Timmie TV

Vrijdag. Sleutels van de skidragers kwijt, dus later weg dan gepland. We ontmoeten elkaar bij Hazeldonk. Het is waarschijnlijk de zalm van La Place die maakt dat Wybrand de volgende dag ziek is. Even na middernacht komen we aan bij ons Formule 1 hotel in Nancy.

Zaterdag. Na een voorspoedige reis komen we aan in La Rosière. Tom houdt zich uitstekend tijdens de lange autorit. Ik hoop op hetzelfde appartement als vorig jaar, maar dat gaat niet door. Ons appartement van dit jaar is echter waanzinnig groot. Simon maakt zijn traditionele minestronesoep.

Zondag. Wybrand blijft ziek achter in het appartement, bij Rheate, Anneloes en Tom. Hoewel al anderhalve week geen verse sneeuw meer is gevallen, zijn de skicondities uitstekend. Alleen de bewolking zorgt ervoor dat diepte inschatten op de pistes lastig is. Boven de Mont Blanc hangt een heilige wolk. We houden weddenschappen over de hoeveelheid sneeuw die ’s nachts zal gaan vallen.

Maandag. Er is geen millimeter sneeuw gevallen. De hemel is kobaltblauw. Bij een van de skiliften staat dat het 16 graden is. ’s Ochtends is de sneeuw nog perfect, maar al vroeg in de middag worden de pistes zwaar. Toch is het weer een heerlijk dagje. We skiën naar Italië en drinken espresso in onze stamkroeg. Helaas draaien ze Boney M en geen La Plage. Onze befaamde zwarte piste laten we nog even links liggen. In de lift richting Frankrijk praten we fluitketel-Duits.

“We spelen het hele seizoen al goed voetbal”, jokte Gertjan Verbeek. De krant en teletekst logen dat SC Heerenveen prachtig verzorgd spel had laten zien tegen VVV.

De waarheid was dat ik vanuit vak 26 aanschouwde hoe een degradatiekandidaat het SC Heerenveen een tijdlang lastig maakte. Totdat Mickey Sulejmani het op zijn heupen kreeg en met een assist en een doelpunt het duel met 2-0 feitelijk besliste.

VVV-trainer André Wetzel had simpelweg gelijk dat het een geflatteerde zege was. Mijn club was het laatste deel van de eerste helft duidelijk beter en het hele duel wel de gevaarlijke ploeg, maar voor de rest bleken de ploegen best aan elkaar gewaagd.

Maar goed, wat heb je aan complimenten als je vervolgens met een 5-1 nederlaag weer in de bus terug naar Limburg stapt.

’t Is dat Tom het er zo goed naar z’n zin heeft. Dat is tenslotte het belangrijkst.

Maar wij hebben af en toe wel onze twijfels bij het kinderdagverblijf. Dat heeft overigens niets te maken met de medewerkster die niet zo goed kan tellen.

Ik vind de directrice ronduit amateuristisch, Anneloes beklaagt zich over de onverschilligheid van meerdere medewerksters en we zetten allebei onze vraagtekens bij het grote verloop onder het personeel.

Nu blijkt Tom over te mogen naar de peutergroep. Een heuse mijlpaal, dat zeker.

Maar ik vind het wel vreemd dat de directrice ons die mijlpaal meldt in een mailtje, terwijl we toch drie of vier dagen per week ter plekke zijn. Waarbij ze ons ook nog eens verzoekt zelf een afspraak te regelen met de groepsleidsters voor een kennismakingsgesprek. ’t Is een kleine moeite, hoor. Maar ik vind het de wereld op z’n kop.

Ik heb trouwens altijd gedacht dat het rebisolleke was.

Vanuit vak 26 zag ik SC Heerenveen met 4-0 winnen van AZ.

Als Afonso Alves aan Heerenveense zijde had meegespeeld, was het 8-0 geworden. Hij had een deel van de gemiste kansen wél benut. Als Afonso Alves aan Alkmaarse zijde had meegespeeld, was het ook 4-0 geworden. AZ wist de reservedoelman van Heerenveen niet een keer serieus te bedreigen.

