zien.

Ruben wacht nu al met angst en beven het moment af dat Nederland de finale speelt tegen Duitsland en de scheidsrechter in de slotfase een kinderachtig, aanmatigend en knullig uitgevoerd toneelstukje van Arjen beloont met de beslissende strafschop.

De oppas – oh, ideale wereld! – is twee deuren verderop. Als Ruben rond vijf uur thuiskomt, parkeert hij de auto voor zijn huis en gaat linea recta naar de buren van de buren.

Hij belt aan. Koen (3) en Bo (3) doen open. Tom ligt in de box en lacht breeduit als hij zijn vader ziet.

Ruben zet een cd van REM op, maar de Mercedes in het land van audio weigert weer eens dienst. “Deutsche Grundlichkeit, my ass”, bromt Ruben, zonder Tom’s oren af te dekken.

Tom piept vanuit zijn kleine Björn Borg. De radio dan maar. En voilá. Tom wordt stil.

Maar hij slaapt niet. Met grote heldere ogen kijkt hij naar zijn vader, die pijn in zijn rug voelt. Anneloes is naar nagym.

Ruben ziet in de achterkamer de kinderwagen staan en overweegt een kort moment een ommetje te maken. ’t Is even gedoe, jas aan, muts op, onder de deken, naar buiten manoeuvreren. Maar. Succes verzekerd.

In de tussentijd adviseert Dido binnen te blijven. “Oh, don’t leave home”, zingt ze. Ruben neemt het welgemeende advies voorlopig over. ’t Is koud buiten. Terwijl hij nadenkt over een nieuwe opzet voor zijn weblog, vallen de ogen van zijn zoon langzaam dicht.

Als de overbetaalde schreeuwlelijk van Yorin FM – door sommigen in een vlaag van blind optimisme ook wel disk jockey genoemd – een keel opzet, kijkt Tom nog een keer op. Kindermishandeling, concludeert Ruben. Maar dan zakt Tom weg in een diepe slaap.

“Eindelijk dan toch een reden gevonden om naar Dido te luisteren”, denkt Ruben, en hij zet de radio uit en de televisie op twee.

Een van de onderwerpen die hoog op het lijstje staan, gaat over de muziekquiz. Ik vind cijfertjes en statistieken nu eenmaal leuk, dus ik zou voor u allerlei fijne overzichten en grafiekjes kunnen genereren. Maar nu even niet, dus.

Geeft mij wel de gelegenheid hier wat cijfertjes te dumpen. Een top 40 van dit jaar, tot aan vandaag, gewoon omdat ik er nu even zin in heb.

U ziet hierboven Bob de Jong terwijl hij op weg is naar de zege op de tien kilometer schaatsen. Die discipline is wellicht de meest saaie episode van de volledige twee weken in Turijn – het ijsdansen, de groepsduels curling en alle rodelafdalingen inbegrepen. Wat mij betreft is de gouden medaille van De Jong toch het Nederlandse hoogtepunt van de Spelen.

Ik geef toe dat Ireen Wüst en Marianne Timmer evengoed prachtige Oranje-gekleurde prestaties hebben geleverd, maar om te beginnen houd ik al niet van ADHD’ers en stugge mensen, dus de dames vallen alleen daarom snel af. “Ha!”, zult u roepen, want Bob de Jong is toch evenmin een sprankelende persoonlijkheid?

Nee, antwoord ik dan, maar Bob de Jong was een geval apart. Bob de Jong namelijk was de antiheld die alle regels uit het u welbekende handboek “Hoe word ik een superheld” op flagrante wijze aan zijn laars lapte en het desondanks toch tot held wist te schoppen. Voor dat soort mensen heb ik ergens diep in mijn hart een speciaal Olympisch podium ingericht.

En nu die foto. Los van mijn verder vrij onbelangrijke mening dat dit een mooie sportprent is – maar dat komt er op dit formaat en via dit medium misschien niet helemaal uit – zijn het met name de handen van coach Ingrid Paul die mij nu al een week bezighouden. Het bijschrift van de Volkskrant vertelt terecht dat die omlaag gestoken vingers betekenen dat De Jong in dat rondje tien seconden onder zijn vooraf afgesproken schema reed. Ik kan mijzelf eindeloos bezighouden met de vraag wat mevrouw Paul had gedaan als hij nog een seconde sneller was geweest.

Je bent vandaag precies twee maanden oud. Hoewel dat op een geheel mensenleven belachelijk weinig voorstelt – dat merk je nog wel – ben je uit ons leven al niet meer weg te denken. Mama en ik zeiden gisteren nog verbaasd tegen elkaar dat er zoveel in die periode is gebeurd dat we ons nauwelijks konden voorstellen dat je er ruim twee maanden geleden nog niet was.

En wat ben je al veranderd in die twee maanden! Er is nog maar weinig dat herinnert aan dat hulpeloze, rozige ventje van de eerste dagen na 2 januari. Uiterlijk blijft die bos piekhaar maar groeien en hetzelfde geldt voor je omvang – je bouwt al aardig wat spek op, waarmee papa en mama heel blij zijn omdat je in het begin een moeilijke eter leek te worden. Daarmee had je overigens perfect in het gezin gepast, aangezien zowel je vader als je moeder als kind op z’n zachtst gezegd bijzonder kieskeurig waren in hun voedselkeuze. “Right back at ya”, hadden je lieve opa’s en oma’s dan kunnen roepen (als ze wat meer into de lingua franca van de hippe jeugd waren geweest).

Over taal gesproken: je negeert je beperkingen volkomen en probeert gewoon terug te praten als papa een verhaaltje aan je vertelt. Je produceert niet altijd geluid, maar die rare bekken die je trekt zijn voldoende om je ouders juichend door de kamer te laten springen. Waarop jij een brede lach tevoorschijn tovert en daarmee papa en mama nog uitzinniger maakt. De natuur is werkelijk te slim voor woorden, want daarmee zijn in één oogwenk alle wandelingen vergeten van papa’s warme bed naar jouw donkere kamertje om de speen weer terug in je mond te duwen.

Liefs,
Papa