Timmie TV

Kleinduimpje of toch
Japie en de bonenstaak.
Nietig is de mens.

Graffiti onthult
Nieuw motto Timmie TV:
“Om op te vreten”.

Winterdepressie
Legaal afreageren
Op je nieuwe stoel.

Naar dit moment heb ik lang uitgekeken. We zijn even een weekje afwezig.

Er ligt veel sneeuw in La Rosière.

In de tussentijd verschijnt hier af en toe een kwis of een haiku, dus blijf vooral komen. Tot binnenkort en ik vertrouw erop dat u ons veel plezier toewenst. Dank daarvoor.

Zomerzon, ver weg.
Maar wie droomt er nou niet van
Zand in z’n laptop.

Donuts met suiker
Smaken beter dan verwacht
Tot je hoort waarom.

Mee op wereldreis.
Maar het mooiste monument?
Super Mario.

Verdomd jammer, ja!
Bijna een nieuwe Vicki.
In plaats van James dan?

South Shields, hartverwarmend.
Samurai redt kip in ‘t nauw.
‘Heroes’ wordt waarheid.

Mahone neergelegd;
Linc en Michael zijn gered.
De vlucht begint weer.

Jaar van het varken
Kan zo op een postzegel
Likt en ruikt u maar.

Nooit eerder zag ik een betere reden om naar een koud biertje te verlangen.

Maar Rafael Nadal had andere ideeën. Nadat hij in een vier-uur-durende strijd eindelijk Andy Murray had verslagen, zeeg hij neer op het hardcourt van Melbourne. Uitgeput, mede dankzij de tropische temperaturen.

Toen stond hij op en wankelde naar zijn stoel. Op naar het koude biertje, dacht ik. Of naar een koud sportdrankje, vooruit. Maar Nadal greep in zijn tas en deed zijn horloge om zijn pols.

Zelfs vijftig jaar sneeuw
Doet d’oude bolsjewiek niks.
Vladimir buigt niet.

Verstoorde blikken.
Marty McFly's ringtone schalt
Dwars door de coupé.

Ga liggen, zeehond!
Ook al ben je niet jarig –
Roelof deelt graag uit.

De twee meisjes in de wachtkamer hadden bleke gezichten en waren somber gekleed. Toen ik nog in Friesland naar school ging, luisterde dat slag meisjes naar The Cure. Achteraf bezien waren ze mijn tijd ver vooruit. Ik kan de alternatieve tachtigersmuziek nu pas waarderen. De kans is aanwezig, overwoog ik, dat ik over twintig jaar alsnog Evanescence draai.

“Zal ik anders eerst even gaan pinnen?”, stelde de een voor. Ze schoof wat nerveus heen en weer op haar stoel.
“Nee joh”, zei de ander, met een onvervalst Gouds accent – net niet Rotterdams, maar het scheelde niet veel.

Op dat moment verscheen de therapeut. Of arts. Of verpleegkundige. In die moderne gezondheidscentra weet je het nooit.

“U komt voor de HP?”, zei ze tegen de meisjes.
“Ja”, zeiden ze in koor. Maar ik begon te malen.

Ik ging in mijn hoofd de mogelijkheden af. Hewlett Packard. Harde porno. Harry Potter. (In die volgorde, dat zegt vast iets over mij, maar ik weet niet goed wat). Geen van de HP’s kon ik plaatsen.

“Misschien heb ik het wel verkeerd verstaan”, bedacht ik. “HB?”. Maar daar kon ik al helemaal niets mee.

In het pre-Ristretto tijdperk stond op dit adres nog een lijstje linkdumps. Ter uwer vermaak wellicht, maar vooral omdat ik daarmee voor mijzelf een archief aanlegde van handige websites. Verder had ik er weinig plezier van. Ik ben nu eenmaal geen rasechte linkdumper.

Ik kan er te weinig creativiteit in kwijt, denk ik. Om die aanname te testen, gaat met de entree van Ristretto een experiment van start.

Er verschijnen hier – en elders – veel te weinig haiku’s. De luie linkdumper is dood, lang leve de linkende haiku.

Tja, het waaide wat.
Crisis! Bomen! Trein! Doden!
Nederland? Mietje!

Gevallen blaad’ren
Maar dertien plus – dus Evert
blijft in Canada.

Ristretto.

Ik had zelf niet eens aan espresso gedacht, maar velen van u wel. De nieuwe versie is daarom vernoemd naar de sterkste koffie die ik in huis heb. Wat mij betreft is uw associatie passend. Donker, eenvoudig en een tikje elegant.