Gerald Sibon is op z’n oude dag een fenomeen aan het worden. Hij doet echt niet alles goed en het lijkt allemaal erg laconiek met dat slungelige lijf en die uitschuifbare benen. Maar hij is een verbeterde versie van René Eijkelkamp. Niemand krijgt hem van de bal, hij wint alles in de lucht en met nonchalante voetbewegingen komt elk passje aan.

Nu Michel Breuer niets te duchten had van de aanvallers bij de tegenpartij, bleek hij verrassend aardig te kunnen voetballen – z’n overmoed zij hem vergeven. Ik vervloekte Daniël Pranjic bij zijn risicovolle Panenka’tje, maar hij werd terecht uitgeroepen tot man van de wedstrijd. Al had ik ook vrede gehad met Sibon of Miralem Sulejmani.

In deze vorm gaat SC Heerenveen komende woensdag thuis tegen VVV nogmaals aan het doelsaldo werken.

Ik geloof die zogenaamde experts al lang niet meer. Tussen het derde en het vierde levensjaar – ja, zo praten experts nu eenmaal – leert een kind volgordelijkheid.

Ik geef Tom (net 2) een flesje sojamelk.
“Nee”, zegt-ie. “Eerst boekje lezen”.

Marley was dead: to begin with. There is no doubt whatever about that. The register of his burial was signed by the clergyman, the clerk, the undertaker, and the chief mourner. Scrooge signed it: and Scrooge’s name was good upon ‘Change, for anything he chose to put his hand to. Old Marley was as dead as a door-nail.

“Ik schrok me te pletter vanochtend”, zeg ik tegen Anneloes.
“Hoezo?”
“Achter me reed een vrachtwagen op de middelste van drie banen. Toen ging-ie opeens naar rechts. Zonder te kijken, vermoed ik. Want daar reed net een oud Toyota’tje. De vrachtwagen raakte ‘m aan de achterkant en de auto schoot zo dwars over de drie banen naar links. Het was rijden en stilstaan, maar ondanks de drukte heeft-ie volgens mij niets geraakt.”
“Ik was zelf eigenlijk heel egoïstisch”, vervolg ik. “Ik dacht gelijk: ‘gelukkig was ik het niet, in mijn gloednieuwe auto’. Dat was lachen geweest voor de hulpdiensten – een week oud en nu al in de kreukels”.

“Tom spreekt de hele dag met drie woorden”, zegt de medewerkster.
“Drie woorden?”, vraag ik.
“Ja, hij gebruikt constant hele zinnen. Bijvoorbeeld: Nee, dat mag niet.”
Ik knik begrijpend.

“Laatst zagen we een blikjesautomaat”, vertel ik dan. “Ik zeg tegen Tom: kijk, een blikjesautomaat. En wat zegt hij? ‘Blikjesautomaat’”.

Ze lacht.
“Tom!”, roep ik ter bewijsvoering naar mijn zoon. “Zeg eens ‘blikjesautomaat’!”
Hij kijkt me aan alsof ik Hebreeuws spreek.
Ik haal verontschuldigend mijn schouders op naar de medewerkster.

Een kleine tien minuten later zet ik Tom in zijn autostoel.
“Nieuwe auto van papa”, babbelt hij. “Mooie auto”.
“Mooi hè, lieverd”, zeg ik. “Kom, we gaan naar mama”.
“Blikjesautomaat”, antwoordt hij.

En nog steeds vraag ik mij af hoe lang de verhoogde hartslag van Barack Obama duurde nadat hij hoorde: “Hillary is dood”.

Na het verderfelijke voetbal is ‘Boer zoekt vrouw’ het best bekeken programma op de Nederlandse televisie, zei de krant deze week. Vervolgens las ik een paar mogelijke verklaringen voor de populariteit van het succesprogramma van de KRO.

Da’s heel simpel volgens mij. Dat ligt niet aan de charme van Yvon Jaspers. En evenmin aan die van de boeren. En evenmin aan die van die ene boerin. En het ligt ook niet aan het format.

Toegegeven, die factoren zullen alle een beetje bijdragen. Maar de belangrijkste reden is ‘herkenbaarheid’.

Als u zelf het grootste deel van uw leven buiten de randstad heeft doorgebracht, zal het u ook zijn opgevallen. In geen enkel programma op ‘prime time’ hoort u iemand plat praten. De enige accenten in grote Nederlandse producties zijn Gooisch of stads. Het valt nog steeds op als je Finkers, Eurlings of een willekeurige marathonschaatser op televisie hoort praten; Foppe de Haan en Ilse de Lange ontlenen er deels hun bijzonderheid aan.