Ik heb nog even getwijfeld. Maar Billie Holiday verloor de race toch nipt.

Enfin. Hier is de nieuwe versie, codenaam Ristretto. Ook omdat ik zat was van de versienummers. Dit zou tien zijn geweest overigens.

Als we even het uiterlijk vertoon loslaten, is de grootste wijziging dat alle onderdelen nu chronologisch onder elkaar staan. Stukjes, kwisjes, linkdumps. Niet langer zijn sommige dieren hier gelijker dan de andere.

De Portugese vertaling is vervallen, maar dat was de laatste tijd toch al een ondergeschoven kindje. De RSS-feed bevat vanaf heden ook de muziekkwis-opgaven, dus het gevecht om de bonuspunten krijgt wellicht een nieuwe impuls.

De overige wijzigingen hebben voornamelijk onder de grond plaatsgevonden, bijvoorbeeld om het onderhoud voor mijzelf wat te vergemakkelijken. En in de loop van de komende dagen ga ik nog wat losse eindjes toevoegen die voor het bedwingen van mijn ongeduld te onbelangrijk bleken.

O, ja. George, blijf je alsjeblieft?

-archives-

De vakantiehuisjes waren twee-aan-twee geschakeld. Het was doodstil in het bos. De buren waren bejaard en vulden hun dagen met fietsen, fietsen en nog eens fietsen. Soms hoorde ik ze ’s avonds stommelen aan de andere kant van de slaapkamermuur.

Tom vulde zijn nachten in het vakantiehuisje met onrust. Hij miste het lawaai van de stad misschien. Thuis komt er altijd wel een auto voorbij – ook midden in de nacht, als je maar een paar minuutjes geduld hebt. Op de een of andere manier geeft overlast ook weer houvast. Je bent per slot van rekening nooit alleen. Voor een nul-jarige – hulpeloos, afhankelijk – is er niets ergers te bedenken dan eenzaamheid.

Op een nacht huilde hij hard. En hij hield niet meer op. Hij wilde niet eens getroost worden. Hij wilde gewoon lang en hard huilen. Ik bid niet vaak, maar die nacht vroeg ik de goden om hulp. “Alstublieft, laat onze bejaarde buren doof zijn”.

Ja, dat wenste ik. Ik ben te sociaal voor deze wereld.

Ik lag minutenlang, urenlang, luisterend in bed. Wachtend tot Tom zou ophouden met huilen. Wachtend tot de bejaarde buren boos op de muur zouden bonken. Uiteindelijk viel Tom in slaap.

De volgende dag stapte een van de buurmannen juist op zijn fiets toen ik naar buiten kwam. Hij knikte buitengewoon vriendelijk naar me.

Terwijl ik bezig ben met de herstelwerkzaamheden, ga ik u om associaties vragen. Hoewel u het niet zou verwachten, heeft het zijdelings met elkaar te maken, maar daarover later meer.

Ik wil graag van u weten waaraan u denkt bij de drie begrippen die ik u ga noemen. Misschien denkt u aan een bekend persoon, aan een voorwerp of misschien wel aan een filosofische notie. Wat mij betreft allemaal valide. Doe maar eens gek.

De drie begrippen zijn: donker, eenvoudig en een tikje elegant. Ik ben benieuwd.

U maakt dit niet heel vaak mee, dus let goed op! Ik ga u nu toevertrouwen dat ik een gigantische idioot ben.

Ik ben een gigantische idioot!!!

Ik deed net nietsvermoedend een update van de tabel waarin de berichten van Timmie TV staan. Blijkt dat de datum zo is ingesteld dat deze ook bij wijzigingen wordt aangepast (voor de MySQL-nerds onder u: ik vind het nogal vreemd dat een defaultwaarde CURRENT_TIMESTAMP niet alleen bij een nieuw record, maar ook bij een wijziging wordt toegepast). Het gevolg was dat de plaatsingsdatum voor alle stukjes opeens op hedenavond half negen stond.

De laatste backup is natuurlijk van veel te lang geleden, dus daar heb ik ook helemaal niets aan. Ik zal de komende tijd wat herstelwerkzaamheden gaan uitvoeren, maar helemaal goed zal het wel nooit meer komen. Snik.

In Frankrijk ontdekte ik weer hoe fijn het is om thuis op de bank voetbal te kijken. In de bar van de camping verzamelden de voetballiefhebbers zich elke avond om zich te vergapen aan de sterren van het WK.