Maar nu ziet half Nederland eindelijk zichzelf terug op zondag. En dus kijkt men.

Tom heeft een nieuwe hobby.

Ik had u nog iets niet verteld.

Vrij naar Rose Royce: Timmie don’t live here anymore.

In het huurhuis dat we voor vier maanden betrokken – de bewoners van ons huidige huis wilden nog niet weg, weet u nog? – in dat huis mocht Timmie niet wonen. De eigenaresse vond het niet zo’n goed idee als vreemde katten met hun nageltjes haar bank zouden vernielen.

Daar konden we ons wel wat bij voorstellen, dus Timmie mocht vier maanden lang logeren bij de zus van Anneloes. En in die periode bleek Tom langzamerhand minder last te krijgen van allergische reacties.

In oktober trokken we in ons nieuwe huis. En Timmie trok – hoera! – weer bij ons in. Tom vond het heel erg fijn, maar zijn huid werd allengs slechter.

De aanwijzingen waren overduidelijk. Net zoals zijn opa was Tom blijkbaar allergisch voor katten. Maar toch stelden we de vervelende beslissing nog even uit.

Totdat de kinderdermatoloog de voorlopige uitslag meldde van de laatste test. Tom reageerde vooralsnog slechts heftig op één allergeen. Le chat.

Timmie heeft het heel fijn nu, ronddartelend in de grote tuin van de ouders van Anneloes.

Ik liep al een halve dag zenuwachtig door het huis te drentelen. Het meisje van de dealer had geen tijd opgegeven. Al vroeg op de ochtend meende ik een vrachtwagen voor het huis te horen, maar het was loos alarm.

Even na het middaguur ging de bel. Toen ik de deur opende, keek ik verwachtingsvol maar tevergeefs over de schouder van de bezoeker. Het bleek de glazenwasser te zijn om de dertig euro te innen van dubbele bewezen diensten.

Rond drieën ging de bel opnieuw. Ik gluurde weer naar de straat, maar opnieuw zag ik geen vrachtwagen met een aantal glimmende auto’s op de oplegger. Wel stond er een man van een jaar of zeventig voor de deur.

“’t Was een lang ritje, dus ik heb mijn vrouw maar meegenomen”, zei hij.
Hij wees op de dame achter hem. Daarna wees hij pas op de glimmende auto.
“Dat is ‘m dan”, zei hij.

Na een inspectierondje en een kopje koffie (“dat krijgen we eigenlijk vrijwel nooit aangeboden”) vertrokken ze in de slome Civic weer naar Den Bosch en was ik een nieuwe auto rijker.

Ik weet best wie Jim en Jamai en Hind en Boris zijn, hoor. Maar ik volg Idols niet, en al die andere talentenshows evenmin.

’t Is dan wel jammer dat ik die somtijds hilarische audities ook niet zie, maar gelukkig haal ik dat wel eens toevallig in doordat ik er op internet tegenaan loop. Ik had echter niet het idee dat ik muzikaal ook maar iets miste doordat ik de talentenjachten links laat liggen.

Ik was rond nieuwjaar even bij Robert ‘underscore’ K. Hij wenste mij – en zijn andere lezers – in 2008 een Paul Potts moment toe. De naam Paul Potts kwam me totaal onbekend voor. Ik dacht: “Het zal wel” en klikte niet op het bijbehorende YouTube filmpje.

Dat laatste zit zo. Zo’n beetje iedere luie weblogger – inclusief ondergetekende – maakt zich er tegenwoordig geregeld met een jantje-van-leiden van af door YouTube filmpjes te plaatsen of er naartoe te linken. “Zo, weer wat gepost”, dat werk. Maar ik grasduin al lang niet meer door de rotzooi van anderen. Eerst grasduinde ik niet meer als er geen verklarende tekst bij stond, maar nu negeer ik gewoon alle filmpjes.

Ik heb er dan ook geen verklaring voor waarom ik in tweede instantie toch dat filmpje ging bekijken, maar spijt heb ik er zeker niet van. Wat een betoverend, ontroerend verhaal over een kikker die auditie doet bij een Britse talentenshow en verandert in een mooie prins.