(Ik moet eerlijk bekennen dat ik slechts weinig avonden in de bar heb doorgebracht. Blijkbaar ben ik geen echte liefhebber meer. Of – die verklaring is mij dierbaarder – de liefhebber in mij is gestorven dankzij het moderne voetbal.)

Het aantal voetballiefhebbers was klein. Bij Argentinië-Mexico bijvoorbeeld waren we met z’n vieren.

Maar het aantal gelegenheidschauvinisten daarentegen bleek groot. Het barretje barste uit z’n voegen op de avond dat Oranje de Portugezen klop zou gaan geven. Normaal gesproken was ik op deze avond belachelijk boos geworden om Figo en Ronaldo – opgeschoten mannetjes die in hun eigen soep spugen en maar niet willen beseffen dat straks niemand ‘m meer lust.

Maar nu ging de ergernis aan de mij omringende dwaasheid ten onder. Het kostte enige minuten discussiëren voordat men wist wie toch die Nederlandse verdediger was (Boulahrouz; ik hield mij wijselijk buiten het gesprek). Van Bommel en Robben speelden bij PSV. Na een half uur vroeg iemand zich af waarom Van Nistelrooij zo weinig aan de bal was. De gelegenheidschauvinisten trapten collectief in fopduiken – let wel, van beide zijden – en begrepen zelfs met behulp van de herhaling even weinig van buitenspel als de commentator. En godbetert, de dames hadden medelijden met de huilebalk.

Bij een volgend groot toernooi zorg ik gewoon weer dat ik thuis ben.

Waarschijnlijk hoort dat gewoon zo, denk ik nu, achteraf. Maar toen was ik stomverbaasd.

“Ik geloof dat mijn vliezen zijn gebroken”, zei Anneloes. ’t Was nieuwjaarsdag, ’t was avond en de ooievaar was al voorbij gevlogen.

De vliezen waren gebroken. Ik werd niet nerveus, maar de verloskundige moest natuurlijk wel direct komen nu. Per slot van rekening ging het nu gebeuren.

Ik belde de verloskundige.
“Oh”, zei ze. “Wanneer zijn ze precies gebroken?”
“Een paar minuten geleden”, antwoordde ik ongeduldig.
“Mooi”, zei ze. “Dan gaat het nu dus gebeuren.”
“Precies”, dacht ik en vroeg me af waarom ze nog niet in de auto zat. “HET GAAT NU GEBEUREN!!!”

“Bel me maar opnieuw als de weeën regelmatig komen”, zei ze.
Ik was verbluft. Ik was verbouwereerd. Ik was te verbaasd om te protesteren.

Een keer per week was ‘de bistro’ geopend. De campingbaas en de campingbazin waren heuse francofielen.

We arriveerden op een avond in juni. Op een schoolbord stonden met witte krijtletters de verrassend sjieke weekmenu’s geschreven. We reserveerden voor twee.

De avond erop bleek het terras te zijn omgedoopt tot bistro. ’t Zag er prachtig zomers uit, als in een reclame voor Buitone.

Toch huiverde ik bij de aanblik. De campingbaas had één lange tafel gedekt.

Eén lange tafel. Vergeet godsdienstoorlogen. Vergeet het kapitalisme. En vergeet Al Gore’s ecologische doemscenario’s. Aan opgedrongen gezelligheid gaat de beschaving ten onder.

Tot overmaat van ramp bleken alle gasten landgenoten. Met alle goede wil van de wereld schatte ik de jongste van hen op een jaar of vijfenveertig. Achteraf bezien had ik op dat moment misschien wel gewoon weg moeten lopen.

De hele Nederlandse pers mocht op audiëntie bij de nationale voetbalcoach, dus het Volkskrant Magazine schoof ook aan. Uiteindelijk draait het interview van de weekendbijlage om die ene constatering van de journalist zelve: “Mensen zien je vaak als kille, emotieloze man”.

De quote die de voorpagina siert, is Van Basten dan ook min of meer in de mond gelegd: “Ik ben geen kille, emotieloze man”. Ik vind dat nogal goedkoop scoren. Maar die kille, emotieloze foto van de bondscoach erbij is helemaal het toppunt.

De campingbazin had wandelroutes opgesteld. Ze waren voor een euro te koop in dezelfde bar waar ik dagen later het begin van de ondergang van San Marco zou aanschouwen.

De wandelroutes waren gecategoriseerd naar moeilijkheid van het parcours. De omgeving was bergachtig en bebost – we bevonden ons midden in de Dordogne. De meest eenvoudige wandelroutes waren zelfs geschikt voor een kinderwagen, vertelde de legenda.