Natuurlijk bent u net zoals ik en grasduint u ook al lang niet meer in de rotzooi van anderen. Maar ditmaal vraag ik u een uitzondering te maken. Ga naar Robert ‘underscore’ K en klik op die link!

Kippenvel gegarandeerd.

Ik maak nog maar eens reclame voor last.fm. Een van de fijne voordelen is dat ik binnen een paar seconden een jaarlijstje van meest gedraaide artiesten in 2007 voor u paraat heb. Genoeg gepraat dus, hier komt-ie:

1. Amy Winehouse
2. Simon & Garfunkel
3. Arctic Monkeys
4. Coldplay
5. Elvis Presley
6. Green Day
7. The Beatles
8. Fleetwood Mac
9. The Jack Hills
10. Snow Patrol

EXCLUSIEF - AZ heeft zich definitief versterkt met Afonso Alves van SC Heerenveen.

Prutsers zijn het, daar bij het schoolkrantje van Johan Derksen. Eerder deze week meldde het blaadje zoals u hierboven ziet met een stelligheid waarvan ik achterover sloeg dat Alves definitief (definitief!) bij SC Heerenveen zou vertrekken.

Toen al had ik het sterke vermoeden dat de jochies van Derksen het in de zucht naar primeurs niet zo nauw hadden genomen met de waarheid. Per slot van rekening is hun baas ook een onbetrouwbare boef. Huid, beer, moet ik het nog uittekenen?

Het schoolkrantje van Derksen meldt vandaag dat de transfer mogelijk toch niet door lijkt te gaan. “Goh”, zei ik, toen ik dat las.

Ik heb pas een primeur voor jullie, heren van de Derksen-sekte, aangezien jullie daarin bijzonder geïnteresseerd lijken te zijn. Volgende week zullen jullie berichten – en ik durf mijn huis eronder te verwedden dat dit zonder dat stinkende woordje EXCLUSIEF zal zijn – dat de overgang definitief van de baan is. En dan zeg ik nogmaals: “Goh”.

Nog even een kleine visuele terugblik op de verjaardag van Tom.

Ik moet van Anneloes de was ophangen, dus ik kondig het even aan en dan ben ik weer weg.

Uw ogen bedriegen u niet. Er is een klein beetje veranderd op Timmie TV. Ontdek de tien verschillen.

Sportnieuws. Martina Hingis is voor twee jaar geschorst. Cocaïne mag nou eenmaal niet. En het blaadje van Johan Derksen brengt als primeur dat Afonso Alves al lang een fijn contract bij ome Dirk heeft getekend.

Maar er was groter sportnieuws. Per slot van rekening was Hingis al gestopt en blijft Alves misschien gewoon in Heerenveen. Twee keer (mogelijk) non-nieuws dus.

Het grootste nieuws kwam uit de bokswereld. Met een openbaring.

Ik was niet zo’n grote fan van boksen, maar huldigde wel het standpunt dat boksen in de basis de eerlijkste sport ter wereld is. Niks geen knijpende backs, icings, sperrende medespelers of hazen. Man tegen man, de sterkste wint. Hoe sporter kan sport zijn?

In feite was de eerlijkste sport ter wereld al ten dode opgeschreven toen het puntensysteem werd ingevoerd. Ik herinner me vaag een Olympische Spelen waarbij ik bij iedere bokspartij een andere winnaar meende te hebben gezien dan de jury. Toen haakte ik definitief af.

Maar deze week bewees de bokssport zelfs de oneerlijkste sport ter wereld te zijn. Een Indonesiër slaat een Zuid-Koreaan dood (morsdood). Een duidelijkere overwinning hebben u en ik nooit mogen aanschouwen. De 31-0 van Australië tegen Amerikaans Samoa is opeens een benauwde zege.

Maar de Zuid-Koreaan behoudt zijn wereldtitel.

Ik heb zin in een kwisje.

Fijne foto op de voorkant van de Volkskrant vandaag. Wie staat er op dit sinaasappelkistje?

(Oplettende lezers van de Volkskrant zijn uitgesloten van deelname)

“Zal ik maar beneden gaan slapen?”, vroeg ik om half een ’s nachts.
Anneloes mompelde vanonder het dekbed dat ik geen onzin moest verkondigen.
“Ik heb geen last van je”, zei ze.