Ik legde een euro neer voor de kortste route, die tevens in de laagste categorie viel. Anneloes bleek echter geen zin te hebben in een wandeling en bleef met Tom achter in de caravan. “Neem je wel je telefoon mee”, zei ze. Ze had gelezen over slangen.

Ik verliet de camping via de verharde weg die steil omhoog leidde naar het buurtschap dat aan de camping zijn naam had verleend. Een boerderij aan een kruising, meer stelde het buurtschap ogenschijnlijk niet voor. De boerderijhond blafte vervaarlijk, maar gelukkig was het hek dicht. Ik passeerde een verroeste tractor in de berm, het bordje ‘La Castillonderie’, de ruïne met de oude waterpomp, de oerossen, een tiental grote ronde hooibalen verspreid over een akker. Ik was toen al kilometers verder. Ik kwam niemand tegen. Tot mijn spijt zag ik dat mijn telefoon maximaal bereik had.

In het bos leidde het pad de berg af. De twee sporen hielden op bij een zandgroeve. Van daaraf ging een rotsachtig voetpad verder. Ik twijfelde even, drentelde wat rond, maar dit was het enige pad. Ik ging twee keer bijna onderuit dankzij de losliggende rotsen en de modder van het zomeravondonweer van de vorige dag. Ik kwam geen slangen tegen, maar het was de gedachte aan de kinderwagen die me werkelijk een zucht van opluchting deed slaken.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

U kent alreeds de ouderwetse marktkoopman, de autohandelaar, de politicus. Gladde praatjes, maar weinig betrouwbaar. Ik kan u heden uit eigen ervaring vertellen dat de moderne boekhandel ook in die reeks past.

Anneloes kocht het boek dat u hierboven ziet afgebeeld via Amazon. De verkopende partij – een Amerikaanse boekhandel – had het boek aangeprezen als “as good as new”.

Gerbert ontvouwt zijn handen alsof hij op Tell Sell de nieuwste Swiffer presenteert. De Swiffer van dienst heet ditmaal echter Jaap. “Tadaaa! Jaap is nu de kassa”, zegt Mike. Jaap – een slungelige Marten Hoepla’achtige nozem – lacht schaapachtig.

Ruben betaalt Jaap zes euro entreegeld en krijgt een stempel op zijn hand. Gerbert kijkt verbaasd naar de afdruk. “Vierkant?”, zegt hij. “En letters?” Hij blijkt alle voorgangers per ongeluk met het handvat van het stempel gestempeld te hebben.

Ruben verbaast zich er niet over. Tenslotte had de bardame al aangekondigd dat Gerbert blond was.

In de kantine blijkt de zanger van The Jack Hills al die tijd verstopt te hebben gezeten in een hoekje. “Je bent een sponsor”, zegt hij. “Je mag er gratis in. Kom, we gaan die zes euro terugvorderen”. Maar Ruben knikt dat het goed is zo.

Als The Jack Hills in de grote zaal uiteindelijk van zich laten horen, blijkt dat inderdaad zo te zijn.

Lieve Tom,

Je eerste verjaardag is allesbehalve geruisloos voorbijgegaan. Je bent overstelpt met kado’s en aandacht, maar papa vreest dat je de ballonnen uiteindelijk het leukst vond. In ieder geval heb je veel te verwerken in dat kleine, mooie hoofdje want je spookt weer in de nachtelijke uurtjes.

Papa tikt dit dus met pijn in zijn hoofd. Hij heeft vanaf kwart voor vier vannacht nauwelijks meer een oog dicht gedaan. Jij kon vandaag zelf een paar keer fijn je oogjes toe doen, maar als papa dat had gedaan, was hij waarschijnlijk nogal raar aangekeken door zijn collega’s.

Als we later terugkijken op deze mijlpaal, zal de belangrijkste kwestie zijn wat je allemaal al kon als kersverse 1-jarige. Welnu. De Lijst van Bijzondere Kunsten, door Tom(1).

Los staan en los dansen op muziek, maar niet los lopen. Tijgeren, maar inmiddels ook razendsnel kruipen. Zelf van je hobbeleland klimmen, maar niet erop. De heliumballon aan het touwtje naar je toe trekken en dan heel hard wegslaan. “Op” zeggen als je bordje leeg is. “Hap” zeggen als je te eten krijgt, maar niet op commando (goed zo). “Op” zeggen als het voorleesboekje uit is (ook dat snapt papa wel, al vindt je strenge mama dat je “Uit” moet zeggen).

Je luistert bijzonder goed als papa met een zware bastoon “nee” zegt. Maar je ligt helemaal dubbel als mama “nee” zegt. En dan doe je het toch. Daar is nog wat werk te verzetten, maar voor het overige zijn je trotse ouders uitzonderlijk gelukkig met jou.

Liefs,
Papa

Tom is een jaar oud vandaag!

.d kuif, 020, Ab, Aderyn, aefke, albert bonenberg, alex, Alexandra, alfred rosevink, aljo, andre tacoyo, Anna, anneke, Annemarie, Anouk, Arjan, Atie uit Alkmaar, Awarnach, aziza, bar, Bart van der Griendt, Beatmeisje, Bella, Bert Overbeek, Betty, Bjorga, blah, Blizzard, Breek, buitel, Bung Phê, Caleb, carin, Caro, Carolien, carolyt, Carrie, CasaSpider, Celine, Chantal, Chanti, charlotte, Christiaan, CiNNeR, Ciska, Cla, claver, Cliff Ophalvens, cockie, Crisis, Cyberjunk, D@@N-tje, Daantje, Dario, Dave, de mopperpot, Demos, dennis, dianara, dicão, DidOFan, Dim, Dimitri, Domi, domiman, Dominique, Edo Groenhoff, Eduardo, Eduardo Marquetti, Edwin, EdwinS, Eftie, EJ, Eljo, Els, eMarquetti, EnGie, Eric, erik, Erwin, Eva, fgh, Fleur, Fons de Bilde, frans, Frans van Dijk, geert, Gelfling, George, Geudens stijn, Ghandi, giette, Gr.R., Hans, Hans Verbeek, Hanske, Harry en Albi, hein.b, Henk Frans de Vries, Henk van Dorp, henriette, Herbert, Herman, hik, HMJG, hondje van Dirkie, hot, huppie, iarrol, ijsbrand, IkEcht, ilham, Ina, Ingrid, ira, Ireen, Iris, irritated guy, Ivan, Ivan Huting, J, Jaap F., jac, Jack, Jacobdus, jacq, Jan, Jan Starckx, Jenny, jeroen, JH, Jochem, Joe, Johan, Johnny, Jolanda, Juliska Nobel, juuto, K3, Karel, karin, Kathy, KatYo, keekstar, Kees, Kitty, Klaus, Kor, kungfukitten, Lars, larve, laura, Leen, levi, lexie, lichelle, lijn, loe, Lokje, Lolke, Low, Lucy, lynn, M.Lo, maarten, Magnus, Maharek, Maj, Malus, Mandy, manon, mar, Marc Steenhuis, marcoW, Margriet, Marieke, Marina, Marischka, Marit Huijsing, marjan, mark, Marleen, marleo, Martijn, Martijn van Gessel, MartijnvanGessel.nl, Mason La Trobe, Matthijs, Meibij, melanie, meneer Walski, Merel, Michiel Heijmans, mies, Milo, missgien, Moniekie, Moniq, Monique Stap, Nagym, Najim, Nathalie, Nel en Andries Bastiaans, Neneh, Nico D, Nicole, Nienke, Nienke Jansen, Nikky, Nina, Niom, Nynke, Obbetie, odette, Oldo Stofjas, Oscar, Pamela, Pascal, Paul, pauld, Peeetor, Peet, Peter, Peter en Wietske, Pie, pieter-jan, Pimmez, Pioeyt, Pip, Popmartijn, Priscilla, Pui Mee, R@lf, Ras, RCM, rebecca, Reinier, Rheate, Ria, Richard, Richard Osinga, Rick, Rick de Kikker, Rien, Rinke, rino, ro, Roberto, Robin Boer, Roel Verhaeghe, Roelof, Ronald, Ronnie Koopman, Ron-Peter, Rowan, roy, Ruben, RunningRonald.nl, RuSt, Ruud Hoogstraten, Sabine en Eva uit Spanje, Sandor, Sandra, Sandra Breijer, schandalig, SNB, sopj, Storm, supernena, Suzanne, swanz2, TaipiaT, Tanja bleijenberg, Terrebel, test, Testing..., theo, Thijs, Thom Le Bom, Thom Sie Boms, tjappeloep, Tjebbe, toinerz, Tom van Houten, Ton, 14 febr 2006, Tracy, Túútsje, udi, Ursela Hoek, Verbal Jam, verlorenzoon, Vincent, walter, Wendy M., wies, wietse, Wija, Wiro, Woordenaar, Yoka, Yuri Maanzand, Zezunja, zuki buki (oftewel, alle reageurs en quiz-deelnemers in 2006):

Een gelukkig 2007!