Lief. Maar echt geloven deed ik het niet, en dat terwijl ik zelf ook prima kan slapen als zij kriebelhoest heeft. Ik hoestte nogmaals, boerde stilletjes en proefde een vettige smaak in mijn mond. “Het helpt verdomme geen ruk”, fluisterde ik in mezelf.

Toen Tom vanochtend beneden kwam, hing er een grote plastic twee aan het plafond.

Hij bestudeerde het oranje opgeblazen geval aandachtig en bekeek vervolgens de feestelijke slingers die kriskras door de woonkamer waren opgehangen: schuin over de stoelen, langs de muren, recht boven de eettafel.

Z’n blik bleef steken bij die laatste slinger, waarop hij zei: “Mag niet op tafel staan!”.

Ik moest vandaag aan Sylvia Millecam denken.

De actrice en televisiepersoonlijkheid overleed in 2001 op 45-jarige leeftijd aan een onbehandelde tumor. Voor u aan mij begint te twijfelen, dat heb ik zojuist even opgezocht. Alternatieve genezers – onder wie Jomanda – hadden haar wijsgemaakt dat ze geen kanker had. De voorgeschreven paracetamol bleek verrassend genoeg echter niet te helpen.

Ik besef nu dat zelfs een weldenkend mens in zijn wanhoop praatjes van een kwakzalver kan aannemen.

(Ik beschouw mijzelf als een weldenkend mens).

Ik heb nu drie nachten nauwelijks een oog dichtgedaan. Kriebelhoest is een uitvinding van de Duitse kamparts Mengele, denk ik. Momenteel kan ik nauwelijks een ergere marteling bedenken. (Ik ben een weldenkend mens, dus ik besef dat mijn vermoeide geest mij hier voor de gek houdt, maar toch).

Ik vond online een advies van een goedwillende amateur – da’s een ander, vriendelijker woord voor een kwakzalver. “Zonnebloemolie drinken”. Geen voorgeschreven dosis, geen waarschuwing voor bijwerkingen, maar ik had van een kwakzalver ook niet anders verwacht.

Dit weldenkende maar redelijk wanhopige mens heeft nu een glaasje zonnebloemolie achter de kiezen. Interessant genoeg smaakte het niet eens onaardig.

A Hoekstra, Aderyn, agnes, alex, aljo, annelies, Anneloes, Annemiek, Arjan, arne, Awarnach, Bas, Blizzard, Breek, Bung Phe, bvhdflas, carin, CasaSpider, Cem, charlotte, charlotte en merel, Ciska, Cla, Claire, cockie, Demos, Dorine, Dude, Eduardo, Eftie, Eljo, Eric, frans, frans54, geert, George, Gert, Gert Jan, Herm, hondje van Dirkie, iarrol, Ies, ijsbrand, IkEcht, Ingrid, Iris, Ivens, J, J. J. Jeczalik, jac, Jack, jacq, Jasper, Jeff, jefffrey, Jenny, jiri, jlkjkjkbhkhj, Johan, K3, karin, KatYo, Kees, Klaus, Kor, Kukel., lijn, lita, Lokje (oftewel Martine), Lolke, Low, lynn, maarten, Magnus, mar, Margriet, maria, marjan, Marjolijn, marleo, Marloes, MartijnvanGessel.nl, Meibij, menno, Merel, micronald.nl, Milo, MissGien, molly, Moniekie, Neneh, Niels, Nienke, Niom, pauld, Peet, pieter, Plato, Plien, Popmartijn, pr'muts, prutsmuts, Puck, Pui Mee, Ramses, Ras, RCM, rebecca, Rheate, Richard, Rick, Rien, rino, Robbish, Robert_K, Robtheblob, Ron-Peter, rowan, RuSt, Sandor, Sasja de Vries, Sasja Linton, soesje, sqackeline, Stefan, supernena, Suzanne, Swanz, Thijs, Tim, Tjebbe, Toaske, Tracy, udi, Victor, vinkie, wija, Woordenaar, Ymen, Zezunja (oftewel, alle reageurs van 2007):

Gelukkig 2008!

(De links verwijzen voor de gein naar ieders allereerste reactie in 2007)